บทที่ 150 เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยขององค์หญิง

เสี่ยวถังที่ติดตามหลิ่วเซิงเซิงสูญเสียความสงบเมื่อได้ยินสิ่งนี้ "เมื่อกี้องค์หญิงไม่ได้ดี ๆ อยู่เหรอ? เกิดอะไรขึ้น?"

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยและพูดกับสาวใช้ในวังที่อยู่ข้าง ๆ "รบกวนรายงานฮองเฮา รอข้ากลับมาแล้วจะมาพบเธอ"

หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็หันหลังกลับและเดินจากไป

เสี่ยวถังรีบตามไป "พระชายา จากไปแบบนี้ไม่ดีเลย ฮองเฮายังมาไม่ถึง"

"เธอขอให้เราเจอแต่เธอมาสาย ถึงเป็นฮองเฮา แต่เธอก็ไม่หน้าจะถือดีขนาดนี้?"

เสี่ยวถังพูดอย่างเชื่องช้า "ยังไงเธอก็คือฮองเฮา ดังนั้นรอเธอก่อน..."

"ยังไงเธอก็ยังมาไม่ถึง ไปดูองค์หญิงกันก่อน"

เสี่ยวถังไม่เข้าใจ "ท่านกับองค์หญิงเพิ่งพบกันไม่ใช่เหรอ? เมื่อก่อนเจอกันพวกท่านไม่เคยคุยกันเลย อยู่ดี ๆ ทําไม..."

มิตรภาพระหว่างผู้หญิงนั้นง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูด ระหว่างทางออกจากพระราชวัง เธอได้ยินเสียงมากมาย

เหล่าสาวใช้คุยกันแทบจะพูดถึงองค์หญิงกันหมด

"องค์หญิงโง่เขลาเหลือเกิน จะทรงกินยาทำแท้งโดยลำพังได้อย่างไร? ยังไงซะมันคือชีวิตเด็กคนหนึ่ง"

"หยุดพูดเถอะ ฮ่องเต้รีบไปดูเธอแล้ว ได้ยินมาว่าสถานการณ์นี้ร้ายแรงมาก"

"แล้วพระราชบุตรเขยไปไหน? มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ทำไมพระราชบุตรเขยไม่อยู่กับองค์หญิง?"

"พระราชบุตรเขยคงทำให้องค์หญิงโกรธอีกแน่ ๆ อารมณ์ขององค์หญิง ทุกครั้งที่โกรธก็จะทุบข้าวของและด่าคน ไม่คิดว่าครั้งนี้แม้แต่ตัวเองจะทําร้ายได้..."

"..."

ทันทีที่เห็นหลิ่วเซิงเซิงผ่านไป เหล่าสาวใช้ก็ปิดปากอีกครั้ง

สีหน้าของหลิ่วเซิงเซิงเริ่มดูน่าเกลียดมากขึ้น เธอคว้าสาวใช้ในวังมาถาม "ตอนนี้องค์หญิงอยู่ที่ไหน?"

"ตอบพระชายา เธออยู่ที่ตำหนักสนมโหรว..."

ก่อนที่สาวใช้ในวังจะพูดจบ หลิ่วเซิงเซิงก็ก้าวไปในทิศทางนั้นแล้ว

เธอเคยไปที่ตำหนักของสนมโหรวและรู้ว่าที่นั่นอยู่ไม่ไกลจากตำหนักอันหนิง ดังนั้นในไม่ช้าเธอก็มาที่ตำหนักของสนมโหรวอีกครั้ง

ทันทีที่เธอเข้าไป เธอเห็นกลุ่มคนจำนวนหนาแน่นมาก ผู้คนต่างเร่งรีบ และความตื่นตระหนกก็เขียนขึ้นบนใบหน้าของทุกคน

ครั้งที่แล้วที่มาที่นี่ก็ฉากเดียวกัน แต่ครั้งที่แล้ว คนที่ทุกคนกังวลคือสนมโหรว ไม่คิดว่าเร็วขนาดนี้จะกลายเป็นองค์หญิง...

และยังเป็นสถานการณ์เช่นนี้

หยูเหวินซื่อไม่รู้มาถึงตอนไหน ตอนนี้กําลังคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเศร้าโศก

เบื้องหน้าเขา ฮ่องเต้กำลังโกรธมาก

"หากเกิดอะไรขึ้นกับองค์หญิง ข้าจะฆ่าเจ้าและฝังเจ้าไว้กับเธอ!"

สนมโหรวก็กังวลเช่นกัน ขณะจับแขนของฮ่องเต้ เธอมองดูหยูเหวินซื่อที่คุกเข่าด้วยความผิดหวัง

"เจ้าทำอะไรให้องค์หญิงโกรธมากขนาดนี้? เพื่อไม่ต้องการเด็กคนนั้น เธอกลับไม่สนใจแม้แต่ชีวิตของตัวเอง"

หยูเหวินซื่อคุกเข่าลงบนพื้นอย่างสั่นสะท้าน "เสด็จพ่อ เสด็จแม่ขอประทานอภัย สถานการณ์ขององค์หญิงข้าอธิบายได้…"

"มีอะไรต้องอธิบายอีก? ถ้าองค์หญิงไม่ฟื้นขึ้นมา ข้าจะเอาเรื่องเจ้า!"

สนมโหรวก็เวียนหัวด้วยความโกรธ "รอองค์หญิงฟื้นแล้วค่อยคิดบัญชีกับเจ้า เจ้าควรอธิษฐานให้องค์หญิงปลอดภัยดีกว่า"

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งหมดโกรธมาก เหล่าสาวใช้ในวังวิ่งไปรอบ ๆ ทุกคนเหงื่อออกมากและไม่มีใครสังเกตเห็นหลิ่วเซิงเซิงเข้าประตูไปแล้ว

จนกระทั่งมีหมอหญิงเหงื่อตกออกมาแล้วทูลว่า " ฮ่องเต้อาการขององค์หญิงไม่ค่อยดีนัก!"

หนานกงเฉิงก้าวไปข้างหน้า "ว่ายังไง? ตอนนี้องค์หญิงยังไม่ฟื้นเหรอ?"

ดวงตาของสนมโหรวแดงก่ำจากการร้องไห้ "ลูกที่น่าสงสารของข้า ทุกข์ทรมานจริง ๆ..."

หมอหญิงปาดเหงื่อจากหน้าผาก "หมอหญิงที่เข้าใจด้านนี้มีไม่มาก องค์หญิงก็เลือดไหลไม่หยุด กำลังคนไม่เพียงพอ กลัวว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป องค์หญิงจะไม่รอด..."

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของสนมโหรวก็มืดลง และเธอก็หมดสติไปทันที