บทที่ 160 พระชายาอ๋องชางถูกลงโทษ

การแสดงออกของหนานกงเฉิงค่อย ๆ จริงจัง และหนานมู่เจ๋อก็พูดอีก

"ใครก็ตามที่มีสมองจะต้องสามารถเดาความจริงของเรื่องนี้ได้ หากพระชายาที่รักของข้าต้องการขโมยของจริง ๆ เธอคงไม่โง่พอที่จะบุกเข้าไปอย่างเปิดเผย ยิ่งไปกว่านั้นตราประทับฟีนิกซ์ยังล้ำค่ามาก ฮองเฮาก็ไม่สามารถวางไว้ในที่ที่เห็นได้ชัด ถ้าวางไว้ในที่ที่คนอื่นสามารถเอาไปได้อย่างสบาย ๆ จริง ๆ แล้วฮองเฮาเองก็มีปัญหาเช่นกันเป็นราชินีของประเทศ กลับไม่ให้ความสำคัญกับตราประทับฟีนิกซ์ นี่ถือว่าความผิดอะไร?"

"ข้าไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง อย่างไรก็ตามข้ามาที่นี่ก็ไม่มีหลักฐาน แต่ฮองเฮาและองค์รัชทายาทมีหลักฐานอะไรบ้าง? ยืนยันโดยไม่มีเหตุผลว่าพราชายาอ๋องชางขโมยตราประทับฟีนิกซ์ไป ข้าจะพูดอะไรได้?"

ขณะพูด เขาหรี่ตาลงอีกครั้ง "ตอนนี้พระชายาอ๋องชางถูกลงโทษในคุก ชีวิตของเธอแขวนอยู่บนเส้นด้าย และจวนอ๋องชางของข้าก็ได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่นี้โดยปราศจากเหตุผล ข้าไม่เรียกร้องให้เธอ ก็ควรเรียกร้องความบริสุทธิ์ให้กับจวนอ๋องชาง!"

"เดิมทีตั้งใจจะสอบปากคำคนนำทางด้วยตนเอง แต่องค์รัชทายาทกลับบอกว่าเขาฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด ตอนนี้ยังใส่ร้ายข้าที่ลงมือกับเขา ดังนั้นองค์รัชทายาทมีประสงค์อย่างไรกันแน่? หรือว่า องค์รัชทายาทวางแผนมากมายขนาดนี้ ก็คือต้องการกําจัดข้าเพื่ออำนวยความสะดวกในการกระทำบางอย่างของเจ้า?"

เมื่อหนานมู่เจ๋อพูดจบ เจ้าหน้าที่ทั้งพลเรือนและทหารก็ตกตะลึง

"มีเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ? ฮองเฮาถึงกลับใช้ตราประทับฟีนิกซ์มาใส่ร้ายพระชายาอ๋องชางเลยเหรอ? ช่างหน้ากลัวมาก"

"การทำตราประทับฟีนิกซ์หายเป็นความผิดร้ายแรง ในฐานะฮองเฮาเองรู้หนักเบาของเรื่องนี้ เธอจะไม่ซ่อนตราประทับฟีนิกซ์ให้ดีได้อย่างไร? ถ้าพระชายาอ๋องชางบุกเข้าไปอย่างเปิดเผยแล้ว ยังสามารถขโมยตราประทับฟีนิกซ์ไปได้ คงเป็นเรื่องไกลตัวเกินไป"

"การลงโทษก็ไม่ถูกต้องไหม? ไม่แปลกใจเลยที่อ๋องชางจะเข้าวังเพื่อร้องขอด้วยตัวเอง..."

"ก็ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงของจวนอ๋องชางเหรอ? ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ก็ไม่ใช่เรื่องดีสําหรับจวนอ๋องชางหรอก"

"คิดไม่ถึงว่า องค์รัชทายาทและฮองเฮาจะโง่เขลาขนาดนี้…"

"..."

หนานเทียนพูดไม่ออก "เสด็จอา ท่านไม่มีหลักฐานด้วยซ้ำ ท่านจะใส่ร้ายคนแบบนี้ได้อย่างไร? นอกจากนี้เมื่อกี้ท่านลงมือจริง ๆ... "

"ใครเห็น? มีพยานไหม?"

