บทที่ 128 ความบริสุทธิ์ของผู้หญิงสําคัญที่สุด

"จัดการพื้นที่ เจ้าคือองค์ชายสอง?"

มู่ชิงชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ใบหน้าหนานลั่วเฉินเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ใช่แล้ว คือข้าเอง"

เมื่อเห็นใบหน้าที่สงบหลิ่วเซิงเซิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ไม่ใช่ สาวน้อย ทำไมเจ้าไม่แปลกใจเลย?"

หลิ่วเซิงเซิงรู้จักตัวตนของเขามาเป็นเวลานาน ดังนั้นแน่นอนว่าเธอจะไม่แปลกใจ แต่เมื่อเขาถามคำถามนี้ ก็รีบพูดด้วยความร่วมมือกัน "ว้าว ที่แท้เป็นองค์ชายสองนี่เอง ข้าประหลาดใจมากจนพูดไม่ออก!"

น้ำเสียงที่พูดเกินจริงนี้ทำให้หนานลั่วเฉินรู้สึกเขินอายเล็กน้อย และรู้สึกอยู่เสมอว่ากำลังล้อเลียนตัวเอง

"หยุดเดินเล่นแถว ๆ นี้ได้แล้ว ยังดีที่เจอข้า ถ้าเจอเสด็จพี่ข้าล่ะก็ ข้าเกรงว่าเจ้าจะกลายเป็นศพไปแล้ว รีบออกไปเถอะ"

หลังจากพูดเช่นนั้น หนานลั่วเฉินก็เดินกลับไปไม่ไกลแล้วขึ้นหลังม้า

มู่ชิงชิงกระซิบ "เซินเอ๋อ เจ้าเคยเจอองค์ชายสองไม่ใช่เหรอ?"

"อืม"

"งั้นทำไมเมื่อกี้เจ้าไม่ทำความเคารพ?"

"เขาไม่รู้ว่าข้าจำเขาได้ ชู่…"

หลิ่วเซิงเซิงทำท่าทาง และเมื่อเธอเห็นหนานลั่วเฉินจากไป เธอก็พูดว่า "วันนี้ข้าเรียนแค่นี้ กลับก่อน"

ขณะที่กำลังพูด ลูกศรก็ยิงมาในทิศทางนี้อย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันหลิ่วเซิงเซิงก็ผลักมู่ชิงชิงออกไป

"ระวัง!"

มู่ชิงชิงล้มลงกับพื้นทันทีที่เธอถูกผลัก ในเวลาเดียวกันลูกธนูก็แทงต้นไม้ข้าง ๆ เธอ!

ก่อนที่มู่ชิงชิงจะลุกขึ้น ม้าอีกสองตัวก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาในทิศทางนี้

คนสองคนบนหลังม้าคือหนานมู่เจ๋อและเสี่ยวเจียง

จากนั้นเสี่ยวเจียงก็พูดด้วยความประหลาดใจ "ท่านอ๋อง เป็นคน... "

หนานมู่เจ๋อไม่ได้พูด ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่มู่ชิงชิงบนพื้น หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มองไปที่หลิ่วเซิงเซิง

บรรยากาศดูบอบบางเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าหนานมู่เจ๋อไม่พูด และหลิ่วเซิงเซิงไม่ได้ทักทาย เธอก็ทำราวกับว่าเธอไม่รู้จักเขา เขาเดินไปที่มู่ชิงชิงและช่วยเธอเบา ๆ

"ไม่เป็นอะไรนะ?"

มู่ชิงชิงส่ายหัว "ไม่เป็นไร"

พวกเขาทั้งสองอยู่ใกล้กันมากและ หลิ่วเซิงเซิงยังคงจับแขนมู่ชิงชิง ไว้ ในขณะนี้มู่ชิงชิงยังคงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าผู้ชายและเธอก็ดูคลุมเครือเล็กน้อย

เสี่ยวเจียงขมวดคิ้ว เขาเคยพบกับมู่ชิงชิงมาก่อนที่หอชมดอกไม้ และพวกเขาก็อยู่ใกล้กันมาก...

แต่ตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้แล้วว่าหนานมู่เจ๋อชอบเซินเอ๋อ แต่เซินเอ๋อ...

เสี่ยวเจียงดูเหมือนจะเข้าใจว่าทำไมหนานมู่เจ๋อจึงเงียบไป

บรรยากาศอันละเอียดอ่อนนี้ทำให้เขากลัวที่จะพูดออกมา

ในใจของหลิ่วเซิงเซิง มู่ชิงชิงก็เป็นผู้หญิง เธอไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติในการจับแขนของเธอ แต่เธอแค่อยากหลีกเลี่ยงหนานมู่เจ๋อ ดังนั้นเธอจึงไม่พูดเลย

มู่ชิงชิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ถูกมอง

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมถึงรู้สึกว่าอ๋องชางจะฆ่าคนขนาดนี้...

ทันใดนั้นก็คิดขึ้นได้ และเธอก็รีบทำความเคารพว่า "คารวะอ๋องชาง"

หนานมู่เจ๋อเพิกเฉยต่อเขา แต่ยังคงจ้องมองที่หลิ่วเซิงเซิง

"เขาเป็นคนรักที่เจ้าพูดถึงหรือเปล่า?"

หลิ่วเซิงเซิงตกตะลึงและอยากจะถามอะไรบางอย่างกับเขาโดยไม่รู้ตัว

แต่จู่ ๆ ก็จำสิ่งที่ตัวเองพูดก่อนหน้านี้ได้ และพูดไม่ออก เขาอาจเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?

เมื่อมองไปที่มู่ชิงชิงที่สับสน หลิ่วเซิงเซิงก็กลัวว่าเธอจะเปิดเผยตัวตนของตัวเอง ดังนั้นเธอจึงรีบจับมือเธอแล้วหันหลังกลับ

เสี่ยวเจียงกระซิบ "ท่านอ๋อง จะปล่อยพวกเขาไปแบบนี้เหรอ?"

หนานมู่เจ๋อไม่ได้พูด แต่จู่ ๆ ก็หยิบธนูและลูกธนูขึ้นมา เมื่อเขายกมันขึ้น เขาก็เล็งไปที่มู่ชิงชิงที่กำลังเดินจากไป

ทันทีที่เขาปล่อย ลูกศรยาวก็ยิงออกไป ทะลุผ่านหูของมู่ชิงชิงอย่างดุเดือด ทิ้งร่องรอยเลือดไว้บนหูของเธอ จากนั้นก็เจาะเข้าไปในหญ้าที่อยู่ไม่ไกล

มู่ชิงชิงปิดหูของเธอด้วยความเจ็บปวด "ฟ่อ..."

หลิ่วเซิงเซิงตกใจเช่นกัน และหันกลับไปมองหนานมู่เจ๋อทันที "เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ? ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา เจ้ากำลังทำอะไรอยู่... "

"แม่นางเซินเอ๋อเข้าใจผิดแล้ว ท่านอ๋องของข้าแค่กำลังล่าสัตว์"