บทที่ 0255

"ไม่ไม่ ไม่ใช่กลัว แต่เป็นชอบ ชอบถึงจะระมัดระวัง กลัวไม่ใช่แบบนั้น"

เสี่ยวเจียงถอนหายใจ "ทุกวันนี้ท่านนอนไม่หลับ กินก็กินไม่ได้ เดินรอบจวนชิงเฟิงทุกวัน แต่ไม่เคยเข้าไปเลย ท่านรู้สึกว่าท่านไม่ได้ปกป้องเธอให้ดี ไม่มีหน้าไปพบเธอ ท่านเดาเองว่าเธอไม่อยากเจอท่าน ดังนั้นท่านจึงไม่เข้าประตูด้วยซ้ำ แต่พระชายาไม่รู้เลย เธอเลยรู้สึกว่าท่านไม่อยากเจอเธอ เลยไม่เคยมา..."

"แม้ว่าข้าน้อยจะไม่เข้าใจเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แต่เรื่องรัก ๆ ใคร ๆ มีไม่ได้มากที่สุดก็คือความเข้าใจผิด ท่านไม่พูดความในใจของท่าน พระชายาก็ไม่พูด แบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วพวกท่านก็จะแยกทางกัน สู้มานั่งพูดความในใจกันให้หมดดีกว่า บางที..."

เมื่อพูดเช่นนี้เสี่ยวเจียงก็หายใจเข้าลึก ๆ "บางทีนี่อาจจะทำลายสถานการณ์ในปัจจุบันได้"

ฝีเท้าของหนานมู่เจ๋อค่อย ๆ เร็วขึ้น "คำพูดของข้าทำให้คนเข้าใจผิดได้ง่าย ตอนนี้เธอมีปัญหามากมายในใจ ไม่สามารถพูดได้"

"ท่านคิดว่าท่านทำร้ายเธอมากเกินไป รู้สึกละอายใจกับเธอ นี่ถึงไม่กล้าพบเธอ ท่านคิดว่าเธอกลัวท่าน ไม่ชอบท่าน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดของท่าน ท่านไม่เคยถามความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ หรือว่ากลัวถูกเธอปฏิเสธ ท่านคืออ๋องชาง ทุกคนในโลกนี้กลัวท่าน แต่ท่านกลับกลัว..."

"เจ้ารู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?"

เสี่ยวเจียงสะดุ้ง แล้วจึงตระหนักได้ว่าตัวเองพูดมากเกินไป จึงรีบก้มศีรษะลง

"ข้าน้อยพูดมากไปแล้ว"

ขณะที่เขากำลังพูด องครักษ์ก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบและพูดว่า "ท่านอ๋อง พระชายาและองค์หญิงทะเลาะกัน..."

เสี่ยวเจียงตกใจ "อะไรนะ? พวกเธอสองคนทะเลาะกันได้ยังไง?"

หนานมู่เจ๋อเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร แต่ทันทีที่เขาไปถึงประตู เขาก็เห็นหลิ่วเซิงเซิงเดินกลับมาในสภาพหน้าซีด

เสี่ยวเจียงดูกังวล "พระชายา เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ท่านยังฮึกเหิมไปหาองค์หญิงไม่ใช่เหรอ? มีอะไรเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่พูดอะไร เดินอ้อมพวกเขาแล้วเดินจากไป

เสี่ยวเจียงถามองครักษ์ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "องค์หญิงสามรังแกพระชายาเหรอ?"

"ข้าน้อยก็ไม่ทราบ..."

องครักษ์ตอบอย่างระมัดระวัง

"เธออยู่ที่ไหน?"

"ตอบท่านอ๋อง องค์หญิงดูเหมือนยังคงอยู่ที่หอชมดอกไม้"

ทันทีที่คำพูดจบ หนานมู่เจ๋อก็เดินออกไป และเสี่ยวเจียงก็รีบตามไป

"..."

ขณะเดียวกันบนชั้นสองหอชมดอกไม้

"ข้าดีกับเธอแค่ไหน ได้ยินว่าเธอหายดีแล้ว ยังตั้งใจรีบไปพบเธอ สุดท้ายเธอกลับไม่ยอมพบ เมื่อกี้ยังทะเลาะกับข้าอีก เหมือนข้าจะรังแกได้ง่ายจริง ๆ ก็แค่ได้รับความโปรดปรานจากเสด็จอาไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้แม้แต่ข้าก็ไม่อยู่ในสายตา เธอเป็นเพื่อนแบบไหนกัน?"

หนานซินพูดด้วยท่าทางโกรธจัดหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบใหญ่

ตรงข้ามกับเธอ หนานหว่านหนิงยิ้มอ่อนโยน "พี่สามพูดเกินไปแล้ว เมื่อกี้เสด็จอาหญิงก็ไม่ได้พูดอะไรน่าโมโห ไม่จําเป็นต้องโกรธขนาดนี้"

"ยังไม่น่าโมโหพออีกเหรอ? เธอกลับบอกว่าตอนนี้ข้ากลายเป็นคนขี้เหร่แล้ว และยังบอกว่าข้าเป็นคนอารมณ์ร้อนและแม้กระทั่งทำตัวสูงส่ง ราวกับว่าตอนนี้ข้าต่ำต้อยกว่าเธอ เธอถือว่าเธอเป็นอะไร? เธอจะว่าข้าได้ยังไง?"

หนานซินกลอกตา "อีกอย่าง ครั้งที่แล้วทุกคนเข้าใจเธอผิด แม้แต่พ่อแท้ ๆ ของตัวเองก็ยังเข้าใจเธอผิด ไม่ใช่ว่ามีเพียงข้าเท่านั้นที่ยืนดูเฉย ๆ และหลายคนในที่นั่นก็ไม่สนใจเธอ ตอนนี้ข้ามาพบเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอจะโกรธอะไรอีก?"

หนานหว่านหนิงมองเธอด้วยรอยยิ้มก้ำกึ่ง "ในเมื่อพี่สามโกรธมากขนาดนี้ ทำไมไม่สอนบทเรียนให้เธอล่ะ?"