บทที่ 185 ท่านอ๋องชดเชยให้ท่าน

หลิ่วเซิงเซิงลุกขึ้นยืนทันทีและเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หนานลั่วเฉินก็อยากจะติดตามเช่นกัน แต่ถูกขัดขวางโดยโม่เล่า "องค์ชายสอง สถานะของท่านไม่สะดวกในขณะนี้ ดังนั้นโปรดกลับไปเถอะ"

หนานลั่วเฉินโบกมือ "ไปก็ไป ตาหมาดูถูกคนอื่น"

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "โม่เล่า แม้ว่าเขาจะไม่ใช่องค์ชาย แต่เขาก็ยังเป็นเพื่อนของข้า ท่าน..."

"เจ้ารีบไปดูเสด็จอาเถอะ สถานะปัจจุบันของข้าไม่สะดวกจริง ๆ ข้ามีเรื่องต้องทำพอดี ขอลา"

โดยปกติหลิ่วเซิงเซิงจะพูดกับเขาเพิ่มอีกสองสามคำ แต่ในขณะนี้เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงกังวลมาก ก่อนที่หนานลั่วเฉินจะไปได้ไกล เธอก็รีบไปที่จวนชิงหยุนอย่างเร่งรีบแล้ว

จวนชิงหยุนเงียบสงบ และคนรับใช้ก็แค่สนใจงานของตัวเอง เสี่ยวเจียงเป็นเพียงคนเดียวที่เฝ้าประตูอย่างกังวล เมื่อเขาเห็นหลิ่วเซิงเซิง เขาก็รีบเข้ามาหาเธอแล้วพูดว่า "พระชายา ท่านรีบดูท่านอ๋องหน่อยเถอะ จู่ ๆ เขาก็หมดสติไป…"

หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เข้าไปในห้องและตรวจชีพจรหนานมู่เจ๋อ

"นี่เขาเหนื่อยเกินไป เขาไม่ได้พักผ่อนหลังจากโดนโบยเหรอ?"

เสี่ยวเจียงที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจ "ข้าน้อยพยายามโน้มน้าวเขา แต่ช่วงนี้เขาพักผ่อนไม่ได้ เขายุ่งอยู่กับห้องหนังสือจนถึงเที่ยงคืนตลอดทั้งวัน และไม่รู้ว่าเขายุ่งอยู่กับอะไร…"

หลิ่วเซิงเซิงค่อย ๆ วางมือของหนานมู่เจ๋อกลับเข้าไปในผ้าห่ม "เขาไม่เป็นอะไรมาก เขาแค่ต้องพักผ่อนสักสองสามวันแล้วเขาก็จะดีขึ้น ข้าจะกลับไปก่อน"

เมื่อเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงกำลังจะจากไป เสี่ยวเจียงก็รีบหยุดเธอแล้วพูดว่า "พระชายา ทำไมท่านไม่อยู่ต่อล่ะ..."

เมื่อมองดูท่าทางอ้อนวอนของเขา และมองไปที่โม่เล่าที่เงียบอยู่ตลอดเวลา หลิ่วเซิงเซิงก็เข้าใจว่าพวกเขาเรียก ตัวเองมาที่นี่โดยตั้งใจ

เนื่องจากหนานมู่เจ๋อไม่ได้เป็นอะไรมาก โม่เล่าสามารถสั่งยาสองสามอย่างเพื่อแก้ไขปัญหาได้ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเรียกตัวเองมา

หลิ่วเซิงเซิงเงียบ "ข้าเข้าใจความคิดของพวกเจ้า แต่ท่านอ๋องคงไม่ต้องการพบข้าตอนนี้"

เสี่ยวเจียงพูดว่า "พระชายาไม่รู้อะไร ตอนนี้ท่านอ๋องเรียกชื่อท่านแล้ว ดังนั้น..."

โม่เล่าตบไหล่เสี่ยวเจียงเบา ๆ "พวกเราออกไปก่อนเถอะ พระชายาจะดูแลท่านอ๋องอยู่แล้ว"

ขณะพูด เขาก็ดึงเสี่ยวเจียงออกไป

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อยกับการกระทำนี้ ทำไมเธอถึงคิดว่าพวกเขาทำโดยตั้งใจ?

แต่เมื่อมองดูหนานมู่เจ๋อที่อ่อนแออยู่บนเตียง ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็กลับมานั่งบนเตียงอีกครั้ง

หลังจากที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน หนานมู่เจ๋อผอมลงไปมาก

"เซินเอ๋อ..."

หลิ่วเซิงเซิงสะดุ้ง เธอได้ยินหนานมู่เจ๋อเรียกหาเธอเมื่อกี้ใช่ไหม?

ก่อนที่จะทันได้โต้ตอบ หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้วและค่อย ๆลืมตาขึ้น...

ทั้งสองมองหน้ากัน หลิ่วเซิงเซิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด "เจ้าตื่นแล้วเหรอ? ข้าจะให้โม่เล่าเข้ามาดูเจ้า..."

ขณะที่เธอยืนขึ้นเพื่อจะจากไป หนานมู่เจ๋อก็คว้าข้อมือของเธอไว้ "เซินเอ๋อ?"

ร่างกายของหลิ่วเซิงเซิงแข็งทื่อเล็กน้อย

แต่หนานมู่เจ๋อรีบปล่อยมือ ดวงตาของเขาซับซ้อนมาก และเขาไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน

หลิ่วเซิงเซิงกัดริมฝีปาก "ข้าไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเจ้า ในเมื่อเจ้าเกลียดข้ามาก ข้าแค่อยากจะหาข้ออ้างออกไปหาอะไรกิน ข้าไม่คิดว่าจะเจอกับเจ้า ข้ากลัวว่าเจ้าจะฆ่าข้าถ้ารู้ตัวตนของข้า ดังนั้นจึง..."

ขณะพูด เธอหายใจออก "อย่างไรก็ตาม ก้าวผิดแล้วผิดเล่า และการโกหกครั้งหนึ่งมักต้องการคำโกหกมากมายเพื่อชดเชย ข้าจะไม่แก้ตัวให้ตัวเอง เจ้าสามารถลงโทษข้าได้ทุกอย่าง ข้ายอมรับโทษ"

"ออกไป"

หลังจากนั้นไม่นาน หนานมู่เจ๋อก็พูดแบบนี้

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว "มีเรื่องอะไรเจ้าพูดให้ชัดเจนไม่ได้เหรอ? เจ้าแบบนี้ข้าไม่เข้าใจ"

หนานมู่เจ๋อหลับตาลง

"เซินเอ๋อคือเซินเอ๋อ หลิ่วเซิงเซิงคือหลิ่วเซิงเซิง พวกเจ้าไม่ควรเป็นคนคนเดียวกัน..."

จนถึงขณะนี้ หนานมู่เจ๋อไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงสองคนที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงนี้สามารถเป็นคนคนเดียวกันได้

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "แต่ข้าเป็นไปแล้ว"