บทที่ 10 ต้องพาเธอกลับมาให้ได้

"แม่นางสวยมากขนาดนี้ ทำไมท่านถึงเอาสิ่งสกปรกทาบนใบหน้าเยอะขนาดนี้?"

ระหว่างที่แช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ สาวใช้ทั้งสองก็คุยกันไม่หยุด

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก เมื่อพิจารณาจากความเกลียดชังของท่านอ๋องเก้า หากเขาจำได้กลัวว่าจะต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่...

ข้างนอกห้อง

สาวใช้ออกมาเอาเสื้อผ้า แต่กลับพบกับมู่หงที่เดินเข้ามา

จากนั้นมู่หงก็โยนเสื้อผ้าสีขาวในมือของสาวใช้ลงไปที่พื้น

"เธอเป็นแค่คนใช้ ทำไมเองถึงให้เสื้อผ้าแบบนี้กับเธอ คนใช้ต้องมีลักษณะเหมือนคนใช้ เราไม่มีเครื่องแบบสาวใช้ของจวนอ๋องชาง ดังนั้นก็เอาเสื้อผ้าที่เองใส่ให้เธอก็พอ"

สาวใช้ก้มศีรษะด้วยความกลัว "เจ้าค่ะ..."

มู่หงจงใจขึ้นเสียงของเธอและจ้องมองที่ประตูห้องตลอดเวลา

"เจ้าต้องรู้ว่าคนใช้ก็คือคนใช้และไม่มีสิทธิ์สวมเสื้อผ้าดี ๆ ยิ่งกว่านั้น เธอเป็นผู้หญิงขี้เหร่ แล้วการสวมเสื้อผ้าดี ๆ จะมีประโยชน์อะไร?"

เธอรู้ว่าหลิ่วเซิงเซิงได้ยินเธอ และเธอก็จงใจทำให้หลิ่วเซิงเซิงโกรธ

ตอนนี้หนานมู่เจ๋อไม่อยู่ที่นี่ เธอหวังว่าหลิ่วเซิงเซิงจะโกรธและทะเลาะกับเธอ เพื่อที่เธอจะสามารถสั่งสอนให้กับยัยหนูนี่ได้อย่างสมเหตุสมผล

น่าเสียดายที่หลิ่วเซิงเซิงเพิกเฉยต่อเธอ

ข้างในห้อง

หลิ่วเซิงเซิงใส่เสื้อผ้าของสาวใช้อีกครั้ง แต่คราวนี้เสื้อผ้าเข้ากับเธอได้พอดี ผมยาวของเธอเปียกและทำได้เพียงพาดไหล่ของเธอเท่านั้นที่ดูเหมือนดอกชบา

สาวใช้สองคนที่อยู่ด้านข้างยังคงยกย่องเธอ แต่หลิ่วเซิงเซิงอยากจะหาอะไรมาหน้าเธอ

เธอห้ามถูกจำได้...

ทันใดนั้นเธอก็เห็นว่าหน้าต่างเปิดอยู่ หลิ่วเซิงเซิงมองออกไปนอกหน้าต่างที่ชั้นหนึ่ง ไม่มีใครอยู่นอกหน้าต่าง นี่ไม่ใช่โอกาสที่ดีที่สุดเหรอ?

เธอจึงแอบหยิบเข็มเงินออกมาจากห้องเก็บยา ทำให้สาวใช้ทั้งสองสลบในขณะที่พวกเขาไม่ได้ระวัง จากนั้นจึงแอบซ่อนเงินแสนตำลึงที่เธอได้รับในวันนี้ไว้ในห้องเก็บยานิ้วทอง แล้วจึงหันออกไปนอกหน้าต่าง ปีนหนีไปโดยไม่คิดจะหันกลับมา...

คราวนี้เธอสวมชุดสาวใช้จวนเสนาบดี พบกับคนใช้บ้าง เธอก้มศีรษะลงและชะลอความเร็วลง แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย

แต่วิ่งไปวิ่งมา เธอกลับหลงทาง...

