บทที่ 0204

เสี่ยวเจียงเศร้าโศก "พระชายา ท่านมีเหตุผลใช่ไหม? ท่านใช้ตัวตนอื่นเพื่อเข้าหาท่านอ๋อง เพราะท่านต้องการได้รับความจริงใจจากท่านอ๋องใช่ไหม? ตอนนี้ท่านทำสำเร็จแล้ว ท่านอ๋องก็แค่โกรธที่ท่านหลอกลวงเขา แต่หัวใจของเขาไม่เย็นชาอีกต่อไป มองออกว่าเขายุ่งเหยิงมาก ในใจของเขามีท่าน ขอแค่ท่านยอมอ่อนข้อและขอโทษเขาดี ๆ เขาจะให้อภัยท่าน"

"สิ่งกีดขวางก็คือสิ่งกีดขวาง เมื่อมีสิ่งกีดขวาง พูดไปจะมีประโยชน์อะไร?"

หลิ่วเซิงเซิงมองดูกล่องทองคำแล้วพูดว่า "จริง ๆ แล้ว พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องชดเชยใด ๆ กับข้า ข้าอาจจะทำผิดเล็กน้อยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ข้าได้ทำสิ่งที่ผิดมากมายจริง ๆ ข้าไม่ใช่คนที่ปฏิเสธที่จะยอมรับความผิดพลาดของข้า ข้ารู้ว่านั่นคือสิ่งที่ข้าสมควรได้รับ"

"พระชายา ทำไมท่านถึงไม่เข้าใจล่ะ? ในเมื่อท่านก็รู้ว่าท่านทำผิดพลาดมากมายในอดีต แล้วท่านยังหลอกลวงท่านอ๋องแบบนั้นในภายหลัง และตอนนี้ท่านขอโทษท่านอ๋องอ่อนข้าให้ จะเป้นอะไร?"

เสี่ยวเจียงดูเศร้าและโกรธ "ท่านอ๋องถูกโบยเพราะท่านถึงห้าสิบครั้งและปิดปากทุกคนไว้ ถ้าไม่เช่นนั้น ข่าวลือภายนอกอาจทำให้ท่านจมน้ำตาย การที่ท่านสามารถพักฟื้นที่นี่ได้อย่างปลอดภัยตอนนี้เป็นเพราะท่านอ๋อง ทั้งหมด ในใจท่านอ๋องมีท่านอยู่ ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมพวกท่านถึงหย่าล่ะ?"

"คนที่อยู่ในใจของเขาคือข้าที่ไร้ที่ติ ไม่ใช่ข้าที่เต็มไปด้วยข้อบกพร่องตรงหน้าเขา สิ่งที่เขาชอบคือเซินเอ๋อที่แบ่งปันความสุขและความเศร้ากับเขาและร่วมเป็นร่วมตายกับเขา ไม่ใช่หลิ่วเซิงเซิงที่อิจฉาและรังแกลูกน้องของเขาในสวนหลังบ้าน!"

หลิ่วเซิงเซิงมองไปที่เสี่ยวเจียงอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดว่า

"แต่เซินเอ๋อคือหลิ่วเซิงเซิง เขาชอบข้าแต่ก็เกลียดข้าด้วย ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เขาจะชอบข้าจริง ๆ ได้อย่างไร? เหตุผลที่เขาไม่ฆ่าข้าตอนนี้ก็เพราะสถานะของเซินเอ๋อทั้งหมด เราทุกคนรู้ดีว่าเขาเกลียดข้ามากแค่ไหน จะตกหลุมรักคนที่เกลียดมากขนาดนี้ได้อย่างไร? เสี่ยวเจียง ข้ารู้ว่าเจ้าพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเรา แต่เรื่องความรักนั้นซับซ้อนเกินไป และข้ากับท่านอ๋องมันเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป"

"ท่านไม่ชอบท่านอ๋องเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่รู้จะตอบอย่างไร

เสี่ยวเจียงถามอีกครั้ง "ตอนแรกท่านแค่รักษาชีวิตไว้จริง ๆ ไม่เคยคิดที่จะใช้สถานะอื่นเพื่อทําให้ท่านอ๋องหวั่นไหว เลยเปลี่ยนมุมมองที่ท่านอ๋องมีต่อท่านเลยเหรอ?"

