บทที่ 2 แม้แต่เด็กก็ยังไม่เว้น

หลังจากนั้นไม่นาน

"พระชายา ถ้ามันไม่ได้ผลก็กลับจวนแม่ทัพกันเถอะ จวนเย็นนี้โทรมเกินไป แม้ว่ากลับไปจะดูไม่ดีนัก แต่ก็ดีกว่าทนทุกข์อยู่ที่นี่ ท่านแม่ทัพรักท่านมาก เขาจะต้องหาทางช่วยท่านอย่างแน่นอน…"

ทันทีที่เข้าไปในจวนเย็น เสี่ยวถังก็พูดอย่างสั่นเทา

เมื่อมองดูบ้านที่เต็มไปด้วยใยแมงมุม สีหน้าของหลิ่วเซิงเซิงก็ยังคงสงบ

"หยุดพูดได้แล้ว ทำความสะอาดห้องหนึ่งออกมาก่อนเถอะ แล้วค่อยเอาน้ำร้อนมาให้ข้าอาบน้ำ"

"ได้ เพคะ..."

เสี่ยวถังพยักหน้าอย่างอ่อนแอ รู้สึกราวกับว่าพระชายาเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคน...

เมื่อพูดถึงจวนเย็น ที่จริงแล้วมันเป็นจวนที่ถูกทิ้งร้าง เสี่ยวถังยุ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะจัดห้องออกมาหนึ่งห้อง

หลังจากอาบน้ำ หลิ่วเซิงเซิงนั่งเหนื่อยอยู่หน้ากระจกทองแดง เธออยากเห็นรูปร่างของเธอตอนนี้ แต่เพียงมองแวบเดียว เธอเห็นสิวและตุ่มหนองทั่วใบหน้า

ขี้เหร่มาก น่าขยะแขยงมาก...

ไม่น่าแปลกใจที่ใคร ๆ ก็เรียกเธอว่าขี้เหร่...

ไม่สิ ทำไมสิวเหล่านี้จึงแตกต่างจากสิวทั่วไป?

หลิ่วเซิงเซิงสังเกตใบหน้าของตนอย่างระมัดระวัง

"ถุย..."

สิวอะไรกัน นี่เป็นพิษร้ายแรงที่ทําลายรูปลักษณ์คนให้เสียโฉม!

ใครกันที่น่าขยะแขยงขนาดนี้ วางยาพิษให้เจ้าของร่างเดิม?

หลิ่วเซิงเซิงทำอะไรไม่ถูก หากเธออยู่ในยุคปัจจุบันเธอจะสามารถรักษาพิษเล็ก ๆ นี้ได้อย่างง่ายดาย แต่ในโลกที่ไม่รู้จักนี้เพียงแค่มองหาวัตถุดิบยาก็ทำให้เธอเหนื่อยจนตาย

คงจะดีไม่น้อยถ้านิ้วทองของเธออยู่ที่นี่ อย่างน้อยข้างในก็ยังมียาครบ ส่วนใหญ่เป็นยาแก้พิษที่แก้พิษเล็ก ๆ นี้

ขณะที่กำลังคิดอยู่ นิ้วก็เจ็บทันที...

เธอเพิ่งพบว่านิ้วหัวแม่มือเล็ก ๆ ของเธอสวมแหวนวงหนึ่ง!

นิ้วทอง?

หลิ่วเซิงเซิงรีบยกมือขึ้นแล้วดู มันเป็นนิ้วทองของเธอจริง ๆ!

"นิ้วทอง" เป็นสิ่งที่เธอศึกษามาหลายปี เชื่อมโยงกับจิตใจเธอ ผิวเผินเป็นแหวน แต่จริง ๆ แล้วเป็นพื้นที่เก็บของขนาดใหญ่

ตอนแรกที่ออกแบบก็ตั้งใจทําเป็นห้องเก็บยา น่าเสียดายที่การวิจัยเพิ่งเสร็จสิ้นก่อนการเดินทางข้ามเวลาและอุปกรณ์ขนาดใหญ่จำนวนมากไม่ทันได้ใส่เข้ามา...

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกประหลาดใจและมีความสุข หลับตาแล้วคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และห้องเก็บยาขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในหัวของเธอ

ยาและพิษที่ใช้กันทั่วไป บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและน้ำ รวมถึงอาวุธป้องกันตัว ฯลฯ ที่เคยใส่ไว้ล้วนยังอยู่ครบถ้วน!

เธอไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากให้เสี่ยวถังออกไปแล้วก็เอายาออกมาทาบนใบหน้าของตน...

หลังจากถูกองค์ชายเก้าทรมานมาตลอดทั้งคืน ตามด้วยการแขวนคอและสั่งสอนคนรับใช้ หลิ่วเซิงเซิงก็หมดแรงและหลับลึกหลังจากทายาเสร็จ

ท่ามกลางความงุนงง ก็มีเสียงปลุกเธอให้ตื่น

"เจ็บจัง ฮือฮือ!"

"ท่านแม่ พวกเรากําลังจะตายใช่ไหม..."

มันเป็นเสียงเด็กร้องไห้ และในบางครั้งก็มีเสียงของผู้ใหญ่บ้าง

"โอ๊ย มือเท้าดำไปหมดแล้ว หมอธรรมดาก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องขอให้โม่เล่ามาดู"

"คิดอะไรอยู่ โม่เล่าเป็นหมอประจำตัวท่านอ๋อง…"

"ป้าหลี่ไปรายงานท่านอ๋องแล้ว ท่านอ๋องใจดี ต้องให้โม่เล่ามาแน่ ให้เด็ก ๆ อดทนอีกหน่อยเถอะ..."

"..."

หลิ่วเซิงเซิงถูกเสียงดังรบกวนจนนอนไม่หลับ และเดินกะเผลกออกไป ทันทีที่เธอเดินออกจากจวน เสี่ยวถังก็รีบวิ่งเข้ามา

"พระชายา ท่านออกมาทำไม? ท่านอ๋องออกคำสั่งห้ามให้ท่านออกจากจวนเย็น"