บทที่ 199 เราจะหย่ากันอยู่แล้ว

เมื่อมองไปที่เสี่ยวเจียงที่ตกตะลึง ป้าหวังก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และกระซิบกับโม่เล่าที่อยู่ข้าง ๆ เธอ "ดูเหมือนว่าหัวหน้าเจียงจะต้องหาเมียแล้วจริง ๆ ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเมียดีแค่ไหน ถือว่าดาบของเขาเป็นสมบัติตลอดทั้งวันและโง่เขลา"

โม่เล่าหน้าแดงและรีบถอยกลับ

เสี่ยวเจียงมองป้าหวังด้วยความสับสนจนกระทั่งได้ยินเสียงที่ทำให้คนหน้าแดงและหัวใจเต้นรัวในหู จู่ ๆ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงไปถึงหลังหู แล้วเขาก็ดุคนรับใช้ที่อยู่รอบตัวเขาให้ถอยออกไป

ป้าหวังหัวเราะเยาะและพูดขณะที่เดินออกไป

"หัวหน้าเจียง เจ้ายังต้องฟังคำพูดของคนที่มีปประสบการณ์อย่างเราให้มากขึ้น ท่านอ๋องปากไม่ตรงกับใจ ตั้งแต่เด็กจนโตก็เป็นแบบนี้ เจ้าเห็นเขาบอกชอบอะไรสักอย่างตอนไหนล่ะ? เห็นเขาก้มหน้ายอมรับความผิดอีกเมื่อไหร่? เรื่องความรักเขาไม่รู้เรื่องเลย เขาอาจจะรู้สึกว่าถูกหลอก แต่การถูกชอบอาจต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะรู้สึกได้ ในเวลาแบบนี้ก็ต้องให้คนใช้อย่างพวกเราสุมไฟให้"

"ท่านอ๋องกับพระชายาแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว หลายปีที่ผ่านมา มีคำพูดบ้าบอมากมายข้างนอก ซึ่งทั้งหมดนี้ล้อเลียนพระชายา พวกเขาไม่หัวเราะว่าเธอให้กำเนิดไม่ได้ ก็หัวเราะว่าเธอไม่เป็นที่โปรดปราน ในใจเธอก็อึดอัดเหมือนกัน และท่านอ๋อง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เขาชอบพระชายาแล้ว แต่เขาต้องยึดมั่นในศักดิ์ศรีอันเล็กน้อยของตนเองนั้น ถ้าเขาไม่ยอมก้มหัวลง เมียก็จะหนีไปแล้ว พวกเจ้ายังไม่ช่วยหน่อยอีก"

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสี่ยวเจียงแดง เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

แต่ป้าหวังมีรอยยิ้มที่สดใสดุจดอกไม้ "ข้าจะไปทําอาหารอร่อย ๆ ให้พระชายา เจ้าก็ให้โม่เล่าไปปรุงยาสักชุดสองชุด คุณหนูรองคนนั้นใจร้าย พิษที่วางไว้ต้องทําร้ายร่างกายมากแน่ ๆ หลังจากเสร็จเรื่องอย่าลืมให้โม่เล่าไปดูให้พระชายาด้วย"

เสี่ยวเจียง "..."

เมื่อเห็นป้าหวังจากไปอย่างมีความสุข เขาไม่รู้จะพูดอะไร

แม้ว่าคำพูดของป้าหวังจะฟังดูสมเหตุสมผล แต่...

ท่านอ๋องจะไม่โกรธจริง ๆ เหรอ?

"..."

อีกด้าน

เหอเชียนชิวยังคงลืมความโมโหนี้ไม่ได้ หลังจากกลับไปที่จวนอำมาตย์ ด้วยความโกรธเป็นเวลานานในที่สุดก็ตัดสินใจพาน้องชายไปที่จวนอ๋องชางเพื่อแสวงหาความยุติธรรม

แต่สาวใช้ส่วนตัวของเธอกลับก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดเธอ

"คุณหนู อย่าไปเลยดีกว่า? เนื่องจากองค์หญิงได้พูดแทนเธอแล้ว ถ้าเราทำแบบนี้ต่อไป เราก็ยังจะต้องประสบกับความสูญเสียอยู่ดี..."

