บทที่ 218 ชีวิตของคนใช้ก็คือชีวิตเช่นกัน

"ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาจะพาคนไปไหน? ข้าซื้อพวกค้ามนุษย์แค่ต้องการสั่งสอนเด็กคนนั้น ข้าไม่เคยคิดว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนมากมายขนาดนี้ แม้ว่าเจ้าจะพาน้องชายของข้าไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เขาเป็นเด็ก เขาไม่รู้อะไรเลย!"

เหอเชียนชิวกัดฟันแล้วพูดว่า "ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นสุภาพบุรุษ เห็นแก่ข้ามที่ช่วยเจ้ามาก่อน เจ้าไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ได้ไหม? ตราบใดที่เจ้าไม่เข้าไปยุ่ง ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุญข้าแล้ว..."

จิ่งฉุนลูบหัวและอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเขาเปิดปาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ให้ตายเถอะ ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ตอนนี้?

เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว "เจ้าฉลาดมากและรู้ว่าจะซ่อนเขาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่ถ้าวันนี้เจ้าไม่ส่งเขามา ข้าจะต้องพาเจ้าไป..."

"หยุดขู่ข้า! อย่าลืมว่าตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน! ตราบใดที่ข้าตะโกน เจ้าจะไม่สามารถออกจากจวนอำมาตย์ได้!"

เหอเชียนชิวดูเหมือนจะรู้ว่าตอนนี้เขาอ่อนแอมาก และทันใดนั้นเสียงก็ดังขึ้นมาก

เธอจ้องมองที่จิ่งฉุนด้วยดวงตาสีแดง

"ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพวกเจ้าแต่ละคนคิดยังไง! หนานลั่วเฉินก็เช่นนี้ เจ้าก็เหมือนกัน! หลิ่วเซิงเซิงเธอสมควรได้รับการกระทำแบบนี้จากพวกเจ้าเหรอ? คนหนึ่งเสี่ยงไปช่วยชีวิตคนคนเดียว คนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสยังกล้าบุกรุกจวนอำมาตย์ของข้า พวกเจ้าแค่อยากจะให้เธอยิ้มไม่ใช่เหรอ? แต่เธอเป็นภรรยาที่มีสามีแล้ว พวกเจ้ามีสติหน่อยได้ไหม?"

ใบหน้าของจิ่งฉุนดูน่าเกลียดในขณะนี้ เขารู้ว่าการตบเมื่อกี้ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้เขาทนการต่อสู้ไม่ไหวแล้ว หากเขาต้องการใช้กำลังเอาเหอเชียนชิวออกไป คงเป็นเรื่องยาก

เห็นได้ชัดว่าเหอเชียนชิวสังเกตเห็นความรู้สึกไม่สบายของเขา ดังนั้นจึงมีความกล้ามากขึ้นเล็กน้อย

"พูดตามตรง ข้าไม่ได้เกลียดเจ้า ถ้าเจ้าจากไปตอนนี้ ข้าสามารถถือว่าเจ้าไม่เคยมาที่นี่ ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ใช่คนไร้ความปราณี ข้าทำขนาดนี้แล้ว ถ้าเจ้ายังต้องช่วยหลิ่วเซิงเซิงอย่างไม่มีเงื่อนไข ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว"

"ช่างเถอะ ไม่ยุ่งเรื่องของพวกเจ้าแล้ว"

นานมาก จิ่งฉุนก็พูดประโยคหนึ่งว่า

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็เดินไปที่หน้าต่างและกำลังจะปีนออกไปนอกหน้าต่าง แต่จู่ ๆ เขาก็เจ็บหน้าอก จากนั้นเขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง

เหอเชียนชิวก็ใจเต้นแรง เดินไปที่โต๊ะอย่างเงียบ ๆ หยิบมีดสั้นขึ้นมา และกำลังจะถามว่าทำไมเขาถึงยังไม่จากไป ก็เห็นร่างตรงหน้าก็ล้มลง...

เหอเชียนชิวรีบก้าวไปข้างหน้า "เฮ้ เจ้าเป็นอะไรไหม?"

เจ้าสลบจริงหรือปลอม?

น่าจะจริงใช่ไหม?

เหอเชียนชิวคว้ามีดและกำลังจะแทงเขา แต่ทันใดนั้นก็จำความสัมพันธ์ของเขากับอ๋องชางได้ บางทีการทำให้เขามีชีวิตอยู่อาจมีประโยชน์ในอนาคต...

ขณะคิด เหอเชียนชิวก็เก็บมีดนั้น แล้วรีบเรียกสาวใช้ที่อยู่ข้างนอกเข้ามา

สาวใช้สะดุ้งเมื่อเห็นชายคนหนึ่งอยู่ในห้องของเธอ หลังจากได้ยินคำอธิบายของเธอ เธอก็ตระหนักว่าชายคนนี้มาที่นี่เพื่อจับกุมคุณชาย

สาวใช้สีหน้าดูน่าเกลียด "คุณหนู ข้าน้อยคิดว่าคนนี้ช่วยไม่ได้"

"ยังไง?"

"คนที่อยู่ข้าง ๆ อ๋องชางเป็นคนลึกซึ้งและคาดเดาไม่ได้แน่นอน ไม่ใช่คำพูดสองคำจะสามารถซื้อได้แน่นอน ครั้งที่แล้วแม้ว่าท่านจะไม่เคยช่วยเขา แต่ในการรับรู้ของเขา ท่านก็เป็นครึ่งหนึ่งของผู้ช่วยชีวิต แต่วันนี้เขากลับไม่สนใจสถานการณ์ในวันนั้นเลย คาดไม่ถึงว่าจะจับคุณชายน้อยได้ คนแบบนี้ แม้ว่าวันนี้เราจะช่วยเขาไว้ ครั้งต่อไปที่มีเรื่องแบบนี้อีก เขาก็ยังต่อต้านเราอยู่ดี"

หลังจากได้ยินสิ่งที่เธอพูด เหอเชียนชิวก็รู้สึกมีเหตุผลมากทันที "เจ้าพูดถูก คนนี้เป็นหมาป่าที่ไม่สามารถเลี้ยงได้ ดังนั้นอย่าช่วยเขา แค่โยนเขาออกไปแล้วปล่อยให้เขาดูแลตัวเอง"

สาวใช้กระซิบ "ไม่งั้นเราฆ่าปิดปาก?"

เหอเชียนชิวกล่าวว่า "ตามความสามารถของเขา เขาสามารถฆ่าข้าได้ตอนนี้เพื่อปิดปากข้า แต่เขาไม่ได้ทำอย่างนั้น เขาแค่หันหลังกลับและจากไปเมื่อเขารู้ว่าตัวเองไม่สบาย แสดงว่าเขาก็เป็นคนที่มีจิตใจดีเช่นกัน วันนี้ข้าไว้ชีวิตเขา ถ้าเขาเป็นสุภาพบุรุษที่ดี วันอื่นเมื่อข้ามีปัญหา เขาจะไม่นิ่งดูดาย"

"คุณหนูคิดมากเกินไป พวกเราโยนเขาออกไปแล้ว เขาจะคิดถึงพวกเราอีกได้อย่างไร?"

สาวใช้พึมพำเบา ๆ แต่ก็ยังเชื่อฟังหาคนและโยนคนออกจากประตูอย่างเงียบ ๆ

กลัวจะถูกจับจึงมองซ้ายมองขวาแล้วก็จากไปอย่างสบายใจเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่บนถนน

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ถนนที่ว่างเปล่า มีแต่จิ่งฉุนนอนอยู่ข้างถนนอย่างกระสับกระส่าย