บทที่ 0275

"แคกแคก เจ้าดูจากไหนว่าข้าชอบเขา?"

การแสดงออกของหลิ่วเซิงเซิงอึดอัดเล็กน้อย

พูดเหมือนกับว่าตัวเองกลัวว่าหนานมู่เจ๋อจะเข้าใจผิด...

ทำไมตัวเองถึงสนใจเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาคิดกับตัวเองมาก?

"หน้ามันบอกว่าเจ้าชอบเขามาก"

มู่ชิงชิงยิ้มและพูดว่า "จริง ๆ แล้วมันไม่มีอะไรเลย ถ้าเจ้าชอบก็ยอมรับมันเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าเคยถูกอ๋องชางปฏิเสธมาหลายครั้งแล้ว เหตุผลที่เจ้าบอกว่าตัวเองไม่ชอบอ๋องชางก็เพราะกลัวที่จะได้รับบาดเจ็บอีก แต่ไม่มีอะไร การชอบต้องใช้ความกล้าหาญ ถ้าเจ้าไม่มีความกล้าหาญ..."

"เดี๋ยวก่อน สิ่งที่เจ้าพูดมันมั่วไปหมด ข้า..."

"เจ้า?"

มู่ชิงชิงปิดปากแล้วหัวเราะ "หน้าเจ้าแดงขนาดนี้ คงไม่ใช่อายใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ล้อเล่นอะไร เธอเป็นคนจากสมัยใหม่จะขี้อายได้อย่างไร?

แม้ว่าเธอจะโสดมาตั้งแต่เกิด แต่เธอก็ไม่ได้เข้มงวดแบบคนสมัยก่อนเหล่านี้ เธอแค่รู้สึกว่าตัวเองไม่ชอบหนานมู่เจ๋อเท่านั้น

แต่เห็นได้ชัดว่ามู่ชิงชิงไม่คิดเช่นนั้น "จริง ๆ แล้ว ไม่มีอะไรต้องอาย ผู้หญิงก็สามารถกล้าที่จะรักและเกลียด นอกจากนี้เจ้าเป็นคู่ผัวตัวเมียกันมานานแล้ว แล้วทำไมยังต้องอายอีก?"

"ทำไมเจ้าถึงคิดว่าข้าชอบเขาล่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย

มู่ชิงชิงพูดว่า "งั้นไม่ชอบเหรอ? คนที่เคยชอบขนาดนั้น จะบอกว่าไม่ชอบก็ไม่ชอบได้ยังไง? อีกอย่าง ถ้าไม่ชอบ ทําไมเจ้าถึงตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นเขา? ถ้าไม่ชอบ ทําไมเจ้าถึงลุกลี้ลุกลนเมื่อได้ยินเขาเกิดอุบัติเหตุ? และเมื่อกี้เจ้าก็อยากอธิบายมาก แต่เจ้าก็หยิ่งผยอง เพื่อให้ใจตัวเองตัดสินว่าตัวเองไม่ชอบ เลยบังคับตัวเองไม่อธิบาย น่าจะเป็นแบบนี้มั้ง?"

มุมปากของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก ทั้งหมดนี้คืออะไร?

แต่จริง ๆ แล้วตัวเองไม่มีอะไรจะปฏิเสธ...

ตัวเองแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่ตัวเองไม่รู้สึกถึงมันเลย

เป็นไปได้ไหมที่ตัวเอง...

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

"หยุดพูดแบบนั้นได้แล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อน ข้าจะหาวิธีจัดการกับสิ่งที่เจ้าพูด"

หลังจากส่งมู่ชิงชิงออกไปแล้ว หลิ่วเซิงเซิงก็ยังรู้สึกว้าวุ่นใจ

เธอมักจะจำทุกสิ่งที่ตัวเองต้องการ สะสมอำนาจ ทำงานหนักเพื่อหาเงิน และออกจากจวนอ๋องชาง

ไม่ว่าจะเป็นการสร้างอาชีพในโลกหรือการสร้างแก๊งค์เป้าหมายสูงสุดคืออิสรภาพ

เธอไม่เคยคาดหวังที่จะอยู่ในจวนแห่งนี้ไปตลอดชีวิต

แต่ตอนนี้อยู่ที่นี่มานานขนาดนี้ ต้องจากไปอย่างกะทันหันจริง ๆ ในใจค่อนข้างโหวงเหวง...

เป็นไปได้ไหมว่าตัวเองตกหลุมรักหนานมู่เจ๋อจริง ๆ?

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัว ไม่น่าจะใช่มั้ง?

ตัวเองคงจะไม่อยากจากคนในจวนไป...

แต่จวนนี้มีอะไรที่ตัวเองน่าอาลัย?

ป้าหวัง?

เธอมีลูกของตัวเองที่คอยอยู่ด้วย และเธอจะมีชีวิตที่มีความสุขมากโดยไม่มีตัวเอง

เสี่ยวเจียง？

นี่ยิ่งเป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีอะไรให้ตัวเองต้องอาลัย

นั่นก็คือหนานมู่เจ๋อ?

หลิ่วเซิงเซิงตบหน้าผากของเธอแล้วพูดว่า "มันบ้าจริง ๆ"

ทำไมในหัวมันเต็มไปด้วยหนานมู่เจ๋อ?

เป็นเพราะเขาเข้าใจตัวเองกับมู่ชิงชิงผิดเหรอ?