บทที่ 0280

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างใจเย็น "กลับไปที่จวนองค์หญิงก่อนเถอะ หานักฆ่าไม่เจอก็ไม่เป็นไร สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยขององค์หญิงเจ้า"

หลังจากประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้ หนานซินก็รู้สึกละอายใจที่จะไปที่จวนอ๋องชาง สุดท้ายก็ถูกนำกลับไปที่จวนองค์หญิงโดยไม่เต็มใจ

ในตำหนักขององค์หญิง หนานซินพูดด้วยความโกรธ "ใครเกลียดข้ามากขนาดนี้? ข้าพาคนออกไปมากมายขนาดนี้แล้วและเขายังกล้าที่จะลอบสังหารข้า เขาไม่มีสมองเหรอ?"

"หนานหว่านหนิง"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างเย็นชา

ในเวลานี้หนานซินกลับส่ายหัว "ไม่ ตอนนี้น้องห้ากำลังวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด และเขายังมีคนสนิทอยู่มากมายรอบตัวเขา ถ้าเขาต้องการฆ่าข้าจริง ๆ เขาจะส่งคนมาเพิ่มได้แน่นอน แต่ตอนนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น และพวกเขาไม่สามารถเข้าใกล้รถม้าของเราได้ แล้วคนแบบนั้นไม่มีทางเป็นคนของน้องห้า?"

"ถ้าเป้าหมายของเขาไม่ใช่ต้องการฆ่าเจ้าล่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างมีความหมาย "มีความเป็นไปได้ไหมที่เขากําลังกระตุ้นเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็รอให้เราวุ่นวาย พูดให้ถูกก็คือ เขาน่าจะมาหาข้า"

"ดูเหมือนว่าพระชายาจะรู้ตัวดี ยังรู้ว่าคนอื่นมาหาเจ้า"

ทันใดนั้นก็มีเสียงสนมโหรวดังมาที่หู ทั้งสองมองย้อนกลับไป ก็เห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่สนมโหรวปรากฏตัวออกประตูแล้ว

ทำไมมาเงียบ ๆ...

"เสด็จแม่ ท่านทำไมพูดแบบนั้นล่ะ?"

หนานซินวิ่งไปอ้อน

หลิ่วเซิงเซิงโค้งคำนับอย่างสุภาพ แต่สนมโหรวพูดด้วยความโกรธ "สิ่งที่ข้าพูดไม่ถูกเหรอ? ซินเอ๋อ สายตาคบเพื่อนของเจ้าไม่เคยดี บทเรียนจากครั้งที่แล้วยังไม่พอเหรอ? ครั้งนี้เจ้ายังอยากหาเรื่องใส่ตัวอีก"

"เสด็จแม่..."

หนานซินกังวลเล็กน้อย ใครเป็นคนเชิญเธอมาที่นี่?

แต่หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างสุภาพมาก "ในเมื่อพระสนมมาอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิง งั้นข้าก็จะกลับไปก่อน"

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็ออกจากตำหนัก

แต่กลับได้ยินเสียงอันนุ่มนวลของสนมโหรวดังมาจากด้านหลัง "มีอันตรายมากมายรอบตัวพระชายา เพื่อความปลอดภัยขององค์หญิง จะเป็นการดีกว่าที่จะไม่ปรากฏตัวในจวนองค์หญิงอีกในอนาคต องค์หญิงเป็นคนไร้เดียงสาและถูกใช้ประโยชน์ได้ง่าย มีเพียงข้าเท่านั้นที่สามารถปกป้องเธอได้ ข้าก็ทำเพื่อไม่ให้เกิดอะไรขึ้นอีกกับลูกสาวของตัวเอง ถ้าพูดแรงไป หวังว่าพระชายาจะไม่คิดมาก"

"พระสนมไม่ต้องห่วง ข้าเข้าใจ"

