บทที่ 0337

ราวกับว่าศรัทธาทั้งหมดของเขาพังทลายลงในขณะนี้ หรงหรงก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวและเกือบจะล้มลงกับพื้น

เธอมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงด้วยความหวาดกลัว "เจ้า เจ้าวางแผนข้า?"

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างบริสุทธิ์ใจ "จะพูดได้ยังไงว่าเป็นแผนการ? ทุกคำที่เจ้าพูดนั้นเจ้าเป็นคนพูดเอง และทุกการกระทำที่เจ้าทำนั้นถูกวางแผนอย่างรอบคอบด้วยตัวเจ้าเอง เจ้าเองที่มาที่นี่เพื่อข่มขู่ข้า ข้าไม่ใช่พยาธิในท้องของเจ้า จะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้ามาที่นี่แล้วจะทำเรื่องแบบนี้?"

ขณะพูด เธอก็เอามือแตะหน้าตัวเองอีกครั้ง "ตบนั้นเจ็บใช่ไหม? เห้อ ครั้งที่แล้วเจ้าก็ทำแบบนี้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้าคิดยังไง บางทีคนหน้าหนาตบยังไงก็ไม่เจ็บใช่ไหมล่ะ?"

หรงหรงสั่นไปหมด "มันมากเกินไปแล้ว! พวกเจ้าทำมากเกินไปแล้ว..."

"พอแล้ว!"

จู่ ๆ เฉินโย่วก็ขัดจังหวะเธอ แล้วพูดอย่างเย็นชา "ใครกันแน่ที่ทำเกินไป? แล้วใครกันแน่ที่หลอกลวง? หรงหรง เจ้าไม่คิดจะอธิบายให้ข้าฟังหน่อยเหรอ?"

หรงหรงตื่นตระหนก "สามี ท่านอย่าถูกหลอก นี่เป็นแผนการของพวกเขาทั้งหมด พวกเขาจงใจนัดข้ามา จงใจนำข้าให้พูดคำที่ไม่ดีเหล่านั้น แล้วจงใจพาท่านไปที่ประตู ทุกอย่างเป็นไปโดยเจตนา พวกเขาแค่คิดจะ..."

"ให้เจ้าอะไร? ให้ข้ารู้โฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้าเหรอ?"

ใบหน้าของเฉินโย่วเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ข้าไม่คิดว่าเจ้าที่ใจดีขนาดนั้นจะพูดคำที่ชั่วร้ายขนาดนั้น และยิ่งไม่คิดว่าอดีตของเจ้าจะยอดเยี่ยมขนาดนั้น หรงหรง เจ้าหลอกข้าได้อย่างน่าสังเวชมาก!"

"ไม่ ข้าจะกล้าโกหกท่านได้ยังไง? ข้า…"

"แล้วเรื่องเมื่อกี้จะอธิบายยังไง? เจ้าตบตัวเองและกลับไปใส่ร้ายคนอื่น เจ้าไม่รู้สึกอายเลยเหรอ? ถ้าครั้งที่แล้วเจ้าก็ทำแบบนี้ งั้นลับหลังเจ้าทําเรื่องสกปรกไปมากแค่ไหนกันแน่?"

เฉินโย่วยิ้มอย่างขมขื่นอีกครั้ง "เจ้าเคยบอกว่าเจ้าถูกโจรภูเขาทำร้าย นี่ถึงทำให้เกิดโรคภายใน ข้าเป็นคนพาเจ้าไปหาหมอทุกที่ เพื่อรักษาโรคให้เจ้า เจ้ารังควานข้าทุกวันบอกว่าเจ้าชอบข้า เจ้าแสดงออกอย่างบริสุทธิ์ จริงใจและไร้เดียงสา น่าสงสาร เจ้ารู้ไหมว่าข้าเห็นใจเจ้าแค่ไหน? แต่เคยเห็นใจแค่ไหน ตอนนี้ข้าก็รู้สึกตลกแค่นั้น ฮ่าฮ่า..."

"สามี สิ่งที่ข้าพูดก่อนหน้านี้เป็นความจริง ในใจข้ามีแต่ท่านคนเดียว เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงแน่นอน เรื่องวันนี้มีความเข้าใจผิด มีความเข้าใจผิดจริง ๆ ข้าถูกวางแผนทั้งหมด ผู้หญิงคนนั้น เธอเจ้าเล่ห์มาก เธอ..."

