บทที่ 166 ไม่ร่วมแสดงฉากนี้กับเจ้า

มือของหนานลั่วเฉินบีบเข้าไปในเนื้อ เขามองไปที่หนานเทียนด้วยสีหน้าเศร้าหมอง "แล้วยังไง?"

"แล้วยังไงอะไร? ตอนนี้เจ้าไม่ควรอธิบายว่าเจ้าไม่ได้สงสัยข้าเหรอ?"

ในพระราชวังอันกว้างขวางมีเส้นทางที่ไม่มีคนสัญจรมากมาย ในขณะนี้พวกเขาบังเอิญผ่านถนนมืด บริเวณโดยรอบเงียบสงบ และไม่มีเสียงใด ๆ ยกเว้นพวกเขา

องครักษ์ที่อยู่เบื้องหลังหนานเทียนล้อมหนานลั่วเฉินอย่างรวดเร็ว และน้ำเสียงของหนานเทียนก็ค่อย ๆ มืดมน

"ข้าอยากรู้จริง ๆ เห็นได้ชัดว่าเจ้าถือว่าข้าเป็นพี่น้องที่ดีที่สุด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้าเริ่มสงสัยในตัวข้า?"

เมื่อเห็นว่าตัวเองถูกล้อมรอบ หนานลั่วเฉินจึงเข้าใจว่าหนานเทียนไม่เชื่อตัวเองมานานแล้ว

เขาเยาะเย้ย "ดังนั้นตอนนี้เสด็จพี่หมายความว่าอย่างไร? จะลงมือกับข้าในวังเหรอ?"

"จะเป็นไปได้ยังไง เราไม่ได้คุยกันอยู่เหรอ?"

"หยุดพูดคำเสแสร้งพวกนี้ได้แล้ว ในเมื่อพูดถึงขั้นนี้แล้ว สู้เจ้าบอกข้ามาตรง ๆ ดีกว่า เจ้าวางยาพิษข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ตามที่คาดไว้ เจ้ารู้มานานแล้ว"

หนานเทียนเม้มริมฝีปาก "ใครบอกเจ้า?"

"ข้าถามว่าเจ้าวางยาพิษข้าตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมเจ้าถึงทำแบบนี้?"

"จะพูดว่าข้าวางยาพิษเจ้าได้ยังไง? ตัวเจ้าเองชอบคนสวยไม่ใช่เหรอ? เจ้าชอบคนสวยมากขนาดนั้น ถ้าสุดท้ายเจ้าล้มลงบนเตียงคนสวย ก็ไม่มีใครพบอะไรได้เลยใช่ไหม?"

หนานเทียนเดินกะโผลกกะเผลกถอยหลังไปสองก้าว "ยังจะถามข้าว่าทำไม? เจ้ากับข้าไม่ใช่พี่น้องทางสายเลือดกัน แม่ของข้าคือฮองเฮาคนปัจจุบัน แม่ของเจ้าเป็นเพียงสนมเจี๋ยหยู่ที่ไม่เป็นที่โปรดปราน เจ้ามีอะไรมาเทียบข้าได้?"

"เป็นเพียงลูกของสนมเจี๋ยหยู่ ทำไมเจ้าถึงได้รับความสนใจจากเสด็จพ่อ? ถ้าแม่ของข้าไม่ใช่ฮองเฮา ตำแหน่งองค์รัชทายาทนี้ก็คงเป็นของเจ้าไปนานแล้วมั้ง? เจ้าถามข้าว่าทำไม? ถ้าเจ้าไม่มีจุดประสงค์อื่น เจ้าจะตามข้าอยู่ตลอดทั้งวันทำไมกัน? และทำไมต้องเหนือกว่าข้าในทุกด้าน?"

