บทที่ 0328

เชียงไชโย เสียงตะโกน ตะโกนออกมาทีละคน!

นี่เป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นเต้น แม้ว่าในเมืองจะมีทหารไม่ถึงสองหมื่นนาย แต่ในขณะนี้ ดูเหมือนว่าทหารแต่ละคนจะมีทหารหลายพันนายอยู่ข้างหลังพวกเขา!

เมื่อมีชาวบ้านเข้าร่วม สงครามก็พลิกกลับอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแต่รักษาประตูเมืองได้เท่านั้น แต่กองทัพศัตรูที่หลงผิดปีนขึ้นไปบนกำแพงก็ถูกโค่นล้มทีละคนและพ่ายแพ้เหมือนภูเขา!

แม้แต่หนานมู่เจ๋อที่อยู่ในสนามรบมาหลายปีก็ไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ มีเพียงทหารเท่านั้นที่ปกป้องชาวบ้านมาตลอด เคยเห็นชาวบ้านช่วยเหลือทหารที่ไหน?

ใครกันที่มีแรงดึงดูดอันทรงพลังเช่นนี้?

บนกำแพงเมือง ขวัญกำลังใจของทหารอยู่ในระดับสูง และชาวบ้านต่างเคลื่อนย้ายอาวุธและช่วยเหลือ เกือบทุกคนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อต่อต้านศัตรู!

ใต้กำแพงเมืองชาวบ้านตะโกนเสียงดัง

"ออกแรงหน่อย! ทุกคนอดทนไว้!"

"แม่งเอ๊ย ถ้าไม่กลัวว่าพวกเขามีโรคระบาด คงจะเปิดประตูเมืองและฆ่าเต่าพวกนี้!"

"ทุกคนสู้ ๆ!"

"..."

สงครามยังคงดำเนินต่อไป และไม่มีใครสังเกตเห็นร่างทั้งสองยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ บนหลังคาในระยะไกล

"ฉากนี้ ทำให้คนรู้สึกตื่นเต้นจริง ๆ"

เสี่ยวกงถอนหายใจและกล่าวเสริม "ไม่เคยเห็นชาวบ้านสามัคคีกันขนาดนี้มาก่อน"

"สามัคคี? มันเป็นเพียงเรื่องของผลประโยชน์ของทุกคน"

จิ่งฉุนที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างใจเย็น

เสี่ยวกงพยักหน้า "ต้องบอกว่าแม่นางคนนั้นมีความสามารถจริง ๆ ได้ยินมาว่าเธอมีรูปร่างหน้าตาขี้เหร่และผอมมาก ผู้หญิงที่บอบบางเช่นนี้กล้าที่จะบุกไปด้านหน้าและสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้คนได้ ไม่รู้ว่าเธอเป็นใครกัน"

พวกเขาอยู่ไกลจากประตูเมือง และจากระยะไกลพวกเขาสามารถมองเห็นได้เพียงกลุ่มคนที่หนาแน่นเท่านั้น

ทันใดนั้น คนที่คุ้นเคยคนหนึ่งก็เข้าตามา จิ่งฉุนหายใจถี่ ๆ กระโดดลงจากหลังคาด้วยวิชาตัวเบา และวิ่งไปในทิศทางนั้นอย่างรวดเร็ว

"นายท่าน!"

เสี่ยวกงรีบไล่ตามเขาไป

จิ่งฉุนเดินอย่างรวดเร็วและมองไปทางซ้ายและขวาหลังจากวิ่งเข้าไปในฝูงชน

มันเป็นภาพลวงตาเหรอ?