บทที่ 0320

พอคำพูดนี้ออกมา เฉินโย่วและหรงหรงก็ตกใจอีกครั้ง

คนที่ช่วยชีวิตเด็ก ๆ?

หรือว่าเป็นสองคนนั้นเมื่อกี้?

ทั้งสองมองหน้ากันและตกใจมาก!

"กลับเป็นพวกเขา! ตอนบ่ายที่พวกเขาบอกว่าจะไปดูท่านพ่อ ก็ถูกพวกเราเชิญออกไป..."

หลังจากฟังคำพูดของเฉินโย่วแล้ว หลี่หงก็ตบหน้าผากเขาโดยตรง "ดูสมองโง่ ๆ ของเจ้าสิ คนอื่นมาถึงประตูบ้านแล้ว ไม่น่าแปลกใจที่พวกเจ้าจะต้องคุกเข่า! ยังทุบร้านอีก ถ้านี่ทุบร้านคนอื่นจริง ๆ! เจ้าดูสิข้าจะทุบสมองเจ้าหรือเปล่า!"

เฉินโย่วยิ้มอย่างเคอะเขินอีกครั้งแล้วพูดว่า "ลูกผิดไปแล้ว..."

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามคำ พวกเขาก็หันหลังและจากไป

แต่ออกมาไม่นาน เฉินโย่วก็พูดด้วยใบหน้าเศร้าหมอง "ถ้าเป็นพวกเขา ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลแล้ว ไม่แปลกใจเลย ไม่แปลกใจเลย"

"เมื่อกี้ข้าเห็นผู้ชายคนนั้นถือกล่องยาออกไป คิดว่าหมอเทวดาที่ท่านแม่พูด น่าจะเป็นผู้ชายคนนั้นใช่ไหม?"

หรงหรงกล่าวอย่างนี้

เฉินโย่วถอนหายใจอีกครั้ง "ไม่ว่าจะเป็นใคร ต่อไปเราเจอพวกเขาอีกครั้งก็ต้องเคารพพวกเขาบ้าง แม้ว่าเราเพิ่งรู้จักพวกเขา แต่ก็ดูออกว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันมาก ไม่ใช่สามีภรรยาก็เป็นพี่น้องกัน หรือเป็นเจ้านายและคนรับใช้ ยังไงก็แยกกันไม่ออก รุกรานใครก็ไม่ดี"

ดวงตาของหรงหรงเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง

ก็ได้ยินเฉินโย่วพูดอีกว่า "ใช่แล้ว อีกสองวันอ๋องชางจะเสด็จมาที่จวน เจ้าให้คนลงไปเก็บห้องที่ใหญ่ที่สุด ต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อย คราวนี้อ๋องชางมา อาจจะอยู่นาน เมื่อกี้ท่านแม่ยังให้ข้าไปหาคนไปที่เมืองหลวง เพื่อสอบถามความชอบของอ๋องชาง นี่แสดงให้เห็นว่าท่านแม่ให้ความสําคัญกับเรื่องนี้มากแค่ไหน พวกเราก็เลอะเทอะไม่ได้"

"อะไรนะ ไปเมืองหลวงเหรอ?"

หรงหรงตื่นตระหนกทันที "ท่านแม่พูดกับท่านเมื่อไหร่กัน?"

"ตอนที่เจ้าเหม่อเมื่อกี้ เห้อ เจ้าเหนื่อยแล้วใช่ไหม? วันนี้เกิดเรื่องมากมาย เจ้ารู้สึกเหนื่อยก็เป็นเรื่องปกติ ไปพักผ่อนเถอะ"

หรงหรงติดตามเขาไปอย่างว่างเปล่า รู้สึกหนักใจ

เธอคิดมาโดยตลอดว่าผู้หญิงขี้เหร่ดูคุ้นตา แต่ตอนนี้เมื่อเธอได้ยินเกี่ยวกับเมืองหลวง เธอก็รู้สึกคุ้นตามากยิ่งขึ้น

ถ้าเธอรู้จักตัวเองจริง ๆ วันนี้เธอได้พบฮูหยินท่านเจ้าเมือง ต้องพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับตัวเองไม่น้อย ดังนั้นฮูหยินท่านเมืองหลวงจึงพูดถึงการหาคนไปเมืองหลวงอย่างกะทันหัน...