บทที่ 0202

ชายหนุ่มยกริมฝีปากขึ้นแล้วพูดว่า "พวกเขาฆ่ากันเอง เกี่ยวอะไรกับข้า?"

ผู้ติดตามที่ติดตามเขายิ้มและพูดว่า "ฝ่าบาทกำลังพูดถึง ..."

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงวังอันห่างไกล ทันทีที่เข้าไปในลานบ้าน ชายชุดดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็คุกเข่าลงทีละคน ชายชุดดำเหล่านั้นได้รับบาดเจ็บไม่มากก็น้อย เมื่อเห็นชายหนุ่มกลับมา ทุกคนก็ก้มศีรษะ ด้วยความเคารพ

ผู้นำในชุดดำกล่าวว่า "ฝ่าบาท เราลอบสังหารองค์รัชทายาทได้สำเร็จและโยนความผิดให้กับองค์ชายสอง แล้วเงินที่พระองค์ทรงสัญญาไว้จะชำระเมื่อใด?"

"พี่รองตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ดีไม่ใช่เหรอ? นี่ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว?"

หนานหว่านหนิงยิ้มและพูดว่า "ไม่เพียงแต่เขาสบายดี แต่ขันทีหลินก็ถูกค้นพบและเสียชีวิตอย่างน่าสังเวช"

คนชุดดำก้มหน้าลงทีละคน สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

หนานหว่านหนิงปรบมืออีกครั้ง และทันใดนั้นนักธนูหลายสิบคนก็ปรากฏตัวบนหลังคาใกล้เคียง เล็งไปที่ชายชุดดำและยิงธนู

คนชุดผิวดำไม่คิดว่าจะถูกโจมตีด้วยการลอบโจมตีนี้ หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาทั้งหมดก็ถูกลูกธนูฟาดล้มลง ทุกคนเบิกตากว้าง และตายตาไม่หลับ

หนานหว่านหนิงเพียงแค่ตบเสื้อผ้าของตัวเองด้วยความรังเกียจแล้วพูดว่า "ทำความสะอาดซะ"

"ขอรับ"

คนรับใช้ที่อยู่ข้างหลังเขาให้คนช่วยแบกชายชุดดำออกไปทันที และองครักษ์บนหลังคาก็กระโดดลงมาทีละคนพร้อมข้อความแสดงความเคารพปรากฏทั่วใบหน้า

หนานหว่านหนิงหลีกเลี่ยงเลือดบนพื้นและเดินไปยังตำหนักทีละก้าว

"เรื่องนี้ทุกคนจะเก็บเป็นความรับใช่ไหม?"

ทันใดนั้นทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาก็คุกเข่าลงบนพื้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ หนานหว่านหนิงก็ยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ

เมื่อเปิดประตูตำหนักจะพบแผนที่ขนาดใหญ่

นั่นคือแผนที่พระราชวังซึ่งวางราบเรียบอยู่บนโต๊ะใหญ่ หนานหว่านหนิงเดินไปที่แผนที่ทีละก้าว

"ดูเหมือนว่า ข้าคือผู้ที่หัวเราะที่หลัง"

น่าเสียดายที่เสียมือขวาไป

"หนานมู่เจ๋อ บัญชีนี้ข้าได้จดจำเอาไว้แล้ว"

"..."

หนานมู่เจ๋อไม่ได้มาหาหลิ่วเซิงเซิงเป็นเวลาหลายวัน

หลิ่วเซิงเซิงมีเพียงป้าหวังที่คอยดูแลตั้งแต่เธอตื่นขึ้นมา บางทีเพราะรู้สึกผิดเธอจึงไม่กล้าถามอะไรเกี่ยวกับหนานมู่เจ๋อ และป้าหวังก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก แต่เธอแค่พยายามดูแลเธออย่างเต็มที่

แต่เสี่ยวเจียงมาสองสามครั้ง

ได้ยินจากเสี่ยวเจียงว่าหนานมู่เจ๋อโดนโบยแทนเธอถึงห้าสิบครั้งและดูเหมือนว่าช่วงนี้กำลังรักษา

แน่นอนว่าหลิ่วเซิงเซิงรู้ดีว่าเขาคงไม่ต้องการเจอตัวเอง

เนื่องจากผ่านมาห้าหรือหกวันแล้ว และยังสามารถลุกจากเตียงและเดินไปรอบ ๆ ได้ไม่ว่าอาการบาดเจ็บจะร้ายแรงแค่ไหนก็ตาม

เมื่อร่างกายฟื้นตัวเต็มที่ ก็ผ่านไปสิบวันแล้ว

ทันใดนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็ค้นพบว่ามีทหารลับอยู่ในจวนชิงเฟิงของเธอ ในตอนแรกเธอไม่รู้ วันนั้น เธอต้องการนั่งบนชิงช้าใต้กำแพงลานบ้าน แต่ทันทีที่เธอเข้าใกล้ลานบ้าน ผนังมีร่างมืดยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองแล้วพูดว่าไม่ว่ายังไงเธอก็ห้ามออกไป แบบนี้เธอถึงได้รู้

ไม่มีเสี่ยวถังแล้ว และก็ไม่มีอิสระอีกแล้ว นอกจากนี้ยังรู้สึกผิดในใจ หลิ่วเซิงเซิงกังวลมาเป็นเวลานาน

เธอนั่งเงียบ ๆ บนชิงช้ากลางแดด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหนานมู่เจ๋อถึงไม่พูดอะไรสักคำ

ถ้าเขาไม่มีความสุข ทำไมไม่ด่าตัวเอง ดุตัวเอง ลงโทษตัวเอง กระทั่งไปรับโบยแทนตัวเองห้าสิบครั้ง เพื่อปิดปากทุกคนและปล่อยให้ตัวเองกลับมาอย่างปลอดภัย