บทที่ 0295

ขณะที่กำลังพึมพำ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาที่หู

หลิ่วเซิงเซิงรีบลุกขึ้นและวิ่งออกไป แต่ข้างนอกกลับเงียบสงบ และเสียงก็มาจากบ้านข้าง ๆ...

"เกิดอะไรขึ้น?"

เธอพูดอย่างเงียบ ๆ

ก็เห็นอี้โจวยืนอยู่ใต้กำแพงลานบ้านด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "สามีภรรยาข้างบ้านเปิดประตูให้หญิงสาวคนนั้นแล้ว แต่หลังจากที่หญิงสาวเข้าไปแล้ว กลุ่มโจรภูเขาก็ตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว ข้างในทั้งทุบและปล้น ดูเหมือนจะฆ่าคู่สามีภรรยาผู้บริสุทธิ์คนนั้นด้วย..."

อี้เฉินอยู่ด้านข้างดูเขินอาย

หลิ่วเซิงเซิงกลั้นหายใจแล้วเดินไปที่กำแพงอย่างช้า ๆ ฟังเสียงการเคลื่อนไหวที่อยู่ข้าง ๆ

เสียงทุบดังมาก ราวกลับพลิกทุกมุม จากเสียงฝีเท้ามีคนอย่างน้อยหลายสิบคน

"จริง ๆ แล้วหัวหน้าก็ฉลาดอยู่ดี ใช้วิธีนี้แม่นทุกคน"

"ฮ่าฮ่า ใช่มั้ยล่ะ มันเหนื่อยเกินไปที่จะไปทีละบ้าน วิธีนี้จะช่วยประหยัดเวลาได้มาก"

โจรหลายคนหัวเราะ แล้วเสียงของหญิงสาวก็พูดว่า "ข้าทำตามที่เจ้าขอแล้ว และเจ้าก็ได้ปล้นคนไปมากมาย เจ้าปล่อยข้าไปได้แล้วฝใช่ไหม?"

"ปล่อยเจ้าไป? เจ้ารู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดถึงอะไร? ถึงมือข้าแล้ว ไม่รับใช้ข้าให้สบาย เจ้ายังอยากหนีอีกเหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างอ่อนแรง "ถ้าปล้นแบบนี้ก็ไม่ได้อะไรมากมาย สู้ตามข้ากลับบ้านไปเอาดีกว่า บาดข้าไม่ขาดที่สุดก็คือเงิน ขอแค่พวกเจ้าปล่อยข้าไป..."

"เจ้าคิดว่าข้าโง่เหรอ? ปล่อยเจ้ากลับบ้าน?"

โจรภูเขาคนหนึ่งโกรธมาก

ผู้หญิงพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ข้าเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถอันดับหนึ่งในเมืองเจียงเฉิง ในเมืองเต็มไปด้วยคนชอบข้า พวกเจ้าแค่ไปหาพวกเขาเพื่อเรียกค่าไถ่ก็จะได้มาเป็นกอง ทำไมต้องปล้นด้วยวิธีนี้ด้วย? และข้าสามารถสัญญากับพวกเจ้าได้ว่าตราบใดที่พวกเจ้าปล่อยข้าไป..."

"คนที่ขายงานศิลปะคนหนึ่ง เอาตัวเองมาพูดเก่งขนาดนั้น น่าหัวเราะจนฟันหัก"

"ใช่แล้ว ตอนนี้ข้าอารมณ์ดี ทำไมไม่ร้องเพลงสักสองสามเพลงให้ข้าฟังหน่อย หรือไม่ก็เอาถังน้ำไปล้างตัวเอง แล้วไปรอข้าที่ห้อง"

"ยากที่จะหาสาวสวยขนาดนี้ได้ เจ้าอย่าทำลายเร็วไปหน่อยเลย เก็บไว้ให้หัวหน้าใช้ก่อน"

โจรหลายคนหัวเราะเยาะกัน

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นกลัวและในที่สุดก็เลือกร้องเพลง

แต่ทันทีที่เพลงเริ่มดังขึ้น ใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงก็มืดลง