บทที่ 0273

จู่ ๆ สีหน้าของสนมโหรวก็เปลี่ยนไป เธอจ้องมองไปที่หมอที่ประตูแล้วพูดว่า "พวกเจ้ารักษาองค์หญิงอย่างไร? ทำไมองค์หญิงถึงมีเลือดออกไม่หยุด? หรือว่าแม้แต่ทำแผลขั้นพื้นฐานพวกเจ้าก็ทําไม่เป็น?"

หมอคนหนึ่งพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า "ตอบพระสนม องค์หญิงได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป แค่ใช้ยาห้ามเลือด ไม่สามารถหยุดได้เลยทันที..."

สนมโหรวหายใจออก "ใครก็ได้ รีบไปเรียกหมอหลวงเว่ยมาเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!"

ขณะที่คนรับใช้รีบออกไป สาวใช้ที่ประตูก็ยังคงกังวลอยู่มาก "องค์หญิงเลือดไหลไม่หยุด แบบนี้ต่อไปจะอันตรายมากไปจริง ๆ พระสนม ไม่เช่นนั้น..."

ขณะที่พูด เธอมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างมีความหมาย

หลิ่วเซิงเซิงต้องการเข้าไป แต่เห็นสนมโหรวขวางประตูอยู่ ในที่สุดก็ถามเธออย่างสุภาพว่า "พระสนม โปรดให้ข้าเข้าไปลองดูหน่อยเถอะ"

สนมโหรวดูอึดอัดมาก แต่สถานการณ์เป็นเรื่องเร่งด่วน ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ

แต่หลังจากที่หลิ่วเซิงเซิงเข้าไป สนมโหรวก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "รู้ไหมว่าใครเป็นคนทำร้ายองค์หญิง?"

ทุกคนข้างนอกก้มหน้าลงและไม่มีใครพูด

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครรู้

สนมโหรวถามอีกครั้ง "แล้วองค์หญิงกลับมาได้ยังไง?"

สาวใช้ที่ประตูกล่าวว่า "องค์หญิงนอนอยู่หน้าประตูจวนองค์หญิง ถูกข้าน้อยหามเข้ามา ตอนนั้นองค์หญิงบอกแค่ว่าตัวเองถูกลอบสังหาร ต่อมาจึงถามคนข้างนอกจึงรู้ว่าเธอถูกลอบสังหารโดยนักฆ่าทางตอนใต้ของเมือง คนรอบข้างได้อุทิศชีวิตเพื่อให้เธอมีโอกาสหนีกลับมาที่จวนองค์หญิง..."

เมื่อพูดเช่นนี้ สาวใช้ก็ก้มศีรษะลงอีกครั้ง "ไม่รู้ว่าใครเป็นฆาตกร แต่พวกเขาเกลียดองค์หญิงมากจนใช้มีดเล่มใหญ่ฟันเธอกลางหลัง และยังมีบาดแผลที่ท้องอีกด้วย…"

เมื่อฟังคำพูดเหล่านี้ สนมโหรวรู้สึกสงสารมาก สีหน้าของเธอไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันน่าเกลียดแค่ไหน

"ไปตรวจสอบให้ข้า! ต้องตรวจสอบให้ละเอียด!"

"ขอรับ!"

ภายในห้อง

หลิ่วเซิงเซิงรีบพันผ้าพันแผลให้หนานซิน เมื่อมองดูรอยแผลเป็นบนร่างกายของเธอ หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง

มันรู้สึกอึดอัดมากกว่าตัวเองบาดเจ็บ

แม้จะไม่รู้ว่าหนานซินประสบอุบัติเหตุเพราะตัวเอง แต่ถึงอย่างไรเธอก็ช่วยตัวเองขนาดนั้น...

"เจ็บ เจ็บ..."

ทันใดนั้น หนานซินก็เปิดปาก เธอหลับตาแน่น แต่ยังคงตะโกน "ฆ่า! ฆ่าให้หมด ฆ่าให้หมด โอ๊ย เจ็บ..."

เมื่อมองดูใบหน้าเล็ก ๆ ที่เย่อหยิ่งนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลกเล็กน้อยผู้หญิงคนนี้น่ารักมาก

แม้แต่เธอซึ่งเป็นผู้หญิงก็ยังคิดว่าเธอน่ารัก

หลังจากพันผ้าพันแผลเสร็จในที่สุด หลิ่วเซิงเซิงก็แอบฉีดยาบาดทะยักให้เธอ รวมทั้งยาต้านการอักเสบ เมื่อทุกอย่างจัดการเสร็จ ดูเหมือนว่าพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว

หลิ่วเซิงเซิงปาดเหงื่อจากหน้าผากก่อนจะสวมเสื้อผ้าทั้งหมด ขณะที่เธอกำลังจะออกไปคุยกับสนมโหรว จู่ ๆ มือขององค์หญิงก็คว้าข้อมือของเธอไว้

"น้ำ…"

หลิ่วเซิงเซิงรีบเรียกหาสาวใช้เพื่อเอาน้ำร้อนมา แล้วนั่งลงข้างเตียงแล้วป้อนให้เธอสองสามช้อน

"เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ข้าคงไม่ได้ตายไปแล้วใช่ไหม?"

หนานซินพูดช้า ๆ เสียงของเธอแหบห้าว

หลิ่วเซิงเซิงวางแก้วน้ำไว้ข้าง ๆ "เจ้าตายแล้ว แล้วข้าล่ะ?"

"เจ้าก็ตายด้วยเหรอ? นักฆ่าพวกนั้นมาฆ่าเจ้าด้วยเหรอ? บ้าเอ๊ย ข้าโมโหจริง ๆ รู้ก่อนหน้านี้ ข้าจะพาคนไปเยอะกว่านี้ แค่เศษเล็กเศษน้อยเหล่านั้น คาดไม่ถึงว่าจะส่งคนไปฆ่าเจ้าด้วย โมโหจริง ๆ..."