บทที่ 0234

"เรื่องอื่นข้ารอได้ แต่เรื่องฝานฝานรอไม่ได้ เขาอายุเท่าไหร่? ตอนนี้กี่วันแล้ว? หลายวันมานี้ก็ไม่รู้ว่าเขาทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหน และเมื่อคืนท่านอ๋องก็ไม่ได้กลับมา ถ้าเขาพบคนจริง ๆ ตอนนี้คงกลับมาแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงพูดด้วยน้ําเสียงหนักแน่นว่า "ในเมื่อท่านอ๋องยังไม่กลับมา ก็แสดงว่าเขาไม่พบฝานฝาน แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเขาไปหาที่ไหน แต่ในเมื่อเขาไปแล้ว ก็แสดงว่าสถานที่นั้นไม่ต้องการข้าอีกต่อไป แต่ข้าไม่สามารถนั่งรอได้ ข้าต้องให้ความเป็นไปได้กับตัวเองมากขึ้น ถ้าทางท่านอ๋องไม่พบฝานฝาน ทางข้าก็ควรมีการค้นพบใหม่ ๆ แบบนี้จึงจะสามารถหาฝานฝานได้เร็วขึ้น!"

สิ่งที่หลิ่วเซิงเซิงพูดก็สมเหตุสมผล

อาสิงสับสนเล็กน้อย "ถ้าท่านสงสัยจริง ๆ ว่าคุณชายน้อยเป็นคนทำ ข้าน้ยสามารถไปลองได้ ถ้าเจอเขาได้ ข้าน้อยค่อยถามเขา"

"เจ้าจะถามอะไรได้?"

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจ "ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อเจ้า ข้าแค่อยากจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เจ้าไม่ต้องห่วง เราจะถอนตัวทันทีหากมีอันตราย"

สุดท้ายก็โดนหลิ่วเซิงเซิงพูดจาโน้มน้าว หลังจากอาสิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตามหลิ่วเซิงเซิงไป

เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจ พวกเขาทั้งสองจึงเปลี่ยนชุดก่อนออกไปข้างนอกบนถนน จากนั้นมุ่งหน้าไปยังจวนอำมาตย์ในลักษณะที่ธรรมดามาก

"พระชายา เสวี่ยหลิงหลงชิ้นนั้นท่านเก็บไว้ให้ดี ท่านอ๋องตามหามันมาหลายปีแล้วและได้เสียสละพี่น้องนับไม่ถ้วนเพื่อมัน"

ขณะเดิน อยู่ ๆ อาสิงก็เตือนประโยคดังกล่าว

จากนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็จำเรื่องของเสวี่ยหลิงหลงได้ เธอซ่อนเสวี่ยหลิงหลงไว้อย่างเงียบ ๆ ในอวกาศแล้วพูดว่า "ไม่ใช่หยกชิ้นหนึ่งเหรอ? มีความเป็นมายังไง?"

อาสิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย พระชายาไม่รู้เกี่ยวกับเสวี่ยหลิงหลงเหรอ?

แต่เขาก็ยังอธิบายอย่างจริงจังมาก

"ประมาณเจ็ดปีที่แล้ว มีประเทศหนึ่งชื่ออาณาจักรหลานฉวี่พินาศลง เมื่อประเทศล่มสลาย ฮ่องเต้ของประเทศนั้นได้ซ่อนทองคำ เงินและเครื่องประดับทั่วประเทศไว้บนเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ใกล้ที่สุดกับอาณาจักรหลานฉวี่ ชื่อเกาะกุ่ยเซวีย บนเกาะมีประตูลับบานหนึ่ง สมบัติก็ถูกซ่อนอยู่ในประตูลับ"