"ให้ตายเถอะ ทำไมจวนเสนาบดีแห่งนี้ถึงใหญ่โตขนาดนี้"

หลิ่วเซิงเซิงเดินไปรอบ ๆ เป็นเวลานานและมาถึงกำแพง เมื่อมองดูกำแพงสูง เธอคิดในใจ บางทีเธออาจจะปีนข้ามกำแพงนี้ออกไปได้...

ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นข้างหลัง

"ยังไม่รีบไปตามหาอีก? แม่นางหายตัวไปในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ ถ้าเธอถูกจับตัวไปจะทำยังไง?"

"ไม่ได้ถูกจับตัวไปหรอก เธอหนีไปเอง อ๋องชางมีคำสั่งให้พาเธอกลับมาให้ได้!"

"..."

องค์ชายเก้าถูกแต่งตั้งเป็นอ๋องชาง และกลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกลกำลังพูดถึงหนานมู่เจ๋ออย่างเห็นได้ชัด

หลิ่วเซิงเซิงกัดฟันปีนข้ามกำแพงโดยไม่มีเวลาคิด แต่ก็ล้มลงจากกำแพงโดยไม่ได้ตั้งใจ...

"โอ๊ย..."

ความเจ็บปวดที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น แต่ร่างกายรู้สึกนุ่มนวลราวกับมีบางอย่างถูกกระแทกแทน

หลิ่วเซิงเซิงยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกมือข้างหนึ่งผลักไปด้านข้างแล้ว

"กล้ามาก!"

หลิ่วเซิงเซิงเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสนและสิ่งที่เธอเห็นคือชายหนุ่มสวมหน้ากากแบบครึ่งหน้า ริมฝีปากของชายหนุ่มนั้นสวยงามมาก และเพียงมองดูครึ่งล่างของใบหน้าก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหล่อมาก

และทันทีที่หลิ่วเซิงเซิง เงยหน้าขึ้นดวงตาของชายหนุ่มก็หรี่ลงเช่นกัน

"คุณเป็นสาวใช้จากจวนไหนกัน? รู้ไหมว่านี่คือ..."

"ขออภัยคุณชาย ข้ามีเรื่องด่วนต้องทำตอนนี้เลยต้องรีบหนีไปก่อน แล้วข้าจะมาขอโทษท่านอีกครั้งเมื่อมีโอกาส"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ต้องการฟังเรื่องไร้สาระของเขาและรีบลุกขึ้นจากพื้น

ขณะที่เธอกำลังจะวิ่งหนี เธอก็จำบางอย่างได้และพูดว่า "ข้าขอยืมหน้ากากได้ไหม? ถือว่าข้าเป็นหนี้บุญคุณท่าน หากท่านมีปัญหาที่รักษาไม่หายในอนาคต ท่านสามารถมาหาข้าได้"

ชายหนุ่ม "..."

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสนอง หลิ่วเซิงเซิงจึงเอื้อมมือออกและถอดหน้ากากออกจากใบหน้าของชายหนุ่ม

"ถ้าท่านไม่พูด ข้าจะถือว่าท่านยินยอม ข้าจะตอบแทนท่านในครั้งต่อไปที่เราพบกัน!"

ทันทีที่หน้ากากถูกถอดออก ชายหนุ่มก็เอื้อมมือออกไปและปิดตาซ้ายของเขาทันที

เห็นรอยแผลเป็นน่าเกลียดบนใบหน้าของเขาข้างตาซ้ายของเขา แผลเป็นมีขนาดอย่างน้อยหกเจ็ดเซนติเมตร ขดบนใบหน้าของเขาเหมือนตะขาบ!

ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า "เจ้ากล้ามาก ใครก็ได้..."

ก่อนที่เขาจะได้ตะโกน หลิ่วเซิงเซิงก็รีบปิดปากของเขาไว้