บทที่ 21 ชายสองคนแข่งขันกันเพื่อหญิงสาวที่น่าเกลียด

เมื่อเห็นเสี่ยวเจียงขวางหลิ่วเซิงเซิงอย่างก้าวร้าว มู่ชิงชิงซึ่งมีความยุติธรรมก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นและเดินไป

"คุณชาย เธอบอกแล้าว่าไม่รู้จักท่าน ท่านข่มขู่เธอแบบนี้ไม่ค่อยดีนัก"

ขณะที่พูดสิ่งนี้ เธอก็ยืนอยู่ตรงหน้าหลิ่วเซิงเซิง

ดวงตาของเสี่ยวเจียงฉายแววด้วยความหงุดหงิด และเขาก็ยื่นมือออกเพื่อผลักมู่ชิงชิงออกไป

ด้วยเสียง "ปัง" มู่ชิงชิงถูกผลักโดยตรงไปที่โต๊ะข้าง ๆ ทำให้ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ หวาดกลัว

แต่เป็นเสี่ยวเหลียนที่ช่วยมู่ชิงชิงอย่างรวดเร็ว "คุณชาย ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ท้ายที่สุดแล้วเธอเป็นผู้หญิง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ที่มีความแข็งแกร่งภายในอย่างเสี่ยวเจียง มู่ชิงชิงไม่มีพลังที่จะต้านทาน...

เธอส่ายหัวและพูดด้วยความโกรธ: "คุณชายท่านไม่มีมารยาทเกินไปแล้ว ทำไมพูดอยู่ก็ลงมือ?"

เสี่ยวเจียงพูดไม่ออก

เขาไม่ได้ใช้แรงมากนักร่างกายที่อ่อนแอนี้เป็นของมนุษย์จริงหรือ?

อ่อนแอเกินไป!

เขาขี้เกียจเกินกว่าจะคุยกับมู่ชิงชิงเพียงแค่มองไปที่หลิ่วเซิงเซิงพูดว่า: "แม่นาง โปรดเชิญทางนี้"

"ข้าบอกว่าไม่รู้จัก แล้วทำไมข้าต้องไปที่นั่นด้วย?"

แน่นอนว่าหลิ่วเซิงเซิงต้องแสร้งทำเป็นคนโง่จนจบ เธอไม่อยากเห็นผู้ชายน่ารำคาญคนนั้นอีก...

เมื่อเห็นเสี่ยวเจียงกำลังจะลงมือ เสี่ยวเหลียนที่อยู่ข้าง ๆ จึงขัดจังหวะ

"คุณชายท่านช่างโง่เขลา ท่านถูกผลักล้มแบบนี้แล้ว แม่นางยังไม่สนใจท่านเลย กลับเป็นข้าที่เป็นคนนอกช่วยท่านไหว เพื่ออะไร?"

ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็คล้อยตาม "คุณชายทั้งสองจะทะเลาะพื่อผู้หญิงคนเดียวทำไม? ผู้หญิงคนนี้สวมหน้ากาก หน้าตาที่แท้จริงไม่แน่ว่าจะน่าเกลียดแค่ไหน พวกท่านอย่าถูกหลอกโดยรูปลักษณ์ภายนอกเลย"

"ใช่…"

คุณชายหล่อสองคนนี้ไม่มีความสุขเพราะหญิงขี้เหร่คนเดียว หญิงขี้เหร่ทำได้ยังไง?

มู่ชิงชิงผลักเสี่ยวเหลียนออกไปด้วยความรังเกียจ "นี่คือเรื่องของเรา พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มายุ่ง"

เสี่ยวเหลียนก็โกรธขึ้นมาทันที

"ไม่ คุณชายทำไมท่านถึงเฉยเมยขนาดนี้? เรากำลังพูดช่วยท่าน"

"ใช่ คุณชายคนนี้ก็ใจร้ายเกินไป"

"..."

มู่ชิงชิงขี้เกียจเกินกว่าจะใส่ใจพวกเขา เพราะเสี่ยวเจียงได้คว้าข้อมือของหลิ่วเซิงเซิงไว้แล้วในขณะนี้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพยายามบังคับเธอไป

หลิ่วเซิงเซิงทำอะไรไม่ถูก "ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่รู้จักเจ้า ปล่อยข้า!"

"แม่นางยังคงแกล้งโง่ต่อไป ข้าคงไม่มีทางเลือกนอกจากทำตัวหยาบคาย"

ความอดทนของเสี่ยวเจียงกำลังจะหมดลง

ฉาก "ชายสองคนแย่งผู้หญิงคนหนึ่ง" นี้ทำให้เสี่ยวเหลียนอิจฉาอย่างยิ่ง ผู้หญิงคนนี้ทำได้อย่างไร?

เมื่อยืนอยู่ที่นี่เขามีเสน่ห์มากกว่าเธอไม่ใช่เหรอ?

ในขณะนี้ จู่ ๆ เสียงของมู่เหยียนซีก็ดังมาจากประตูถัดไป

"แม่นางคนนี้บอกไปแล้วว่าเธอไม่รู้จักเจ้า แล้วทำไมเจ้าถึงบังคับให้เธอไป"

เมื่อได้ยินเสียงอ่อนโยนนี้ หลายคนก็ตกตะลึง

หลังจากนั้นทันที มู่เหยียนซีก็เดินออกไปด้วยใบหน้าที่อ่อนโยน

เขาถือพัดสีขาวอยู่ในมือ และรูปลักษณ์อันสง่างามของเขาทำให้สาว ๆ หลายคนหน้าแดงทันที

มู่ชิงชิงมีปฏิกิริยาตอบสนองเยอะที่สุด เธอหันหน้าหนีทันทีและมองหลิ่วเซิงเซิงอย่างประหม่าราวกับว่าเธอกลัวว่ามู่เหยียนซีจะมองเห็น

หลิ่วเซิงเซิงเห็นความลำบากใจของเธอจึงต้องการพาเธอออกไปทันที

แต่มือของเธอถูกเสี่ยวเจียงจับไว้และความแข็งแกร่งของเสี่ยวเจียงก็มากเกินไป เธอไม่สามารถดึงมือของเธอกลับมาได้

เสี่ยวเหลียนและคนอื่น ๆ ตื่นเต้นมากเมื่อเห็นมู่เหยียนซี และพวกเขาก็ตรงไปทักทาย