"เป็นองค์หญิงก็สามารถทำอะไรก็ได้เหรอ? หลิ่วเซิงเซิงเธอตบน้องชายข้า ข้าแค่ขอคำอธิบายจากเธอ แต่เธอกลับตบข้าด้วย องค์หญิงช่วยเธอโดยไม่มีเหตุผล แต่อ๋องชางคงจะไม่ทําแบบนั้นไปด้วย!"

เหอเชียนชิวโกรธมากและดึงเสี่ยวหมิงออกจากจวน

สาวใช้ก้มศีรษะลงแล้วเดินตามเธอไป "คุณหนู ทำไมท่านไม่ไปกับท่านอำมาตย์ล่ะ? หากท่านขอคำอธิบายจริง ๆ อ๋องชางจะยังเห็นแก่หน้าของท่านอำมาตย์อยู่บ้าง..."

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังไม่ต้องถึงกับไปรบกวนท่านพ่อ อย่างไรก็ตามจวนอำมาตย์ก็อยู่ไม่ไกลจากจวนอ๋องชาง เราเดินไปเลย ข้าไม่เชื่อว่าอ๋องชางจะปกป้องหลิ่วเซิงเซิงอย่างไม่มีเงื่อนไข!"

"แต่…"

สาวใช้ลังเลที่จะพูด และในที่สุดก็ไม่กล้าพูดอีกต่อไป

เสี่ยวหมิงติดตามเหอเชียนชิวอย่างน้อยใจ "ท่านพี่ อ๋องชางจะช่วยเราลงโทษพระชายาของตัวเองเหรอ?"

"พระชายาของเขาทำผิด ทำไมจะไม่ลงโทษล่ะ?"

"แต่เธอบอกว่า อ๋องชางเป็นคนของเธอและจะต้องเข้าข้างเธอ เธอยังบอกด้วยว่าภูมิหลังของเธอแข็งแกร่งกว่าของเรา เธอบอกว่าถ้าข้ารังแกฝานฝานนั่นอีกครั้ง ก็จะลงมือกับครอบครัวเราทั้งหมด"

เหอเชียนชิวขมวดคิ้วและพูดว่า "อวดดีจริง ๆ คิดว่ามีเพียงเธอเท่านั้นที่เป็นลูกสาวจวนแม่ทัพเหรอ! อีกเดี๋ยวข้าจะเอาคำพูดเหล่านี้พูดให้ท่านอ๋องฟัง! อ๋องชางเป็นคนมีเหตุผลมาตลอด จะต้องช่วยเราอย่างแน่นอน"

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงถนน ขณะที่กำลังเดินอยู่ สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดว่า "คุณหนู ดูเหมือนจะมีคนอยู่ในซอยนั้น..."

เหอเชียนชิวหยุดชั่วคราวและมองไปในทิศทางนั้น "อย่าไปสนใจคนที่ไม่สำคัญ"

"นายน้อยคนนั้นดูคุ้นมาก ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นเพื่อนของอ๋องชาง!"

เหอเชียนชิวเดินไปในทิศทางนั้นทันที มองไปที่ชายผิวซีดที่นอนอยู่ในซอย และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "เองแน่ใจ?"

สาวใช้พยักหน้า "ข้าน้อยเคยเห็นคนนี้อยู่ข้าง ๆ อ๋องชาง มาก่อน แต่ข้าน้อยไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมานอนอยู่ที่นี่..."

เหอเชียนชิวมองไปรอบ ๆ และตระหนักว่าในซอยนั้นเต็มไปด้วยผู้คน เสี่ยวหมิงซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเธอ "ท่านพี่ พี่ชายคนนี้ได้รับบาดเจ็บจากคนเลวเหล่านี้หรือเปล่า?"

เหอเชียนชิวตะคอกอย่างเย็นชา "เด็กหนุ่มจะสามารถเอาชนะผู้คนมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? บางทีคนของเขาบางคนอาจอยู่ในหมู่คนเหล่านี้"