บทที่ 126 ความคิดนี้กล้าหาญเกินไป

หลิ่วเซิงเซิงยืนขึ้นและพูดต่อ "ข้าจะส่งใบสั่งยาและสิ่งอื่น ๆ ไปให้ท่านเร็ว ๆ นี้ ไม่จำเป็นต้องทำผลิตภัณฑ์มากเกินไปในตอนแรก ข้าจะทำอย่างละร้อยชิ้น พอร้านเราเปิดแล้ว พวกท่านก็ทําตามวิธีการทําบนใบสั่งยา ก็น่าจะทําของออกมาได้แล้ว ที่เหลือค่อยส่งให้ข้า"

ขณะที่เธอพูด เธอก็จิบชาอีกครั้งแล้วพูดว่า "มันดึกมากแล้ว หลิวเล่า ปรดกลับไปพักผ่อนก่อน ลาก่อน"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็จากที่นั่นไปอย่างเร่งรีบเหมือนกับตอนที่เธอมา

แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้กลับไปจวนอ๋องชาง แต่หันกลับมาและไปท่านมาอีกแล้ว

ปัจจุบันมู่ชิงชิงอาศัยอยู่ที่ท่านมาอีกแล้ว ทันทีที่หลิ่วเซิงเซิงไปก็ตรงไปที่ห้องของเธอ ในขณะนี้เธอยังไม่หลับและนั่งอยู่ข้างเตียงยุ่งอยู่กับอะไร

เธอแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นหลิ่วเซิงเซิง

"เซินเอ๋อ ดึกขนาดนี้แล้ว เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

"เปล่า ฉันแค่มีเรื่องจะคุยกับเจ้า"

มู่ชิงชิงมองดูเธออย่างว่างเปล่า "วันนี้เจ้าเรียนวิชาตัวเบามาทั้งวัน ไม่เหนื่อยเหรอ?"

"นิดหน่อย ข้านอนไม่หลับ"

"เห้อ ข้าก็นอนไม่หลับเหมือนกัน เมื่อสองวันที่ผ่านมาข้ามองหาร้านอยู่แต่เห็นอยู่สองร้าน ทั้งสองร้านใหญ่มาก ใหญ่เป็นสองเท่าของร้านปัจจุบันของเรา ถ้าจะเอาจริง ๆ ข้าก็กลัวว่าธุรกิจจะขาดทุนเปล่า ๆ แต่อื่น ๆ ก็เล็กเกินไป เอามาก็ไม่มีประโยชน์ เจ้าว่าข้าจะเลือกอย่างไรดี?"

หลิ่วเซิงเซิงเงียบ "เลือกอันใหญ่ ใช้ชื่อท่านมาอีกแล้วดีกว่า ร้านนี้ค่อนข้างโด่งดังอยู่แล้วใช่ไหม ด้วยชื่อนี้ คนจะรู้ว่าเป็นสาขาของร้านนี้ในภาพรวม อย่างน้อยก็ที่เข้าคิวจะวิ่งหนีไปที่สาขา"

"ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ลุงอิงแยกล่างไม่ได้ ข้ากลัวว่าอาหารที่พ่อครัวคนอื่นเคยทําจะไม่อร่อย ถึงตอนนั้นยังทําใหญ่ไม่ได้..."

"ใส่อย่างอื่นลงไปหน่อยก็จะไม่เป็นแล้ว"

มู่ชิงชิงตกตะลึง "อย่างอื่นเหรอ?"

"ใช่ ข้าเห็นว่าโรงเตี๊ยมในเมืองหลวง ไม่มีการแสดงใด ๆ เลย ในทางกลับกัน สถานบันเทิงอย่างซ่องก็มีการเต้นรำกันมากมาย แต่สถานที่แบบนั้นไม่เหมาะกับผู้หญิง แน่นอนว่าสุภาพบุรุษหลายจะไม่ไปที่นั่น..."

หลังจากหยุดชั่วคราว เธอกล่าวเสริมว่า "แต่มันจะแตกต่างออกไปหากเป็นโรงเตี๊ยมหรือโรงน้ำชา หากสถานที่มีขนาดใหญ่ เราสามารถจ้างนักกู่เจิงและนักร้องหรือจ้างทีมเล็ก ๆ เช่น ละครสัตว์ เพื่อรับผิดชอบในชั้นหนึ่งได้ ความแปลกใหม่แบบนี้น่าจะสามารถดึงดูดผู้คนได้ไม่น้อย แล้วจะไม่ขาดทุนใช่ไหม?"

หลังจากได้ยินคำพูดของหลิ่วเซิงเซิง มู่ชิงชิงก็ลืมตาขึ้นมา "นี่เป็นความคิดที่ดีมาก? ทำไมข้าคิดไม่ออกเลย"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "เจ้าค่อย ๆ คิดไปในทิศทางนี้ก็ได้ ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ แล้วอี้เฉินและคนอื่น ๆ ล่ะเป็นยังไงบ้าง?"

มู่ชิงชิงถอนหายใจอีกครั้งเมื่อได้ยินแก๊งอู่ชิว

"หลังจากกินยาแล้ว คนเหล่านั้นก็หายจากอาการบาดเจ็บไปมากแล้ว แต่พวกเขายังคงอยู่ที่นี่ แม้ว่าอ๋องชางจะไม่ค้นหาพวกเขาทุกวัน แต่เขาอาจจะแอบไล่ตามพวกเขาอยู่ และเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาจะออกไปข้างนอก แต่การอยู่ที่นี่ตลอดเวลาไม่ปลอดภัย หากใครค้นพบวันหนึ่ง ไม่เพียงแต่พวกเขาจะถึงวาระเท่านั้น เรายังจะถึงวาระด้วย"

ขณะที่เธอพูด เธอก็เอนตัวลงข้างเตียง "ข้าไม่รู้ว่ารับพวกเขาเข้ามาถูกหรือเปล่า เห้อ..."

"เพราะฉะนั้นข้าจึงมาที่นี่ พาข้าไปดูพวกเขาหน่อยสิ"

มู่ชิงชิงพยักหน้าและพาหลิ่วเซิงเซิงไปที่ห้องถัดไป

"ที่นี่เรามีห้องไม่มากนัก แต่พวกเขามีคนบาดเจ็บเยอะมาก ตอนนี้ในแต่ละห้องมีคนสี่หรือห้าคน พี่น้องสองคน อี้โจวและอี้เฉินอยู่ในห้องนี้ พวกเขาเป็นผู้นำของคนเหล่านั้น ข้าเห็นคนอื่นต่างก็เคารพพวกเขา"

ประตูเปิดออก และคนทั้งสี่ในห้องก็ตื่นตัวทันที