บทที่ 0336

"อืม...ไม่ได้เหรอ?"

"ตลกมาก ช่วงนี้มีคนชื่นชมเจ้ามากเกินไป ทำให้เจ้าเกิดภาพลวงตาใช่ไหม? ข้าเดามานานแล้วว่าเจ้ามาจากเมืองหลวง แต่ข้าไม่คิดว่าข้าจะเดาถูก แต่เจ้าอย่าภูมิใจ แม้ว่าเจ้าจะรู้อดีตของข้าแล้วไง? ตอนนี้ข้าเป็นฮูหยินน้อยแล้ว ซึ่งเมื่อเร็ว ๆ นี้อ๋องชางมาถึงแล้ว ถ้าเขาไม่อยู่ ข้าจะเป็นอันดับต้น ๆ ในเจียงเฉิง!"

หลิ่วเซิงเซิงทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ถ้าเขาไม่อยู่ที่นี่ เจ้าคงอยู่ในหมู่ผู้ลี้ภัยที่หลบหนีไปแล้ว"

"เจ้า…"

หรงหรงหน้าแดงด้วยความโกรธ "ผู้หญิงอย่างเจ้า..."

"ข้าอะไร? ข้าแค่สงสัยว่าใครรักษาโรคภายในของเจ้าให้หายขาดทั้งตัว ที่อยากรู้อยากเห็นยิ่งกว่านั้น เจ้าเมืองน้อยสายตาเป็นอะไร ชอบคนอย่างเจ้าได้ยังไง? เห้อ คนอื่นถูกน้ํามันหมูปิดหัวใจ เขาน่าจะถูกน้ำมันหมูปิดหูปิดตา"

ด้วยเสียง "ปัง" หรงหรงก้าวไปข้างหน้าและตบโต๊ะ

"อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าแตะต้องเจ้า! เชื่อไหมข้าจะเล่นงานเจ้าให้ตาย?"

"เจ้าจะล้อเล่นข้ายังไง? หรือว่าเหมือนครั้งก่อน ๆ ที่จงใจบอกว่าคนในร้านขายยาเราทุบตีเจ้า? หรือเหมือนที่ทํากับองค์หญิงในตอนแรกที่ล่อลวงพระราชบุตรเขยคนอื่น? หรือเหมือนตอนทิ้งพระราชบุตรเขยไป สาดน้ำสกปรกใส่คนอื่น? เห้อ ชื่อเสียงของเจ้าดังสนั่น วิธีการของเจ้าเป็นที่รู้จักกันดี เจ้าต้องพูดแบบนี้ ข้ากลัวจริง ๆ"

หรงหรงจ้องมองเธอ ผู้หญิงคนนั้นคือใครกันแน่?

เธอรู้ทุกอย่างจริง ๆ...

หลิ่วเซิงเซิงมองเธอด้วยรอยยิ้ม "ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?"

ขณะพูด เธอก็มองไปที่ประตูอีกครั้งแล้วพูดว่า "เฮ้ สามีของเจ้าดูเหมือนจะมาแล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็เกิดความตื่นตระหนกในดวงตาของหรงหรง ความคิดแวบขึ้นมาผ่านเธอและทันใดนั้นเธอก็ตบตัวเองอย่างแรงแล้วนั่งลงบนพื้น

"อ๊า! หมอเทวดาหลิ่ว เจ้าจะตบข้าได้ยังไง?"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ดวงตาหรงหรงเบลอด้วยน้ำตา ดูน่าสงสาร

"เมื่อวานเจ้าก็ตบข้า ข้าก็ไม่ได้เอาเรื่อง วันนี้เจ้ายังอยากจะตบข้า? เห็นได้ชัดว่าเจ้านัดข้ามาคุยที่นี่ แต่นัดมาแล้ว กลับลงมือกับข้าอย่างรุนแรง เจ้าทำเกินไปแล้ว..."

ที่ประตู