บทที่ 0237

ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีริมฝีปากของจิ่งฉุนก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ เขาสะกดจุดตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นนั่งขัดสมาธิบนพื้นราวกับว่าเขาพยายามใช้พลังงานเพื่อขับไล่พิษออกไป

หลิ่วเซิงเซิงมองเขาด้วยความสนใจ "ต้องการความช่วยเหลือไหม?"

"เจ้าจะช่วยไหม?"

น้ำเสียงของจิ่งฉุนดูไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัว และในที่สุดก็นั่งข้างเขา ขอให้เขายืดขา จากนั้นจึงฉีกขากางเกงออก และเมื่อมองดูรอยดำรอบ ๆ บาดแผล เธอก็พูดเพียงว่า "หลับตาลง"

"ล้างพิษยังต้องหลับตาด้วยเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงขี้เกียจเกินกว่าจะพูดอะไร ดังนั้นจึงฉีกผ้าออกแล้วปิดตาของเขา จากนั้นเธอก็หยิบเซรุ่มพิษงูออกมาจากอวกาศแล้วฉีดเข้าไปในตัวเขา

จิ่งฉุนขมวดคิ้วเล็กน้อย "เจ้าทำอะไร?"

"แน่นอนว่าล้างพิษให้เจ้าอยู่ เจ้าเป็นหนี้บุญคุณข้าอีกแล้ว"

จิ่งฉุน "..."

เมื่อกี้ถ้าเธอเตือน ตัวเองคงไม่โดนพิษแล้วไหม?

ผู้หญิงคนนี้ชั่วร้ายจริง ๆ

ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ เม็ดยาก็ถูกยัดเข้าไปในปากของเขา เขาขมวดคิ้ว หยุดครู่หนึ่งแล้วค่อยกลืนลงไป

หลังจากกลืนยาไปแล้ว จิ่งฉุนก็รู้สึกสดชื่น พิษงูบรรเทาลงอย่างรวดเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?

เขายิ้มและพูดว่า "สาวปากร้าย ทักษะทางการแพทย์ของเจ้าดีมาก ถ้าข้ารู้จักเจ้าเร็วกว่านี้จะดีมาก"

หลิ่วเซิงเซิงดึงผ้าออกจากดวงตาของเขา "ทำไมพูดอย่างนั้น?"

จิ่งฉุนยิ้มและพูดว่า "เพราะถ้าข้ารู้จักเจ้าเร็วกว่านี้ คงช่วยชีวิตคนได้มากมาย"

ทั้ง ๆ ที่เป็นเรื่องล้อเล่น แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่สามารถหัวเราะได้เลย "คนมากมายหมายถึง?"

"คนอื่นข้าไม่สนใจสักหน่อย แน่นอนว่าเป็นครอบครัวของข้า"

จิ่งฉุนยังคงใช้น้ำเสียงสงบและปรับกางเกงของตัวเองแล้วพูดว่า "โอ้ กางเกงโดนเจ้าฉีกขาดหมดแล้ว ถ้าใส่ไปแบบนี้ จะต้องถูกหัวเราเยาะแน่นอน"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลิ่วเซิงเซิงเห็นน่องของเขา แต่คราวนี้หลิ่วเซิงเซิงอดไม่ได้ที่จะมองดูหลายครั้ง

ไม่ใช่ว่าน่องของเขาสวยมาก เพียงแต่ว่าผิวหนังทุกตารางนิ้วที่ตัวเองมองเห็นกลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

แทบไม่มีผิวหนังที่สมบูรณ์เลย

จากนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็สังเกตเห็นว่าจิ่งฉุนดูเหมือนจะสวมเสื้อผ้าที่มีปกสูง

ผิวของเขาไม่ขาวเหมือนหนานมู่เจ๋อ และมือของเขาก็เต็มไปด้วยหนังด้านซึ่งน่าจะเกิดจากการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ อย่างไรก็ตาม ยังมีรอยแผลเป็นมากมายบนฝ่ามือและหลังมือของเขาด้วย หากสังเกตให้ดี หน้าผากของเขาก็มีรอยหนึ่ง ดูลายปีแล้ว น่าจะใช้ยาไม่น้อย ดังนั้นรอยแผลเป็นจึงตื้นขึ้นมาก

เมื่อเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงตกอยู่ในความงุนงง จิ่งฉุนก็ยิ้มและพูดว่า "อย่าจ้องมองข้าตลอดเวลา ข้าจะคิดว่าเจ้าหลงใหลข้าแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงกลอกตา แต่หยิบขวดครีมลบรอยแผลเป็นออกมาจากอ้อมแขน

"ใบหน้าดี ๆ มีรอยแผลเป็นเยอะขนาดนั้น ครีมขจัดรอยแผลเป็นพวกนั้นที่เจ้าใช้ไม่ค่อยดี มองรอยแผลเป็นเกือบสิบปีแล้ว คาดไม่ถึงว่ายังมีร่องรอยลึกขนาดนั้น"

รอยยิ้มบนใบหน้าของจิ่งฉุนแข็งค้างเล็กน้อย ราวกับว่าเขาตระหนักว่าเธอเห็นรอยแผลเป็นที่ขาของตัวเอง...

เขายิ้มและลุกขึ้นยืน

"น้ำใจของสาวปากร้ายไม่อาจสูญเปล่าได้ ดังนั้นข้าจะยอมรับสิ่งนี้"

หลิ่วเซิงเซิงยังยืนขึ้นและตบเสื้อผ้าของเธอ "ข้าเห็นว่าเจ้าวิ่งไปที่จวนอ๋องชางทุกวันและไม่มีบ้านเป็นของตัวเอง เจ้าต้องไม่ใช่คนเมืองหลวงใช่ไหม?"

"ใช่ บ้านของข้าอยู่ไกลจากเมืองหลวงมาก"

จิ่งฉุนยืดตัวออกไป "พูดให้ดี ๆ ข้าไม่ใช่คนของอาณาจักรเฟิงชิง คนในประเทศเราไม่มีความคิดมากมายขนาดนั้น ต่อไปมีโอกาส ข้าสามารถพาเจ้ากลับไปดูได้ ทิวทัศน์ของบ้านเราสวยงามมาก"

"ไม่สนใจ"

"เห้อ ข้าใจดีจึงเชิญเจ้า คนทั่วไปอยากไปยังไม่มีโอกาสเลย ข้าก็เห็นแก่เจ้าที่เคยช่วยข้าถึงจะเชิญเจ้า ข้าคนนี้ไม่ชอบเป็นหนี้คนอื่นมากที่สุด เจ้าเคยช่วยข้า ข้าก็ต้องตอบแทนเจ้า"