บทที่ 0278

"เขาไม่ยอมพบข้าด้วยซ้ำ แต่พวกเจ้ากลับพูดว่าเขาจริงใจ ทำไมข้าถึงคิดว่าพวกเจ้าแกล้งข้าเล่นล่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มอย่างขมขื่นโดยไม่รู้ว่าคำนั้นหมายถึงอะไร

อาสิงกล่าวว่า "ที่จริงท่านอ๋องจริงใจหรือไม่จริงใจ ท่านรู้สึกเองได้"

"อาจจะ"

หลิ่วเซิงเซิงเงียบไปนานก่อนจะพูดว่า "ไม่รู้ทําไม ข้ามักจะรู้สึกว่าในใจของเขายังมีปมอยู่ แม้ว่าตอนนี้จะดูดีมาก แต่ในที่ที่มองไม่เห็น เขาน่าจะไม่เคยลืมข้าคนเดิม"

แม้ว่าเธอจะรู้ชัดเจนว่าไม่ใช่ตัวเอง แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ เมื่อนึกถึงหนานมู่เจ๋อที่มีปมที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขในใจ

"ทำไมพระชายาถึงคิดอย่างงั้น?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ไม่รู้สิ ก็แค่คิดถึงสิ่งที่ไม่ดีเหล่านั้นอย่างควบคุมไม่ได้ บางครั้งก็นึกถึงความเฉยเมยในอดีตของเขา คิดให้ดี ๆ บางทีเราอาจจะไม่เหมาะสมกันจริง ๆ มั้ง"

"ตอนนั้นท่านอ๋องเย็นชาเล็กน้อยจริง ๆ แต่ตอนนี้เขาเหมือนกับท่าน พวกท่านได้เปลี่ยนไปแล้ว..."

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "การเปลี่ยนแปลงสามารถเปลี่ยนแปลงไปตลอดชีวิตได้ไหม?"

อาสิงสะดุ้ง "พระชายาหมายความว่ายังไง?"

"ข้าแค่อยากรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงสามารถเปลี่ยนแปลงไปตลอดชีวิตได้ไหม? ชีวิตนั้นยาวนานมาก ถ้าตอนนี้เขาชอบข้าจริง ๆ แล้วความชอบนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน? หนึ่งปีสองปีหรือสิบปี? สมมติว่าข้ามีความรู้สึกเล็กน้อยต่อเขา ข้าควรเดิมพันทั้งชีวิตกับความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้หรือไม่?"

หลิ่วเซิงเซิงมองดูอาสิงบนหลังคาอย่างเงียบ ๆ "ข้าเป็นคนที่มีสติเป็นพิเศษ สิ่งที่ข้าคิดก็ค่อนข้างไกล ถ้าไม่ชอบมาก ๆ หรือไม่สามารถยืนยันความชอบของเขาที่มีต่อข้าได้มาก ๆ ข้าก็ไม่สามารถเอาชีวิตของตัวเองไปเสี่ยงได้ ถึงเขาจะชอบข้าเหมือนที่ข้าสมมติ แม้ว่าเขาจะชอบข้าถึงสิบปีจริง ๆ"

"แต่หลังจากสิบปีล่ะ หลังจากความสาวอันมีค่าที่สุดของข้าหายไปล่ะ? เขายังคงเป็นอ๋องชางที่สูงส่ง แต่ข้าไม่ใช่ ข้าไม่มีกำลัง สองไม่มีอํานาจ แม้แต่ความงามก็ไม่มีแล้ว ในเวลานั้นจะมีหญิงสาวสวย ๆ มากมายปรากฏขึ้น ข้าจะไปเทียบกับคนอื่นได้ยังไง?"

"ถ้าโลกนี้บังคับให้ทุกคนผัวเดียวเมียเดียว ข้าก็ยังสามารถเสี่ยงกับเขาได้ แต่ผู้ชายในโลกนี้ภรรยาสามคนและนางสนมสี่คนเป็นเรื่องปกติ สําหรับข้าไม่มีหลักประกันเลย ถ้าข้าเสียสิบปีที่มีค่าที่สุดในชีวิตไว้ที่นี่ ข้าไม่เพียงไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย ยังมีโอกาสที่วัยชราจะน่าสังเวช แต่ถ้าข้าเอาความอ่อนเยาว์ไปสุ่มเสี่ยง อนาคตของข้าจะส่องแสง ถ้าเขารักข้าจริง ๆ ตอนนั้นเราคุยกันเรื่องความรักก็ไม่สายเกินไป..."

"พระชายา ท่านคิดไกลเกินไปแล้ว..."

อาสิงพูดอย่างเคอะเขิน

หลิ่วเซิงเซิงยิ้ม

"ข้ามักจะชอบคิดเรื่องไกล ๆ แต่จริง ๆ แล้วแบบนี้ก็ดีนะ เป็นจริงหน่อย เห็นแก่ตัวหน่อย ความรู้สึกไม่ใช่ทุกอย่าง ชีวิตต่างหาก ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าข้าสามารถเลี้ยงตัวเองได้ งั้นข้าก็ไม่ควรละทิ้งชีวิตที่ต้องการเพื่อความรัก สิ่งที่ข้าต้องการคืออิสรภาพ ไม่ใช่เพ้อฝันและไม่ได้เพื่อเฝ้าผู้ชายตลอดชีวิต ใช้ชีวิตบั้นปลายชีวิตแบบนั้นแล้วต้องแย่งกันหึงหวง อนาคตที่ไม่มั่นคงแบบนี้ มองปราดเดียวก็มองเห็นจุดจบ มันน่ากลัวมากสำหรับข้า"

พูดถึงตรงนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็ร่าเริงทันที

เธอคิดได้แล้ว ไม่สงสัยว่าหนานมู่เจ๋อจะชอบตัวเองหรือไม่ และไม่สนใจว่าตัวเองชอบเขาหรือไม่

แม้ว่าตัวเองจะชอบเขาแล้วไงล่ะ?

ความชื่นชอบเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง มีไม่เพียงพอที่จะทำให้ตัวเองละทิ้งอิสรภาพที่ต้องการ

แม้ว่าเขาจะชอบตัวเองแล้วไงล่ะ?

ความชอบของเขาไม่เพียงพอที่จะให้ตัวเองทิ้งทุกสิ่งและอยู่ที่นี่

เธอต้องการออกจากจวนอ๋องชาง

ออกจากเมือง

เมื่อคิดแบบนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็กลับไปหาพู่กัน หมึกและกระดาษในห้องโดยตรง เขียนหนังสือหย่าอย่างจริงจัง