หนานมู่เจ๋อมองเขาอย่างไม่แยแส

เขากัดฟัน "มีนักโทษอยู่ข้างในมากมายที่เห็นมัน..."

"งั้นเจ้าให้พวกเขาออกมา"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หนานเทียนก็โกรธจนแทบจะอาเจียนเป็นเลือด!

นักโทษเหล่านั้นกล้าระบุตัวอ๋องชางเหรอ?

เขามันก็แค่อันธพาล!

เมื่อเห็นว่าองค์รัชทายาทพูดไม่ออก หนานกงเฉิงก็ส่ายหัว

"มาที่ศาลโดยไม่มีหลักฐาน องค์รัชทายาททำไมเจ้าถึงโง่เขลาขนาดนี้? ทำไมยังไม่รีบขอโทษเสด็จอาอีกล่ะ?"

"ข้า..."

หนานเทียนพูดไม่ออก

เขาโกรธมาก!

ให้ตายเถอะหนานมู่เจ๋อ เขาอันธพาลมากกว่าตัวเอง!

แต่ตอนนี้ไม่มีใครเชื่อเขาเลย และถ้าเขายังคงเอาเรื่องต่อไป ทุกคนจะคิดว่าเขากำลังใส่ร้าย

แต่ถ้าให้เขาขอโทษเขาก็ทำไม่ได้!

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูดเป็นเวลานาน หนานกงเฉิงจึงพูดอีกครั้ง "พระชายาอ๋องชางได้ขโมยของหรือไม่ ข้าจะต้องตรวจสอบให้แน่ชัดและคืนความบริสุทธิ์ให้เธอ"

"ตอนนี้พยานเสียชีวิตแล้ว และเนื่องจากทั้งฮองเฮาและ องค์รัชทายาทยืนยันว่าพบตราประทับฟีนิกซ์บนตัวของสาวใช้ของพระชายาอ๋องชาง และข้าก็เถียงไม่ได้ สันนิษฐานว่าทั้งโลกจะมองออกว่าสิ่งที่เรียกว่าการค้นหาความจริงหรืออะไรสักอย่าง เป็นไปไม่ได้แล้ว ถ้านี่เป็นการใส่ร้ายโดยคนที่มีใจ ข้าได้แต่กินความโง่เขลานี้เท่านั้น เพียงแต่หวังว่าองค์รัชทายาทและฮองเฮาจะตั้งใจเรียนรู้ที่จะเป็นมนุษย์ในอนาคต อย่างไรเสียพระชายาที่รักของข้าก็ใช้ประโยชน์จากตราประทับฟีนิกซ์ได้"

หลังจากหยุดชั่วคราว หนานมู่เจ๋อกล่าวต่อ " พระชายาอ๋องชางถูกลงโทษในคุก ถ้านี่คือการลงโทษของเธอก็เพียงพอแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะไม่ส่งเธอให้ฮองเฮาเพื่อสอบปากคำ ในเมื่อเตราประทับฟีนิกซ์หาเจอแล้ว ในอนาคตเธอก็ยังคงเก็บรักษาไว้อย่างดี หากมีครั้งต่อไป ไม่ว่าจะขโมยตราประทับฟีนิกซ์หรือถูกขโมย ตามกฎหมายของประเทศเรา ควรลงโทษพร้อมกัน"

"ถึงอย่างไรการทำตราประทับฟีนิกซ์หายก็มีความผิดร้ายแรง แต่แผนของเธอค่อนข้างลึก ในเมื่อข้าถูกนางวางแผนแล้ว ข้าก็ยอมรับแบบนี้แล้วกัน"

"เสด็จพี่ขึ้นศาลต่อไป ข้าจะไม่รบกวนท่านอีกต่อไป"

หลังจากพูดเช่นนี้ หนานมู่เจ๋อก็จากไปโดยไม่หันกลับมามอง

หนานเทียนกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่สามารถพูดอะไรได้ ใบหน้าของเขาซีดเผือด

หนานกงเฉิงรู้สึกปวดหัวแทบแตก ยอมรับไปแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?