บทที่ 0311

เมื่อฟังเสียงพูดคุยของผู้คน ใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงก็ค่อย ๆ มืดมน

อี้โจวที่อยู่ข้าง ๆ ยิ่งโกรธและกัดฟัน "ผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น เธอกลับแอบอ้างชื่อ! เด็กพวกนั้นได้รับการช่วยเหลือจากพวกเราอย่างเห็นได้ชัด!"

หลิ่วเซิงเซิงวิเคราะห์อย่างใจเย็น "น่าจะเห็นเธอกลับมาพร้อมกับเด็ก ๆ เหล่านั้น ผู้คนจึงเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือคนที่เธอช่วยไว้?"

"นี่ไม่ใช่ความเข้าใจผิด เธอจงใจแอบอ้างชื่อ! ถ้าเธอไม่บอกตัวเองเป็นผู้ช่วยให้เด็กเหล่านั้นรอด คนเหล่านี้จะมาที่นี่เพื่อขอบคุณเธอไหม?"

อี้โจวพูดด้วยความโกรธ แล้วกล่าวเสริม "นอกจากนี้ เธอสามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน แต่ดูสถานการณ์นี้ ดูเหมือนเธออธิบายเรื่องนี้แล้วเหรอ?"

"นี่เป็นผู้หญิงไร้สาระที่ไม่มีมโนธรรมและเนรคุณ ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น ในเมื่อเธอวิ่งกลับมาแล้ว ในสถานการณ์ที่ไม่แน่ใจว่าพวกเราหนีออกมาหรือไม่ มีมโนธรรมเล็กน้อย เธอควรพาคนกลับไปช่วยเราใช่ไหม? เนื่องจากพวกเราตกอยู่ในอันตรายเพราะช่วยเธอ แต่เราช่วยเธอไว้ แต่เธอทิ้งเราไว้ข้างหลังอย่างสมบูรณ์และแม้กระทั่งสนุกกับมันที่นี่ ข้าไม่เคยเห็นคนที่น่ารังเกียจเช่นนี้มาก่อน!"

ในขณะที่พูด ผู้คนตรงหน้าค่อย ๆ แยกย้ายกันไป และถนนก็กว้างขึ้นในที่สุด

อี้โจวพูดด้วยความโกรธ "แม่นาง เราต้องไปที่จวนเจ้าเมืองเพื่อเปิดเผยผู้หญิงคนนั้น! แม้ว่าเราจะไม่สนใจชื่อเสียงและโชคลาภ และมันไม่สำคัญว่าผู้คนจะขอบคุณ ตัวเองหรือไม่ ผู้หญิงคนนี้น่าขยะแขยงเกินไป ข้าทนไม่ไหวจริง ๆ ที่เธอจะเอาหน้าแบบนี้!"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างมาก

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจวนเจ้าเมือง

วันนี้มีผู้คนมากมายอยู่นอกจวนเจ้าเมือง ผู้คนนับไม่ถ้วนรวมตัวกันเพื่อชมความตื่นเต้น แน่นอนว่ายังมีผู้ปกครองหลายคนที่อยู่รอบ ๆ หย่งซวนเพื่อแสดงความขอบคุณ

"แม่นางหย่งซวน ขอบคุณมาก! ถ้าไม่ใช่เจ้า ลูกของข้าคงไม่สามารถกลับมาได้ เจ้าต้องยอมรับของขวัญชิ้นนี้!"

"ใช่ แม่นาง เจ้าต้องรับของขวัญชิ้นนี้! นี่คือความตั้งใจของเราทั้งหมด!"

"..."

นอกจากคำขอบคุณจากพ่อแม่แล้ว คนรอบข้างยังชื่นชมเธออีกด้วย

หย่งซวนถูกล้อมรอบอยู่ท่ามกลางฝูงชนโดยมีความภาคภูมิใจเขียนไว้ทั่วใบหน้าที่ละเอียดอ่อน

"ไม่เป็นไรทุกคน นี่คือสิ่งที่ผมควรทํา เด็ก ๆ น่ารักมาก ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ ข้าก็มองผ่านไม่ได้ ข้าแค่ทําเท่าที่ทําได้เท่านั้น"

ทัศนคติที่เอื้อเฟื้อของเธอทำให้ผู้คนชื่นชม ทันใดนั้น หย่งซวนก็ก้าวถอยหลังครั้งใหญ่

เธอมองผ่านฝูงชน และในที่สุดก็เห็นหลิ่วเซิงเซิงและอี้โจว...

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มให้เธอแล้วพูดว่า "แม่นางเก่งจริง ๆ สามารถช่วยชีวิตเด็ก ๆ มากมายได้ด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าทำอย่างไร?"

เสียงของหลิ่วเซิงเซิงไม่ดังไม่เบา ในไม่ช้าก็จมอยู่ในเสียงสรรเสริญนั้น ไม่มีใครสนใจสิ่งที่เธอถามเลย

แต่หย่งซวนก็ฟังทุกคำพูด

ทั้งสองมองหน้ากัน และเห็นได้ชัดว่าหย่งซวนรู้สึกสับสนเล็กน้อย จู่ ๆ เธอก็เดินผ่านฝูงชนและเดินไปหาหลิ่วเซิงเซิง "แม่นางขี้เหร่ก็มาที่นี่ด้วยเหรอ? เจ้ามาแสดงความยินดีกับข้าเหรอ?"

หย่งซวนพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ จากนั้นมองไปที่อี้โจวแล้วพูดว่า "นายน้อยคนนี้เป็นเจ้าของร้านขายยาไม่ใช่เหรอ? ท่านมาที่นี่เพื่อเฉลิมฉลองให้ข้าเป็นพิเศษหรือเปล่า?"

เมื่อพูดเช่นนี้ เธอก็เข้าไปใกล้หูหลิ่วเซิงเซิงและกระซิบ "เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วเมือง และยังทำให้เจ้าเมืองตื่นตระหนกด้วย พวกเจ้าอย่าวุ่นวาย"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "ทำไมถึงวุ่นวายล่ะ? คนเหล่านั้นเจ้าสามารถช่วยออกมาได้ไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่ใช่อี้เฉินถูกเจ้าหลอกลวง ตัวเจ้าเองก็จะตายที่นั่น เจ้าเอาหน้ามาจากไหน?"

เห็นได้ชัดว่าเขายิ้ม แต่คำพูดไร้ความปราณี

มีคนอยู่รอบ ๆ ดังนั้นหย่งซวนจึงได้แต่ยิ้มและกระซิบ "ผู้คนเห็นด้วยตาของตัวเองว่าข้าพาเด็กกลับมา หากเจ้าทั้งสองฉลาด เจ้าควรรู้ว่าจะไม่มีใครเชื่อเจ้า"