บทที่ 157 ไม่อย่างงั้นท่านอุ้มเธอกลับไป

เมื่อหนานมู่เจ๋อและคนอื่น ๆ เข้าวังก็เป็นเวลากลางดึกแล้ว

ฮ่องเต้และคนอื่น ๆ ที่กำลังหลับใหลถูกปลุกทีละคน และไม่นานก็รวมตัวกันในตำหนักอันหนิง

ใบหน้าของฮองเฮาหลิวฟางเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ฮ่องเต้นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว และพรุ่งนี้พระองค์ต้องทำงานแต่เช้า ทำไมยังไม่พักผ่อนอีก?"

หนานกงเฉิงนั่งลงบนเก้าอี้ในตำหนักด้วยใบหน้ามืดมน "ข้าได้ยินมาว่าอาเจ๋อเข้ามาในวังแล้วและอาจจะมาหาเจ้าที่นี่ หลังจากคิดเรื่องนี้แล้วข้าคิดว่าไม่เหมาะสมที่จะจับกุมหลิ่วเซิงเซิงโดยไม่บอกเขา อย่างไรก็ตาม ปล่อยเธอออกมาก่อนเถอะ"

สีหน้าหลิวฟางเปลี่ยนไป "ฮ่องเต้ หม่อมฉันคิดว่ามันไม่เหมาะสม เนื่องจากพบตราประทับฟีนิกซ์บนตัวของพวกเธอ..."

"คนของข้าไม่จำเป็นต้องขโมยตราประทับฟีนิกซ์"

ก่อนที่หลิวฟางจะพูดจบ เสียงของหนานมู่เจ๋อก็ดังมาจากด้านนอกตำหนัก

หลังจากนั้นไม่นานหนานมู่เจ๋อและคนของเขาก็บุกเข้ามาอย่างดุเดือด

หลิวฟางยืนอยู่ข้างหลังหนานกงเฉิงโดยไม่รู้ตัว "อาเจ๋อ ทำไมเจ้าเข้ามาโดยไม่ทักทาย?"

หนานมู่เจ๋อไม่ได้มองเธอด้วยซ้ำ แต่มองไปที่หนานกงเฉิงแล้วพูดว่า "เสด็จพี่ เรื่องตราประทับฟีนิกซ์ข้ารู้หมดแล้ว คิดว่าเสด็จพี่คงเห็นแล้ว เรื่องนี้มีช่องโหว่มากมาย วันนี้ดึกแล้ว และให้ข้าจะพาคนกลับไปก่อน หลังจากค้นหาความจริงแล้ว ข้าจะอธิบายให้เสด็จพี่ฟัง"

ก่อนที่หนานกงเฉิงจะได้พูด หลิวฟางก็พูดว่า "อาเจ๋อ ความจริงได้ปรากฏแล้ว สิ่งของก็พบในตัวพวกเขาแล้ว ตอนนี้หลักฐานแน่นชัดแล้ว เจ้ายังพาคนกลับไปก็ไม่สมเหตุสมผลแล้ว"

"หลักฐานแน่นชัดอยู่ที่ไหน? แค่พูดใส่ร้ายคน ๆ เดียว?"

หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว "ก่อนอื่น ใครสามารถแน่ใจได้ว่าคนที่พาพระชายาเข้ามาในวังนั้นมาจากจวนอ๋องชาง หรือจากตำหนักอันหนิงของท่าน? ถ้าเป็นคนจากจวนอ๋องจริง ๆ เขาคงไม่โง่ขนาดนั้น พาพระชายามาขโมยของอย่างเปิดเผยได้ ประการที่สอตราประทับฟีนิกซ์เป็นสิ่งล้ำค่ามาก เป็นไปได้ไหมที่ท่านแค่วางมันไว้บนโต๊ะใหญ่แล้วปล่อยให้ใครขโมยไปได้?"