"เห้อ เจ้าจะอธิบายก็อธิบายไป อย่าเอาข้าเข้าไปเกี่ยว"

หลิ่วเซิงเซิงอดพูดแทรกไม่ได้ว่า "ที่จริงอธิบายมากขนาดนั้นก็ไม่มีประโยชน์ ให้สามีของเจ้าไปสอบถามที่เมืองหลวงโดยตรงก็จะรู้แล้ว เพราะถึงอย่างไรชื่อเสียงของเจ้าก็เหมือนฟ้าร้องครวญคราง ไปเมืองหลวงสักครั้ง ทุกอย่างก็ชัดเจนแล้ว"

"เจ้าหุบปาก!"

หรงหรงตะโกนอย่างตื่นเต้น เธอจ้องมองหลิ่วเซิงเซิงด้วยความโกรธ

"ทำไมเจ้าถึงทำกับข้าแบบนี้? ทําไมเจ้าถึงวางแผนข้าแบบนี้? ข้าทำอะไรให้เจ้าเจ้าถึงทำแบบนี้! ใช่! ชื่อเสียงของข้าในเมืองหลวงไม่ค่อยดีนัก แต่ข้าอุตส่าห์จะเริ่มต้นใหม่ที่นี่ ทำไมเจ้าถึงทำลายทุกสิ่งที่ข้ามีตอนนี้? เจ้าอิจฉาข้าขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เมื่อมองดูหรงหรงที่กำลังบ้าคลั่งตรงหน้า เฉินโย่วก็รู้สึกผิดหวังในใจ

และเห็นว่าหมอข้างนอกกลับมาทีละคนแล้ว อาจจะกลัวอับอายขายหน้า หลังจากเฉินโย่วส่ายหัว ก็หันหลังและเดินออกไป

หรงหรงเห็นดังนั้น จึงรีบไล่ตามไป "สามี ท่านรอข้าด้วย ท่านฟังคำอธิบายของข้าก่อน…"

ในเวลาเดียวกัน คนกลุ่มหนึ่งค่อย ๆ เดินผ่านด้านนอกหย่งชุนถังอย่างช้า ๆ

เฉินเหลียงเฟิงท่านเจ้าเมืองที่เป็นผู้นำกําลังแนะนําสถานการณ์ในเมืองกับหนานมู่เจ๋อขณะเดิน

"หยุนตูเกิดโรคระบาดมาครึ่งปี ตายไปหลายหมื่นชีวิตแล้ว แคกแคก ครั้งนี้ พวกเขาโจมตีประเทศเรา มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีจุดประสงค์เพื่อแพร่เชื้อให้กับประเทศเรา หากเผลอปล่อยให้โรคระบาดเข้าสู่เมือง เมื่อโรคระบาดแพร่กระจายแล้ว ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก"

ขณะพูด เขาก็ไออีกสองสามครั้ง "ได้ยินว่าคนที่ติดโรคระบาดเหล่านั้น บางคนตายภายในครึ่งเดือน บางคนค่อย ๆ ล้มป่วยภายในสองหรือสามเดือน อาการแปลกมาก ในบรรดาทหารที่หยุนตูส่งมาโจมตีเรา มีคนที่ติดโรคระบาดจำนวนมาก ได้ยินว่าพวกเขาใช้วิธีการที่โหดร้าย เมื่อพบพวกเขาก็ฆ่าปิดปากทันที เพื่อหลีกเลี่ยงการติดเชื้อ แคกแคกแคก..."

"เพียงแต่ว่าโรคระบาดก็คือโรคระบาด ถ้าอาศัยการฆ่าปิดปากเพื่อหยุดการแพร่เชื้อ มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย พวกหยุนตูต่างก็มีผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บอย่างหนักเพราะโรคระบาดอยู่แล้ว คนทั่วไปเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ ต่างก็คิดว่าจะป้องกันตัวเองอย่างไร แต่พวกเขากลับพยายามทุกวิถีทางเพื่อยึดครองเมืองของประเทศเรา ก็ไม่ใช่เพื่อแพร่เชื้อให้เราเหรอ? ความตั้งใจของพวกเขาโหดร้ายมาก!"

หนานมู่เจ๋อฟังอย่างเงียบ ๆ เป็นเวลานานจึงพูดว่า "ความหมายคือ สงครามครั้งนี้ยังไม่สามารถรบได้?"