บทที่ 0297

"ผู้หญิงคนนี้มีสติปัญญาที่ยอดเยี่ยม เป็นคนมีความสามารถที่หายาก ไม่งั้นเราจะรับเธอไป..."

อี้เฉินมองดูหลิ่วเซิงเซิงด้วยดวงตาที่สดใส

ก่อนที่หลิ่วเซิงเซิงจะพูดได้ อี้โจวก็พูดว่า "เจ้ารู้ไหมว่า ตัวเองกำลังอะไร? เธอมีสติปัญญาอะไรที่จะให้โจรภูเขาจับและช่วยโจรภูเขาทําร้ายชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ได้?"

"ข้าถามแม่นาง" อี้เฉินพึมพำเบา ๆ "อีกอย่าง เธอก็ถูกขู่อีกด้วย..."

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "รับไปก็ไม่มีประโยชน์ ให้เธอยืนท่องบทกวีอยู่หน้าร้านทุกวันก็คงไม่ได้"

"ท่องบทกวีอะไร? ทั้งหมดนี้เขียนด้วยตัวหย่งซวนเอง..."

"อี้เฉิน ทำไมถึงพูดกับแม่นางแบบนั้น?"

อี้โจวมองเขาอย่างเย็นชา

เขานั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่ค่อยพอใจ "ข้ารู้สึกว่าน้ำเสียงของพวกท่านรู้สึกไม่ค่อยดี"

หลิ่วเซิงเซิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหาพู่กัน กระดาษ และหมึกมาเขียนบทกวีจิ้นจิ่วอย่างเงียบ ๆ

บังเอิญที่หย่งซวนซึ่งอยู่ไม่ไกลก็เตรียมท่องบทกวีนี้ด้วย

หลิ่วเซิงเซิงท่องบทกวีที่เธอเขียนต่อหน้าสองพี่น้อง "ดูสิ สิ่งที่เธอกำลังอ่านตอนนี้แตกต่างจากที่ข้าเขียนตรงไหน?"

สองพี่น้องมองหน้ากัน ฟังการอ่านของผู้หญิงที่อยู่ไม่ไกล แล้วมองไปที่สิ่งที่หลิ่วเซิงเซิงเขียน มันเหมือนกันทุกประการ

ผู้หญิงคนนั้นได้รับเสียงปรบมืออย่างอบอุ่นอีกครั้ง และดวงตาอี้เฉินก็เบิกกว้าง "ท่านเคยได้ยินบทกวีของเธอ? ยังท่องได้ด้วย?"

เปลือกตาของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก "บทกวีของเธอ?"

"ใช่ เมื่อคืนเธอเคยอ่านบทกวีนี้กับข้าแล้ว เมื่อคืนท่านไม่ได้หลับใช่ไหม?"

เมื่อมองดูท่าทางที่น่าสงสัยของอี้เฉิน หลิ่วเซิงเซิงพูดไม่ออก เธอพบว่าหย่งซวนท่องบทที่มีชื่อเสียงไม่กี่บทและท่องกลับไปกลับมาไม่กี่บทเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงคนนี้ยังคงมีการศึกษาที่จํากัด