"เสด็จพ่อให้ความสำคัญกับเจ้า เสด็จอาก็ปฏิบัติต่อเจ้าแตกต่างออกไป ทุกคนในราชวงศ์พลเรือนและทหารคิดว่าเจ้าเหมาะสมที่จะเป็นองค์รัชทายาทมากกว่าข้า เจ้ายังบอกว่าเจ้าถือว่าจ้าเป็นพี่ชายน้องแท้ ๆ อีกเหรอ? เจ้าเสแสร้งมาก เจ้าเสเพลอยู่ในกลุ่มคนสวยทั้งวัน เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะขึ้นเหนือหัวข้า การปล่อยให้เจ้าตายในกลุ่มคนสวยเป็นความเมตตาของข้าแล้ว แต่เจ้าสมควรตายมานานแล้ว ทำไมเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้?"

ได้ยินคำพูดในใจของหนานเทียนเป็นครั้งแรก หนานลั่วเฉินก็ตระหนักได้ว่าเขาไม่พอใจตัวเองอย่างลึกซึ้งเพียงใด

"ดังนั้นเจ้าก็เลยวางยาพิษข้า? จนข้าไม่สามารถขาดความอ่อนโยนของผู้หญิงได้?"

"โอ้ ตัวเจ้าชอบคนสวยเอง ทำไมถึงมาโทษข้าล่ะ?"

"แล้วถุงหอมที่ตัวเจ้าจะอธิบายยังไง? เจ้าพกสิ่งนั้นไปทุกที่ทุกเวลา ไม่ใช่ว่าอยากจะฆ่าข้าเหรอ?"

หนานเทียนขมวดคิ้ว "เจ้ารู้ทุกอย่างจริง ๆ ตอนนี้ข้าอยากรู้จริง ๆ ใครบอกเรื่องนี้กับเจ้า?"

ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่คนตามตูดตัวเอง ทั้ง ๆ ที่เป็นคนเสเพล ทั้ง ๆ ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย ทั้ง ๆ ที่ตั้งแต่เด็กจนโตก็เชื่อในตัวเองขนาดนั้น ทำไมตอนนี้กลับหลุดพ้นจากการควบคุมของตัวเอง?

หนานเทียนยิ่งคิดยิ่งโกรธ อยากจะฆ่าคนตรงหน้าซะตอนนี้เลย

เขาไม่ต้องการหมากที่ไร้ประโยชน์!

"น่าขำจริง ๆ คนที่ข้าเชื่อใจที่สุดต้องการชีวิตของข้า แต่สุดท้ายคนที่ข้าเกลียดที่สุดก็ช่วยข้าออกจากทะเลแห่งความทุกข์ หนานเทียน คนที่ข้าไว้เชื่อใจมากที่สุดก็คือเจ้า ทำไมเจ้าถึงทำให้ข้าผิดหวัง?"

"หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ถ้าเจ้าเชื่อใจข้าจริง ๆ เจ้าจะสงสัยในตัวข้าได้อย่างไร? ดังนั้นเจ้าจึงล่อข้าออกมาเพื่อช่วยสาวใช้คนนั้นใช่ไหม? จุ๊ ๆ แรงดึงดูดของคนสวยนั้นยิ่งใหญ่จริง ๆ สามารถทำให้เจ้าหลงใหลได้ตลอดเวลา แต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่สามารถช่วยใครได้ แม้กระทั่งตัวเองก็ไม่สามารถช่วยได้"

ทันทีที่หนานเทียนพูดจบ หนานลั่วเฉินก็ตระหนักถึงบางสิ่งทันทีและคำราม "เจ้าทำอะไรไปบ้าง?"

"ไม่ควรเป็นข้าที่ต้องถามว่าเจ้าทำอะไรไปบ้างเหรอ? เจ้าเป็นถึงองค์ชายสอง เจ้าไม่รู้เหรอว่าการปล้นคุกโทษหนักแค่ไหน? เจ้าคิดว่าข้าหลอกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? พูดนิดพูดหน่อยก็ล่อข้าไปได้ บอกความจริงกับเจ้านะ ข้าได้วางกำดักไว้หมดแล้ว คนของเจ้าไม่สามารถช่วยสาวใช้คนนั้นได้แน่นอน"

หนานลั่วเฉินโกรธจัดและหันจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่องครักษ์รอบ ๆ ได้ขวางทางของเขาไว้