บทที่ 208 ไม่ใช่ความชอบที่บริสุทธิ์

คืนนั้นจวนอ๋องไร้ชีวิตชีวา หลังอาหารเย็น หลิ่วเซิงเซิงก็กลับไปพักผ่อนที่ห้อง

ขณะหลับ เธอมักจะรู้สึกเหมือนมีคนอยู่นอกห้องของตัวเอง

แต่เสียงฝีเท้าเบามาก ฟังดีๆ แล้วยังได้ยินเสียงคนพูดอะไรอีก

หลิ่วเซิงเซิงลุกขึ้นจากเตียงอย่างง่วงนอน "เสี่ยวเจียงหรือเปล่า?"

ดูเหมือนเป็นเสียงของเขา...

มันดึกมากแล้วและห้องก็มืดสนิท เธอเดินไปที่ประตูในความมืด แต่ดูเหมือนเธอจะได้ยินเสียงของหนานมู่เจ๋อ

"ถ้าไม่ดื่มก็กรอก"

หัวใจของหลิ่วเซิงเซิงเต้นแรงและก้าวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ

ดูเหมือนเธอจะสามารถมองเห็นสีหน้าลำบากใจของเสี่ยวเจียงได้ "ท่านอ๋อง ครั้งที่แล้วพระชายาดื่มแล้วจริง ๆ..."

ทันใดนั้นนอกประตูก็เงียบลง ดูเหมือนว่าหนานมู่เจ๋อจากไปแล้ว

ขณะที่หลิ่วเซิงเซิงกำลังจะนั่งบนเตียง จู่ ๆ ประตูห้องก็เปิดออก จากนั้นเสี่ยวเจียงก็เดินเข้ามาโดยถือชามซุปอย่างไม่แสดงอารมณ์

"พระชายา ท่านดื่มยาเถอะ..."

"ข้าไม่ได้ดื่มไปแล้วเหรอ?"

เสี่ยวเจียงดูเขินอาย "แต่..."

"เจ้าก็บอกท่านอ๋องไปเถอะว่าตอนนี้ข้าท้องไม่ได้แล้วจริง ๆ ข้าไม่ได้โกหกเขาจริง ๆ!"

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกขมขื่นในใจ เมื่อเห็นเสี่ยวเจียงเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็โกรธมากจนอดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า "ข้าบอกแล้วว่าข้าดื่มแล้วจริง ๆ!"

"..."

"พระชายา พระชายา..."

ทันใดนั้นก็มีเสียงป้าหวังก็ดังมาในหู หลิ่วเซิงเซิงตกใจ แต่กลับรีบตื่นจากเตียง

เกิดอะไรขึ้น?

เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงของหนานมู่เจ๋อและเสี่ยวเจียงคุยกันข้างนอกไม่ใช่เหรอ?

เสี่ยวเจียงไม่ได้บังคับตัวเองให้ดื่มยาอีกเหรอ?

เธอหายใจหอบ นี่จึงพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา ข้างเตียงเป็นป้าหวังที่กังวล "พระชายา ในที่สุดท่านก็ตื่น ฝันร้ายเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเหมือนเธอปวดหัวจะแตก นี่คือความฝันจริง ๆ เหรอ?

ความฝันนี้มันเหมือนจริงมาก...

ป้าหวังห่มผ้าห่มให้เธอ "อย่ากลัวเลย ข้าน้อยอยู่นอกประตูตลอดเวลา ช่วงนี้ท่านเครียดเกินไป อย่าคิดมาก รีบพักผ่อนเถอะ"

หัวใจของหลิ่วเซิงเซิงเต้นเร็ว "เจ้าอยู่ข้างนอกตลอดเหรอ?"

"ใช่แล้วพระชายา"

"เมื่อกี้ไม่มีใครเข้ามาเลยเหรอ?"

ป้าหวังลูบหน้าผากของเธอ "ทำไมเริ่มพูดโง่ ๆ อีกแล้วล่ะ? เมื่อกี้ท่านกลับถึงห้องก็พักผ่อนแล้ว หลังจากนั้นไม่นานก็พูดเพ้อไปเรื่อย ข้าน้อยเป็นห่วงท่าน นี่จึงวิ่งเข้ามาดู ท่านฝันถึงอะไร? ทำไมยังตะโกนไม่ดื่มตลอดเวลา?"

ที่แท้เป็นความฝัน...

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าตัวเองหลอกคนอื่นจนรู้สึกผิด นี่ถึงฝันแบบนี้

ต้องบอกว่าความฝันนั้นเหมือนจริงมาก เมื่อกี้เธอคิดว่าตัวเองตื่นแล้วจริง ๆ และยิ่งคิดว่าเสี่ยวเจียงถือยาเข้ามาแล้วจริง ๆ...

นอนไม่หลับทั้งคืน

หลังจากฝันร้าย หลิ่วเซิงเซิงนอนไม่หลับทั้งคืนและลุกขึ้นก่อนฟ้าสาง

เพียงแค่ผลักประตูห้องออกไป ไม่เห็นป้าหวัง แต่กลับเห็นหนานมู่เจ๋อ

หลิ่วเซิงเซิงอดหยิกแขนตัวเองไม่ได้ เจ็บจัง...

ครั้งนี้มันไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หนานมู่เจ๋อยืนเงียบ ๆ ไม่ไกล เมื่อเห็นเธอออกมาดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับลังเล

หลิ่วเซิงเซิงทำเป็นไม่เห็นเขา เดินไปที่ชิงช้าข้างสนามหญ้าแล้วนั่งลง

"ทำไมตื่นเช้าขนาดนี้?"

หนานมู่เจ๋อเริ่มถามเธอก่อน

เธอถึงกับอึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นหนานมู่เจ๋อกำลังหาหัวข้อพูดคุย...

"เจ้าก็ไม่ได้ตื่นเช้าเหมือนกันเหรอ?"

"ข้าไม่ได้นอน"

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็มองดูเขา และพบว่าขอบตาทั้งสองของเขาดำคล้ำ ไม่ได้นอนทั้งคืนจริง ๆ