บทที่ 0271

"อิอิ บางทีสนมโหรวอาจมีบางอย่างจะพูดกับท่าน" ป้าหวังพูดขณะที่เธอเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป

หลิ่วเซิงเซิงสับสน "ข้ากับเธอไม่มีอะไรต้องคุยกัน เจ้าเข้าใจผิดหรือเปล่า?"

ตัวเองเพิ่งออกมาจากวังทำไมเธอถึงเรียกตัวเองอีกล่ะ นี่ไม่ใช่แค่ล้อตัวเองเล่นเหรอ?

หรือว่า เธอมีเรื่องด่วนอะไร?

หลิ่วเซิงเซิงขึ้นรถม้าด้วยความงุนงงและมาที่ตำหนักของสนมโหรวอีกครั้ง

คราวนี้ฮ่องเต้ไม่อยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงมีเพียงสองคนในตำหนักที่ยิ่งใหญ่ และแม้แต่สาวใช้ในวังที่เป็นผู้นำทางก็ถอยกลับไปอย่างเงียบ ๆ

ดูเหมือนมีเรื่องด่วนจริง ๆ...

และยังเป็นความลับอีก

หลิ่วเซิงเซิงกำลังจะทำความเคารพ แต่สนมโหรวได้ก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงเธอ "ไม่จำเป็นต้องสุภาพ ข้าได้ทำซุปดอกท้อไว้ เจ้าลองชิมดูว่าชอบไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่รู้ว่าทำไม แต่เขินอายเกินกว่าจะปฏิเสธความเมตตาของเธอ แค่ระวังเล็กน้อยเวลากิน เพราะกลัวว่าจะมียาเลอะเทอะอยู่ในนั้น...

ทั้งสองนั่งที่โต๊ะด้วยกัน และสนมโหรวก็จับมือข้างหนึ่งของเธอเบา ๆ "เป็นยังไงบ้าง? รสชาติดีไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมุมปากแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "อร่อยมาก ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของพระสนม"

"ระหว่างเจ้ากับข้าไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้น"

เสียงของสนมโหรวอ่อนโยนและนุ่มนวล "เวลาผ่านไปเร็วมาก ข้ายังจำครั้งแรกที่ได้พบเจ้าได้ เจ้ายังคลุมหน้าและช่วยชีวิตข้าไว้ ลองคิดดูสิ หากข้าไม่ได้พบเจ้า บางทีวันนี้ข้าอาจจะไม่ได้นั่งอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ"

"พระสนมไม่จำเป็นต้องพูดอย่างนั้น ท่านก็เคยช่วยข้ามาก่อน"

สนมโหรวยิ้ม "ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องสนใจว่าใครเคยช่วยใครมาก่อน"

เมื่อพูดอย่างนั้น เธอก็หยิบชามซุปดอกท้อขึ้นมาและเริ่มกินมัน

หลิ่วเซิงเซิงนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ สงสัยว่าเหตุใดเธอจึงเรียกตัวเองเข้ามาในวังอย่างเร่งรีบ เพียงเพื่อให้ตัวเองคุยกับเธอเท่านั้นเหรอ?

ปกติเธอว่างขนาดนั้นเลยเหรอ...

"ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้เจ้าทะเลาะกับซินเอ๋อ?"

หลิ่วเซิงเซิงสะดุ้ง ในที่สุดก็เริ่มเข้าสู่ประเด็นแล้วเหรอ?

เธอพูดว่า "แค่ทะเลาะกันเล็กน้อย ตอนนี้ข้ากับองค์หญิงสามคืนดีกันแล้ว"

"ซินเอ๋อเป็นคนดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก เสด็จพ่อของเธอตามใจเธอ เธอกระโดดโลดเต้น ไม่เชื่อฟังระเบียบวินัยเลย อาศัยความโปรดปรานของเราจึงมีความกล้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีความเป็นผู้หญิงเลย สุดท้ายก็มีนิสัยแบบผู้ชาย"

สนมโหรวถอนหายใจแล้วพูดต่อ "เธอแบบนี้ อยู่ข้างนอกไม่รู้ว่ารุกรานคนไปกี่คนแล้ว ถ้าเธอทําอะไรให้เจ้าโกรธ เจ้าอย่าเก็บไว้ในใจ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน..."

"พระสนมสบายใจได้ องค์หญิงมีนิสัยดีมาก ข้าก็ชอบมากเช่นกัน ตอนนี้ข้ากับองค์หญิงเป็นเพื่อนที่ดีมาก เพื่อนมักจะมีความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ จริง ๆ แล้วไม่มีอะไรเลย ข้าไม่ได้ใส่ใจ"

สนมโหรวพยักหน้า "แบบนี้ก็ดีแล้ว เจ้าพูดก็ถูก เป็นเรื่องปกติที่เพื่อนจะขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ จริง ๆ แล้วข้าไม่กลัวพวกเจ้าทะเลาะกัน กลัวว่าพวกเจ้าจะแกล้งทะเลาะกัน แล้วรวมตัวกันล้อคนอื่นเล่น"

หลิ่วเซิงเซิงเข้าใจคำที่มีความหมายเหล่านี้ดูเหมือนว่าเธอจะเดาทุกอย่างได้แล้ว

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างใจเย็น "ทั้งข้าและองค์หญิงต่างก็ล้อเล่นไม่เป็น ดังนั้นพระสนมไม่ต้องกังวลมากเกินไป"

"เห้อ แน่อนว่าไม่อยากกังวล เพียงแต่ช่วงนี้ซินเอ๋อกับเจ้าห้าที่ทำร้ายเจ้า ใกล้ชิดกันมาก เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของข้าการกระทําเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นที่อยู่ข้างหลัง ข้าต่างก็รู้ เจ้าบอกว่าเจ้าห้าทำร้ายเจ้า และยังทำร้ายองค์รัชทายาทด้วย แต่ซินเอ๋อไม่พัวพันกับเขา ถ้าเขาเป็นคนโหดร้ายขนาดนั้น ต่อไป..."

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สนมโหรวก็มองหลิ่วเซิงเซิงอย่างช่วยไม่ได้ "กลัวว่าต่อไปเจ้าห้าจะทำร้ายซินเอ๋อ"

พูดอ้อมค้อมไปมากมาย ที่แท้จะหาเรื่องโทษตัวเอง