บทที่ 191 การตบนี่เป็นหลักฐาน

ท่านมาอีกแล้วข้างในคึกคักมาก นอกประตูก็เต็มไปด้วยผู้คน ตอนนี้หลิ่วเซียวฝานยืนอยู่ที่ประตูใหญ่ เด็กชายสองคนที่โตกว่าเล็กน้อยกําลังผลักเขาอย่างแรง

"พวกเราต่างหากที่จะไม่เล่นกับเจ้า ขนมของเจ้าไม่อร่อยเลยสักนิด ใครอยากจะกิน?"

"ใช่ พี่สาวข้าบอกว่า พี่สาวเจ้าเป็นคนไม่ดี เจ้าก็เป็นคนไม่ดี พวกเราไม่เป็นเพื่อนกับคนเลวหรอก!"

เด็กที่ผลักเขาดูเหมือนจะเป็นเด็กคนเดียวกันกับครั้งที่แล้ว

ใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิงดูน่าเกลียดเล็กน้อย เธอก้าวไปข้างหน้าและดึงหลิ่วเซียวฝานไว้ข้างหลังตัวเอง "เกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเห็นหลิ่วเซิงเซิง เด็กน้อยทั้งสองก็ดูตื่นตระหนกเล็กน้อย ทำหน้าผีและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลิ่วเซียวฝานก้มศีรษะอย่างเสียใจ "พี่สาว พวกเขาบอกว่าท่านเป็นคนไม่ดี ข้าจึงไม่อยากเล่นกับพวกเขา"

หลิ่วเซิงเซิงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเขา "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่?"

"ข้าไม่มีเพื่อนในโรงเรียนเลย จากนั้นท่านแม่ก็ให้ข้านําขนมเหล่านี้มาให้ทุกคนกิน บอกว่าทุกคนจะยอมเป็นเพื่อนกับข้า แต่ทุกคนก็ยังไม่เป็นเพื่อนกับข้า และยังพูดอยู่ตลอดว่าท่านพี่หลอกลวงคนอื่น บอกว่าท่านทำให้องค์รัชทายาทสิ้นพระชน จากนั้นข้าก็เลยอยากจะกลับไป แต่พวกเขาขวางข้าไว้และพูดต่อว่าท่าน ดังนั้นข้าจึงผลักพวกเขา"

เมื่อมองดูหลิ่วเซียวฝานผู้น่าสงสารที่อยู่ตรงหน้าเธอ หลิ่วเซิงเซิงก็แตะหัวของเขา

"นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าซึ่งเป็นเด็กควรกังวล คนอื่นพูดอะไรก็ปล่อยให้พวกเขาพูดไป ถ้าพวกเขาไม่เป็นเพื่อนกับเจ้าก็อย่าไปสนใจพวกเขา เจ้ายิ่งไปหาพวกเขามากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งจะแกล้งเจ้า ไม่ต้องสนใจพวกเขาจะยังดีกว่า ฝานฝานของพี่น่ารักขนาดนี้ จะได้พบเพื่อนที่น่ารักเหมือนเจ้าสักวัน"

หลังจากปลอบใจหลิ่วเซียวฝานเสร็จแล้ว เธอก็ส่งหลิ่วเซียวฝานกลับไปที่จวนแม่ทัพ ในเวลาเดียวกันเธอยังขอให้คนในจวนติดตามเขาให้มากขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เด็กคนอื่นรัง

หลังจากการสั่งเสร็จเธอก็ออกจากจวนแม่ทัพ แต่ทันทีที่เธอไปถึงประตู สาวใช้ก็รีบเดินเข้ามาหาเธอ

"พระชายากรุณาหยุดก่อน คุณหนูรองอยากชวนท่านไปรำลึกความหลัง"

หลิ่วเซิงเซิงไม่สนใจที่จะมองเธอด้วยซ้ำ เธอกับหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนมีอะไรต้องรำลึกความหลังกัน?

จึงขึ้นรถม้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ

สาวใช้กลับไม่ยอมง่าย ๆ "พระชายา ท่านกรุณาไปพบคุณหนูรองหน่อยเถิด คุณหนูรองไม่สามารถเข้าไปจวนอ๋องชางได้ วันนี้ท่านอุตส่าห์กลับมา หากท่านไม่ไปพบ คุณหนูรองจะเอาเรื่องข้าน้อยเอาได้"

"อ้อ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ?"

น้ำเสียงของหลิ่วเซิงเซิงเย็นชา "เองบอกเธอว่าข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ ให้เธอใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีเถอะ และหยุดพยายามจะหาเรื่องข้า"

พูดจบรถม้าก็ออกเดินทาง สาวใช้คนนั้นขี้กลัวจึงไม่กล้าไปขวาง ทำได้แต่เฝ้าดูรถม้าจากไป

หลิ่วเซิงเซิงที่กำลังนั่งอยู่ในรถม้า รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ในช่วงนี้มักจะรู้สึกว่าเธอนอนไม่เพียงพอ แต่มีเสียงรบกวนภายนอกรถม้ามากจนเธอไม่สามารถหลับตาและพักผ่อนได้ในขณะอยู่ในรถม้า

ทันใดนั้นรถม้าก็หยุดลง

หลิ่วเซิงเซิงเอนกายบนรถม้าอย่างเหนื่อยล้า "ทำไมถึงหยุดล่ะ?"

คนขับรถม้ากล่าวอย่างเคร่งขรึม "พระชายา คนจากจวนอำมาตย์ ดูเหมือนจะเป็นคุณหนูจวนอำมาตย์..."

ก่อนที่หลิ่วเซิงเซิงจะตอบกลับ เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากด้านนอกรถม้า

"พระชายา ข้าตั้งใจว่าจะไปหาท่านพอดี ในเมื่อเจอกันที่นี่แล้ว งั้นเรามาพูดกันตรงนี้เถอะ เชิญท่านลงจากรถมาพูดด้วย"

เสียงนี้ดูเหมือนจะเป็นเสียงของผู้หญิงที่เคยเต้นรำในวังมาก่อน พี่สาวของเด็กสารเลวคนนั้น...

หลิ่วเซิงเซิงลงจากรถอย่างช้า ๆ และเห็นเหอเชียนชิวที่มีหน้าโมโห

เธอหายใจออก "คุณหนูเหอมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

หยุดรถม้าของตัวเองบนถนน ไม่มีความเป็นลูกคุณหนูของตระกูลใหญ่เลย

เห็นแต่เหอเชียนชิวจูงมือเด็กคนนั้นไว้แน่น พูดด้วยสีหน้าโกรธว่า