บทที่ 170 นักฆ่าถูกจับแล้ว

หลังจากหยุดชั่วคราว สาวใช้กล่าวต่อว่า "ห้องเรื่องมีนางในอยู่แค่นั้น ถ้าพาออกไปคนหนึ่ง ตอนหลังไม่พาคนกลับมา มักจะทำให้คนสงสัย เรื่องนี้เสี่ยงเกินไป..."

สนมโหรวถอดผ้าคลุมออกเบา ๆ "ถึงตอนนั้นเธอกลับมาคนเดียว ก็บอกไปว่านางในคนนั้นถูกรอบทำร้ายก็พอแล้ว"

"แต่ถ้าอย่างนั้น วังหลวงมีนางในเพิ่มมาคนหนึ่ง ก็จะอธิบายไม่ได้..."

"อธิบายเกี่ยวกับนางในมันยังไมง่ายอีกเหรอ?"

"ข้าน้อยเข้าใจแล้ว..."

"..."

หนานเทียนกำลังจะบ้าเพราะเขาไม่สามารถจับฆาตกรได้

"แต่ล่ะคนร้ายพอพอกัน! ไร้ยางอายพอพอกัน! ข้าคิดว่าวางแผนมาดีมาก แต่ตอนนี้ข้ากำลังถูกผู้หญิงป่าเถื่อนหลอก น่าโมโหจริง ๆ!"

องครักษ์ที่อยู่รอบ ๆ ก้มศีรษะลงและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

หนานเทียนกำหมัดแน่น "ผิดพลาดตรงไหนกันแน่? ทำไมไอ้โง่นั่นถึงรู้ว่าข้าวางยาพิษเขา? ทำไมพวกเขาถึงหนีจากแผนการของข้าได้? มีคนมากมายในวังหลวง ทำไมแม้แต่หญิงตัวเล็ก ๆ ก็จับไม่ได้? พวกเจ้าทำอะไรกินกัน"

"มีเรื่องอะไรถึงโมโหขนาดนี้?"

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหู หนานเทียนสะดุ้งและทำความเคารพไปในทิศทางนั้นทันที "เสด็จแม่"

เห็นแต่หลิวฟางเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว "ก็แค่สาวใช้ที่ถูกลักพาตัวไป ทำไมเจ้าถึงโกรธนัก? วุ่นวายตั้งแต่เช้าทำให้เสด็จพ่อของเจ้าตื่นตระหนก"

หนานเทียนกัดฟันแล้วพูดว่า "เสด็จแม่ไม่รู้อะไร วันนี้มีนักฆ่าในวัง..."

หลิวฟางหรี่ตาลงอย่างมีความหมายแล้วพูดว่า "นักฆ่าล่ะ?"

"หนีไปแล้ว"

หนานเทียนกัดฟันและพูดว่า "หม่อมฉันสงสัยว่านักฆ่าถูกน้องสองซื้อไปแล้ว แต่น้องสองปฏิเสธที่จะยอมรับ และมันยากสำหรับหม่อมฉันที่จะพูดอะไร ตอนนี้ไม่มีหลักฐานแล้ว นักฆ่าก็ไม่สามารถจับได้และคนที่ถูกลักพาตัวก็ไม่สามารถตามคืนได้…"

"เพื่อเรื่องแค่นี้ เจ้าก็เลยโมโหอยู่ที่นี่?"

หนานเทียนพูดอย่างไม่เต็มใจ "เสด็จแม่ เรื่องใหญ่เช่นนี้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยได้อย่างไร? ถ้าเราปล่อยให้พวกเขาหลบหนีไปในครั้งนี้ มันจะเป็นการยากที่จะจัดการกับพวกเขาในอนาคต!"

"ฮ่าฮ่า พวกเขาหนีไม่พ้น"

"โอ้? เสด็จแม่มีวิธีแล้วเหรอ?"

หลิวฟางกระดิกนิ้วของเธอ หนานเทียนก็เข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว หลังจากได้ยินแผนการของเธอ หนานเทียนก็ยิ้มบนใบหน้าของเขา "ยังไงก็ต้องให้เสด็จแม่ออกหน้า"

"..."

เมื่อท้องฟ้าสว่างขึ้นเรื่อย ๆ หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่สามารถนอนบนหลังคาได้อีกต่อไป เธอกระโดดลงมาจากหลังคาอย่างลับ ๆ ตอนไม่มีใครสนใจ และเอาแต่มองหาที่ซ่อน

เป็นไปไม่ได้ที่จะหนีออกจากวังในเวลากลางวันแสก ๆ ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้เธอไม่สามารถหาใครมาช่วยเหลือได้อีก พระราชวังแห่งนี้เธอก็ไม่คุ้นเคยกับมากนัก ไม่นานเธอก็จะหลงทาง

เมื่อไม่เห็นใครรอบ ๆ ทันใดนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็มองเห็นหินก้อนหนึ่งและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังอย่างเงียบ ๆ

ไม่ได้พักผ่อนนานเกินไปแล้ว หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเหนื่อยล้าในขณะนี้และเธอก็รู้สึกง่วงเมื่อผ่อนคลายเล็กน้อย

ไม่มีทางที่จะหลบหนีในเวลากลางวันแสก ๆ อยู่แล้ว และการเดินไปรอบ ๆ จะเพิ่มความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ ควรจะอยู่ที่นี่สักพักแล้วรอจนมืดก่อนจะดำเนินการต่อ

เมื่อคิดเช่นนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็หามุมซ่อนตัวและหลับตาลง

การนอนของเธอนี้ไม่ค่อยดีนัก

เมื่อได้ยินเสียงใครผ่านไปมาก็จะตื่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวรอจนไม่มีใครสังเกตเห็นจึงหลับไปอีกครั้ง เมื่อฝีเท้าใกล้เข้ามา เธอก็ลืมตาขึ้นอย่างเฉียบแหลมไม่ผ่อนคลายจนเสียงฝีเท้าห่างออกไป

"ได้ยินมาว่านักฆ่าถูกจับแล้ว ในที่สุดเราก็กลับไปพักผ่อนได้แล้ว"

ทันใดนั้นเสียงขององครักษ์ก็ดังเข้าหู ตามด้วยเสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่ง

"จริงเหรอ? เราค้นหามานานแต่ยังไม่พบนักฆ่าเหล่านั้น ทำไมนักฆ่าถึงถูกจับอย่างเงียบ ๆ ล่ะ?"