หลิวฟางสะดุ้ง "คําพูดนี้ไม่ถูกต้อง ถ้าพวกเธอมีใจจะขโมยของ ไม่ว่าจะซ่อนไว้ที่ไหนก็..."

"เอาล่ะ ถ้าท่านซ่อนจริง ๆ แล้วทุกคนในตำหนักของท่านตาบอดหรือเปล่า? มองดูเธอเข้าไปในตำหนักของท่านและควานหาในตู้เพื่อขโมยของจริง ๆ เหรอ?"

หลิวฟางกล่าวว่า "เธอเป็นพระชายาของเจ้า แน่นอนว่าผู้คนในตำหนักแห่งนี้ไม่กล้าหยุดเธอ"

"ข้าคิดว่าพวกท่านกล้าหาญมาก ท่านไม่ได้พาคนเข้าคุกโดยไม่ได้รับความยินยอมจากข้าเหรอ? หลังจากนั้นมีความกล้าหาญมาก ทําไมก่อนเกิดเหตุถึงไม่หยุดล่ะ?"

หนานมู่เจ๋อโต้กลับอย่างไร้ความปราณี จากนั้นมองไปที่หนานกงเฉิงแล้วพูดว่า"คิดว่าเสด็จพี่คงมองออกแล้ว ถ้าเป็นคนมีใจอยากใส่ร้ายพระชายาจริง ๆ เอาตราประทับฟีนิกซ์ที่ไม่ได้หายไปยัดไว้ในอ้อมแขนของพวกเธอ ก็เป็นเรื่องง่ายเหมือนกัน"

หนานกงเฉิงยังคงเงียบ เห็นได้ชัดว่ารู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

หลิวฟางรู้สึกกังวล "อาเจ๋อ พูดแบบนี้ได้อย่างไร? ข้าเข้าใจว่าเจ้าต้องการแก้ตัวที่จวนอ๋องชาง แต่เจ้าไม่สามารถกล่าวหามั่ว ๆ ได้... "

"ข้าจะสืบความจริงและอธิบายให้เสด็จพี่ฟัง วันนี้มันดึกแล้ว ข้าจะพาคนกลับไปก่อน"

ไม่ใช่การร้องขอ เหมือนกับการแวะมาบอกพวกเขาเท่านั้น

หนานกงเฉิงเพียงพยักหน้าเล็กน้อย "สิ่งที่อาเจ๋อพูดนั้นไม่ไร้เหตุผล ที่นี่เป็นคนของเราทั้งนั้น มีอะไรก็คุยกันเอง การให้พระชายาค้างคืนในคุกก็ไม่เหมาะสมจริง ๆ พาคนกลับไปก่อนเถอะ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด หนานมู่เจ๋อก็พยักหน้าแล้วหันหลังกลับและเดินออกไป

มือของหลิวฟางเกือบจะบีบเข้าไปในเนื้อ "ฮ่องเต้ เรื่องใหญ่เช่นนี้จะแก้ไขอย่างเร่งรีบได้อย่างไร? ตราประทับฟีนิกซ์มีความสำคัญ... "

"ในเมื่อหาเจอแล้ว ยังทําให้น่าเกลียดขนาดนั้นทําไม? ในเมื่ออาเจ๋อพูดแล้วจะไปสืบหา เรื่องนี้ก็จะให้คําอธิบายกับเจ้าแน่นอน"

"แต่…"

"หยุดแต่เถอะ ไปนอนก่อนเถอะ"

"..."

ภายในคุก

เมื่อได้ยินว่าหนานมู่เจ๋อกำลังจะพาคนกลับไป หนานเทียนก็สวมเสื้อผ้าแล้วรีบไป ทั้งสองกลุ่มบังเอิญพบกันนอกคุก

"เสด็จอา ดึกขนาดนี้ทำไมยัง..."

"องค์รัชทายาทโปรดอย่าขวางทางท่านอ๋องของข้าน้อย"

ก่อนที่หนานเทียนจะพูดจบ เสี่ยวเจียงก็พูดอย่างไร้ความปราณี