บทที่ 0240

"ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาจะพาคนไปไหน? ข้าซื้อพวกค้ามนุษย์แค่ต้องการสั่งสอนเด็กคนนั้น ข้าไม่เคยคิดว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนมากมายขนาดนี้ แม้ว่าเจ้าจะพาน้องชายของข้าไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เขาเป็นเด็ก เขาไม่รู้อะไรเลย!"

เหอเชียนชิวกัดฟันแล้วพูดว่า "ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นสุภาพบุรุษ เห็นแก่ข้ามที่ช่วยเจ้ามาก่อน เจ้าไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ได้ไหม? ตราบใดที่เจ้าไม่เข้าไปยุ่ง ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุญข้าแล้ว..."

จิ่งฉุนลูบหัวและอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเขาเปิดปาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ให้ตายเถอะ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ตอนนี้?

เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว "เจ้าฉลาดมากและรู้ว่าจะซ่อนเขาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่ถ้าวันนี้เจ้าไม่ส่งเขามา ข้าจะต้องพาเจ้าไป..."

"หยุดขู่ข้า! อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน! ตราบใดที่ข้าตะโกน เจ้าจะไม่สามารถออกจากจวนอำมาตย์ได้!"

เหอเชียนชิวดูเหมือนจะรู้ว่าตอนนี้เขาอ่อนแอมาก และทันใดนั้นเสียงก็ดังขึ้นมาก

เธอจ้องมองที่จิ่งฉุนด้วยดวงตาสีแดง

"ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพวกเจ้าแต่ละคนคิดยังไง! หนานลั่วเฉินก็เช่นนี้ เจ้าก็เหมือนกัน! หลิ่วเซิงเซิงเธอสมควรได้รับการกระทำแบบนี้จากพวกเจ้าเหรอ? คนหนึ่งเสี่ยงไปช่วยชีวิตคนคนเดียว คนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสยังกล้าบุกรุกจวนอำมาตย์ของข้า พวกเจ้าแค่อยากจะให้เธอยิ้มไม่ใช่เหรอ? แต่เธอเป็นภรรยาที่มีสามีแล้ว พวกเจ้ามีสติหน่อยได้ไหม?"

ใบหน้าของจิ่งฉุนดูน่าเกลียดในขณะนี้ เขารู้ว่าการตบเมื่อกี้ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้เขาทนการต่อสู้ไม่ไหวแล้ว หากเขาต้องการใช้กำลังเอาเหอเชียนชิวออกไป คงเป็นเรื่องยาก

เห็นได้ชัดว่าเหอเชียนชิวสังเกตเห็นความรู้สึกไม่สบายของเขา ดังนั้นจึงมีความกล้ามากขึ้นเล็กน้อย

"พูดตามตรง ข้าไม่ได้เกลียดเจ้า ถ้าเจ้าจากไปตอนนี้ ข้าสามารถถือว่าเจ้าไม่เคยมาที่นี่ ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ใช่คนไร้ความปราณี ข้าทำขนาดนี้แล้ว ถ้าเจ้ายังต้องช่วยหลิ่วเซิงเซิงอย่างไม่มีเงื่อนไข ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว"

"ช่างเถอะ ไม่ยุ่งเรื่องของพวกเจ้าแล้ว"

นานมาก จิ่งฉุนก็พูดประโยคหนึ่งว่า