บทที่ 0329

"น่าจะไม่ได้ เพราะเมืองเจียงเฉิงเป็นเมืองที่เธอพาชาวบ้านไปช่วยกันปกป้องไว้ ในขณะนี้ชื่อเสียงของเธอสูงที่สุด ถ้าท่านแตะต้องเธอ กลัวว่าชาวบ้านทั้งเมืองจะไม่พอใจ"

"อะไรนะ..."

ล้อเล่นใช่มั้ย?

เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะสร้างความดึงดูดไปทั่วเมืองได้อย่างไร...

"..."

วินาทีที่หยุนตูถอนกำลัง ชาวบ้านภายในเมืองก็โห่ร้องด้วยความดีใจ ทหารพิงกำแพงอย่างเหนื่อยล้า ชาวบ้านก็กอดกันและร้องไห้ ไม่นานนักชาวบ้านทั่วเมืองก็ฉลองกัน

แค่บางคนมีความสุขและบางคนก็เศร้า เมื่อผู้คนมีความสุข หลิ่วเซิงเซิงก็กลับมาที่บ้านเพื่อจัดกระเป๋าเดินทาง

อี้โจวเดินตามเธอไป "แม่นาง ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนี้ก็ได้ไหม? พวกเราอุตส่าห์ตั้งรกรากได้ ทำไมบอกว่าไปก็ไป?"

"ไม่มีเหตุผล แค่อยากเปลี่ยนสถานที่"

"เป็นเพราะอ๋องชางใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงหยุดชั่วคราว "ในเมื่อข้าออกจากเมืองหลวงแล้ว แน่นอนว่าวางแผนที่จะไม่กลับไป ตอนนี้ข้ากลายเป็นคนตายไปแล้วในหัวใจของคนเก่า ๆ ถ้าปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาอีกครั้ง สำหรับพวกเขาแล้ว จะไม่ใช่การทำร้ายอีกรูปแบบหนึ่งเหรอ? ในเมื่อข้าโกหกพวกเขา สู้โกหกให้ถึงที่สุดดีกว่า"

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกลานบ้าน

"หมอเทวดาหลิ่วอยู่ไหม?"

"มีใครอยู่ไหม?"

ไม่รู้ว่าใครตะโกน อี้โจวเดินไปที่ประตู และเมื่อเขาเปิดประตู เขาก็เห็นคนกลุ่มใหญ่

"พวกเจ้าคือ?"

"สวัสดี เรามาจากจวนเจ้าเมือง เจ้าเมืองรู้แล้วเกี่ยวกับการกระทำอันกล้าหาญของหมอเทวดาหลิ่ว ได้ยินว่า หมอเทวดาหลิ่วได้ช่วยชีวิตท่านเจ้าเมืองไว้ก่อนหน้านี้ ท่านเจ้าเมืองก็รู้สึกซาบซึ้งใจ ตั้งใจส่งข้าน้อยมาเชิญทั้งสองท่านไปทานอาหารที่จวน"

โดยไม่รอให้อี้โจวตอบ หลิ่วเซิงเซิงก็เดินออกมาแล้วพูดว่า "ขออภัย พวกเราไม่สะดวก"

"แม่นาง!"