"งั้นก็ดี จริง ๆ แล้วเรื่องของจวนอ๋องชางทางข้าก็ได้ยินมาว่าอ๋องชางไม่สามารถขัดพระราชโองการได้ ขุนนางและทหารระดับสูงต่างก็จ้องมองเขา ปกติเขาก็ไม่เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตา ถ้ายังขัดพระราชโองการเพื่อเรื่องแบบนี้ กลัวว่าจะทําให้เกิดความเคียดแค้นในหมู่ประชาชนได้ฮ่องเต้เสียหน้า เจ้าก็ไม่อยากให้ความรู้สึกของพี่น้องพวกเขาแย่ลงเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงเร่งฝีเท้าและจากที่นั่นไป

เกี่ยวกับหนานซิน ตัวเองไม่มีอะไรจะพูดจริง ๆ

หนานซินจะตกอยู่ในอันตรายและตัวเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับมัน สนมโหรวพูดจากมุมมองของแม่เท่านั้นและในฐานะแม่ของเพื่อนตัวเอง ตัวเองจะไม่ทะเลาะกับเธออย่างแน่นอน

สำหรับเรื่องระหว่างอ๋องชางและฮ่องเต้ เธอก็ยิ่งไม่มีอะไรจะพูด ถ้าเธอไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้ ก็ออกจากที่นี่แล้วกลับไป

แค่มองหลังที่จากไปของหลิ่วเซิงเซิง หนานซินกลับโกรธมาก

"เสด็จแม่ พูดจาแย่ ๆ แบบนี้ได้ยังไง? ตอนนี้เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของข้าแล้ว ไม่เพียงแต่เธอช่วยข้าไว้เยอะเท่านั้น แต่ยังช่วยชีวิตท่านและข้าสองคนด้วย! เธอเป็นผู้รักษาชีวิตของเราสองคน แม้ว่าเธอจะใช้ข้าจะเป็นอะไร? ข้ายินดี! ข้าเองที่รีบไปช่วยเหลือเธอเอง ท่านจะว่าก็ว่าข้า ไปว่าเธอทำไม?"

"ช่วยเจ้าคือช่วยเจ้า ทำร้ายเจ้าคือทำร้ายเจ้า สองอย่างนี้เอามารวมกันไม่ได้!"

สนมโหรวมองเธอด้วยความโกรธ "บอกแล้วว่าไม่ให้เจ้าออกไปข้างนอก เจ้าก็อดไม่ได้ ดูสิ เกิดเรื่องอีกแล้วไหม? เจ้าฟังคำพูดของแม่บ้างหรือเปล่า? สองสามวันเจ้าเกิดเรื่องทีหนึ่ง สองสามวันแม่ต้องมาที่นี่ทีหนึ่ง เจ้ารู้ไหมว่ามีสายตากี่คู่ที่จ้องมองแม่ที่พยายามจับจุดอ่อนของแม่"

"ข้าไม่รู้! ข้าไม่รู้อะไรเลย! ข้ารู้แค่ว่าเสด็จแม่สอนให้ข้ารู้จักทดแทนบุญคุณมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้ข้ารู้จักทดแทนบุญคุณแล้ว แล้วท่านล่ะ? คําพูดที่ท่านเพิ่งพูดนั้นให้คนฟังเหรอ?"

"กำเริบเสิบสาน!"

"ข้าจะกำเริบเสิบสาน! เซิงเซิงเป็นคนแบบไหนท่านไม่รู้เลย เธอไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเสียเปรียบ แต่ท่านพูดยังไงก็ไม่ตอบโต้ เพราะเธอกลัวท่านเหรอ? ไม่ เป็นเพราะเธอเห็นข้าเป็นเพื่อน! เธอเห็นแก่หน้าข้า จึงเลือกที่จะไม่พูด เธอดีแบบนี้ ท่านกลับ..."

"พอแล้ว! ข้าคิดว่าคุณถูกเธอหลอกไปหมดแล้ว ช่วงนี้เจ้าอยู่แต่ในตำหนักก็พอแล้ว!"

หลังจากพูดแบบนี้ สนมโหรวก็จากไปด้วยความโกรธ