บทที่ 0324

ด้วยเสียงตะโกนของชาวบ้านเหล่านั้น ผู้คนนับไม่ถ้วนก็เข้าร่วมการหลบหนี อี้โจวรีบกล่าว "แม่นางดูเหมือนว่าเมืองเจียงเฉิงจะไม่ปลอดภัยแล้ว พวกเราถอนกำลังเถอะ"

ในขณะที่กำลังพูดอยู่ จู่ ๆ กลุ่มชายร่างใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นบนถนน

"ถอนไปไหน?"

อี้โจวมองย้อนกลับไปและเห็นว่ามีโจรยี่สิบหรือสามสิบคนปิดถนนข้างหน้า ผู้นำหน้าคนนั้นก้าวร้าวมาก "มีคนจ้างข้ามาเอาชีวิตพวกเจ้า พวกเจ้าจะนอนลงเองหรือให้ข้าลงมือ?"

เมื่อเห็นการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของโจร ชาวบ้านบนถนนจึงถอยออกหาก

เมื่อเห็นเช่นนี้ โจรก็หัวเราะเสียงดัง

"หัวหน้า ประตูเมืองมีการเริ่มทำสงครามแล้ว ทุกคนกำลังหนีเอาชีวิตรอดอยู่ ไม่มีใครสนใจพวกเราอีกแล้ว!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าวันนี้จะได้กำไลจริง ๆ ขวางคนโดยรอบไว้ให้หมด! หากต้องการหนี ก็เอาสมบัติทั้งหมดที่มีทิ้งไว้!"

"งั้นก็ไม่ต้องสนใจขี้เหร่นั่นแล้วไหม? อย่างไรก็จะเสียเมืองอยู่แล้ว นายจ้างของเราจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็ไม่แน่นอน รีบฉวยโอกาสวุ่นวายเพื่อแย่งสมบัติกลับไปเถอะ!"

"..."

"ประเทศอื่นกำลังจะบุกเมืองแล้ว พวกเจ้ายังคงใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อปล้นพวกเดียวกัน ยังเป็นพลเมืองของอาณาจักรเฟิงชิงอยู่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงขัดจังหวะการสนทนาระหว่างคนหลายคนอย่างเย็นชา

แต่พวกโจรกลับหัวเราะ

"ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าหรือเปล่า? ข้าเป็นโจร! ประเทศไม่ประเทศเกี่ยวอะไรกับข้า!"

"ขี้เหร่ชอบทำตัวแปลก ๆ อย่าไปสนใจเธอเลย ข้าจะไปจับสาวมาทำฮูหยินบนเขากับไปสนุกก่อน"

"ฮ่าฮ่าฮ่า สาว ๆ พวกนั้นสวยมาก จับกลับไปให้หมดเลย!"

"..."

ขณะที่พวกโจรพูด พวกเขาก็รีบวิ่งไปหาชาวบ้านบนถนน

"ผู้หญิงคนนี้ไม่เลว จะกลับไปเป็นฮูหยินของข้าไหม? วางใจเถอะ แม้ว่าประเทศจะล่มสลาย ข้าก็สามารถรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้"

ผู้หญิงที่ถูกจับตกใจมากจนกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่ ฮือฮือฮือ ปล่อยข้า..."

โจรภูเขานับไม่ถ้วนแห่กันไปที่ชาวบ้าน บางคนปล้นของของชาวบ้าน บางคนกระโจนเข้าใส่สาวสวยอย่างแรง บีบคอผู้หญิงแล้วเข้าไปในซอย

เสียงเกือกม้าวิ่งหนี เสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้หญิง หรือแม้แต่เสียงร้องของคนแก่ที่นั่งร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น สะเทือนหู

ภายในชั่วครู่หนึ่ง ถนนที่กว้างใหญ่ก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย

อี้โจวกำมือแน่น "แม่นาง พวกเรายังต้องถ่อมตัวอีกไหม?"

เมื่อเห็นเด็กผู้หญิงอีกคนถูกลากเข้าไปในซอย หลิ่วเซิงเซิงจึงพูดว่า "การถ่อมตัวก็ต้องแยกแยะสถานการณ์ ฆ่าพวกเขา"

"ขอรับ!"

หลังจากที่หลิ่วเซิงเซิงเอ่ยปาก อี้โจวอี้โจวก็วิ่งเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็วและฆ่าโจรภูเขาสองคนได้อย่างง่ายดาย

พวกโจรโกรธจัดและแห่กันไปที่อี้โจวทีละคน แต่หัวหน้าของพวกเขาก็ลากผมของผู้หญิงคนหนึ่งไปที่ซอยข้างถนนแล้ว

"ช่วยด้วย! ปล่อยข้าไปเถอะ! ช่วยด้วย..." หญิงสาวกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"หุบปาก ถ้าส่งเสียงดังอีกข้าจะฆ่าแก!"

โจรภูเขาตะโกนด้วยความโกรธและจะถอดเสื้อผ้าออก ทันใดนั้นก็มีดาบมาที่คอของเขา การเคลื่อนไหวของเขาแข็งทื่อทั้งหมด

"ใครกล้าขัดจังหวะข้า?"

หลิ่วเซิงเซิงใช้มีดเชือดคอของเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทำให้เขาล้มลง ตายตาไม่หลับ

เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่ตัวสั่นอยู่บนพื้น หลิ่วเซิงเซิงก็พยุงเธอลุกขึ้นอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า "เจ้าซ่อนอยู่ที่นี่ก่อนเถอะ"

ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าอย่างอ่อนแอ เมื่อเห็นหลิ่วเซิงเซิงออกไป เธอก็จับมือของหลิ่วเซิงเซิง

"อย่าไป..."

"อย่ากลัวเลย เจ้าจะไม่เป็นอะไร"