"อืม"

เสี่ยวเจียงกัดฟัน "แล้วในใจท่าน? ท่านอ๋องมีอยู่อย่างไร? ท่านอยากหย่ากับท่านอ๋องจริง ๆ เหรอ?"

"การหย่าร้างคือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด และเป็นผลดีต่อทั้งฉันและเขา"

เมื่อเห็นทัศนคติหลิ่วเซิงเซิง เสี่ยวเจียงก็อดไม่ได้ที่จะถามเธอว่า "ท่านมีใจเป็นอื่นแล้วใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่รู้จะตอบอย่างไรเลย

เธอบอกได้ไหมว่าตัวเองไม่เคยมีใจ?

เธอมาที่นี่ในฐานะวิญญาณ และเมื่อเธอมาถึง เธอถูกปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมและดูถูกเหยียดหยาม

ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ไม่มีใครเชื่อเธอ และไม่ว่าเธอจะทำอะไร เธอก็ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดเห็นของคนอื่นได้ เธออยากจะหนีจากที่นี่นับครั้งไม่ถ้วนและบินไปไกล ๆ

ใจเธอโหยหาอิสรภาพตั้งแต่ต้นจนจบ หากหนานมู่เจ๋อไม่สารภาพรักกับตัวเองกะทันหัน...

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เธอก็หายใจออก

"มันไม่ใช่การเปลี่ยนใจ ข้าแค่คิดได้แล้ว การชอบคนที่ไม่ชอบตัวเองมันเจ็บปวดมาก ข้ารู้ว่าท่านอ๋องเกลียดข้ามากแค่ไหน ข้าจึงเลิกชอบเขา ข้าอยากจะดีกับตัวเอง ชอบตัวเองมากขึ้น ไม่มีอะไรผิดใช่ไหม?"

เสี่ยวเจียงไม่เข้าใจคำพูดเธอ

เธอชอบท่านอ๋องมาหลายปีแล้ว อยู่จะบอกว่าไม่ชอบก็ไม่ชอบได้ยังไง?

เปลี่ยนใจคือเปลี่ยนใจ

เสี่ยวเจียงสูดลมหายใจลึกแล้วพูดว่า "รบกวนแล้ว"

"เอากล่องทองคำนี้ติดตัวไปเถอะ"

เสี่ยวเจียงขมวดคิ้ว "นี่คือสิ่งที่ท่านอ๋องมอบให้กับพระชายา ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พระชายาได้รับความคับข้องใจมากมาย และข้าน้อยทุกคนก็เห็นแล้ว ตอนนี้ท่านต้องการหย่า หลังจากหย่าแล้วท่านก็กลับไปจวนแม่ทัพ ไม่มากก็น้อยก็ต้องทนทุกข์ทรมาน เก็บทองกล่องนี้ไว้ ก็ดีเสมอ"

หลังจากพูดอย่างนั้น เสี่ยวเจียงก็พาคนจากไป

หลิ่วเซิงเซิงมองดูกล่องทองคำอย่างสงบ เธอไม่เคยเป็นคนถือตัว มีของฟรี ดังนั้นเธอเอาอยู่แล้ว

เนื่องจากต่อจากนี้ไปเธอจะเป็นพระชายาที่ถุกปลด และชื่อเสียงของเธอก็ค่อนข้างไม่เป็นที่พอใจ ดังนั้นเธอจึงถือว่าเป็นการชดเชยสำหรับตัวเอง

แต่ไม่คิดว่าเสี่ยวเจียงที่เพิ่งเดินออกไปจะเห็นหนานมู่เจ๋อที่ประตู

เขาสะดุ้ง "ท่านอ๋อง..."

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลิ่วเซิงเซิงที่อยู่ในสนามก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หนานมู่เจ๋ออยู่นอกประตูเหรอ?

แล้วเขาไม่ได้ยินทุกอย่างเหรอ?

ไม่รู้สึกผิดเมื่อเห็นหนานมู่เจ๋อเข้ามา เธอก็โค้งคำนับอย่างสุภาพ