บทที่ 225 ดังนั้นเจ้าอยู่ที่นี่ตลอด

ถนนเต็มไปด้วยผู้คนและมีฝูงชนจำนวนมากอยู่นอกประตู

ดูเหมือนว่ามู่ชิงชิงก็มาถึงแล้ว เธอตื่นเต้นมากจนอยากจะเบียดเข้าไป พลางยังคงตะโกนใส่ร้ายไม่หยุด

"พวกเจ้าอย่าใส่ร้ายเธอ! ไม่ใช่เธอ! ไม่ใช่เธอแน่นอน!"

แต่เธอเบียดเสียดเข้าไปไม่ได้ ประชาชนที่อยู่รอบ ๆ ก็สาปแช่งไปหมด

พวกเขาโง่เขลาและไร้สาระมาก

แค่ฟังคนอื่นไม่กี่คำก็เหมือนได้ยืนอยู่ในมุมมองของพระเจ้าและคิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่างแล้ว

หลิ่วเซิงเซิงหายใจเข้าลึก ๆ เธอผลักเหอเชียนชิวลงไปที่พื้นแล้วมัดเขาไว้โดยไม่แสดงสีหน้า จากนั้นเธอก็กลับไปหาหลิ่วเซียวฝาน และดึงเข็มเงินออกจากร่างกายของเขาทีละอัน

เลือดทำให้มือของเธอเปื้อนสีแดง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวดที่ฝ่ามือ

บางทีมันอาจจะเจ็บมาก

แต่น้อยกว่าความเจ็บปวดในใจมาก

หลิ่วชูคุกเข่าลงบนพื้น และขอร้องให้เธอปล่อยหลิ่วเซียวฝานไปอย่างน่าขัน

หลิ่วหย่งรู้สึกว้าวุ่นใจ "ทำแบบนี้ไม่ได้! เซิงเซิง เจ้ากำลังทำอะไรอยู่... "

หนานลั่วเฉินไม่รู้ว่าถูกใครแบกออกไป

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงรู้ตัว เขาก็ถูกพาไปที่ประตูแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าแห่งชัยชนะของเหอเชียนชิว หลิ่วเซิงเซิงก็เริ่มวิตกกังวล

"อย่าปล่อยให้พวกเขาพาหนานลั่วเฉินไป! พวกเขาจะฆ่าเขา! รีบหยุดพวกเขาเร็วเข้า!"

แต่ เหอเชียนชิวกล่าวว่า "พาองค์ชายสองไปรักษาโดยเร็ว ไม่ต้องสนใจข้า เร็ว..."

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกตื่นเต้นและต้องการรีบไปข้างหน้า แต่ทันทีที่เธอออกจากฝั่งหลิ่วเซียวฝาน องครักษ์หลายคนก็ขวางทางเธอ

เธอตะโกน "อาชิง! ช่วยข้าหยุดพวกเขาไว้!"

เมื่อมู่ชิงชิงที่ประตูได้ยินสิ่งนี้ เธอก็รีบวิ่งไปข้างหน้าและหยุดชายที่แบกหนานลั่วเฉินออกไป

แต่ข้างนอกมีคนมากเกินไป และมู่ชิงชิงก็ถูกจับกุมเช่นกัน

หลิ่วชูอุ้มหลิ่วเซียวฝานไว้แน่นและวิ่งออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ "เร็วเข้า รีบไปหาหมอมา เร็วเข้า!"

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา และเธอก็วิ่งออกไปหลังจากนั้นไม่นาน

เหอเชียนชิวไม่พอใจอย่างยิ่ง!

เธอไม่สามารถเฝ้าดูหนานลั่วเฉินและฝานฝานสบายดีได้ หากพวกเขาตื่นขึ้นมา ตัวเองก็จะจบเห่!

ขณะคิด เธอก็ตะโกนด้วยความโกรธว่า "รีบพาองค์ชายสองไปรักษาเร็วเข้า! ไปหาหมอให้พวกเขาสองคน! ไม่ต้องสนใจข้า..."

สภาพที่น่าสังเวชของเธอทําให้คนรอบข้างเห็นใจมาก

"คุณหนูเหอเป็นคนดีจริง ๆ จนถึงตอนนี้ เธอก็ยังคิดถึงคนอื่นอยู่..."

"น่าสังเวชมาก ตัวเองโดนแทงไปสองครั้งแล้ว..."

"พระชายาอ๋องชางต้องการทำอะไรกันแน่? ทำไมเธอถึงยังจับกุมคุณหนูเหออยู่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ?"

"คาดว่าไหนไหนก็ไหนไหนแล้ว ดูเหมือนว่าวันนี้คุณหนูเหอคงไม่รอด..."

"..."

ผู้คนพูดคุยกันมากมาย และหลิ่วหย่งก็มองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างเศร้าใจ "เซิงเซิง ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นอะไรไป แต่เจ้าปล่อยคุณหนูเหอไปก่อนเถอะ พ่อจะช่วยเจ้า เจ้า..."

"ข้าไม่ต้องการให้ท่านช่วยข้า! ตอนนี้ท่านกลับไปปกป้องฝานฝานเดี๋ยวนี้! ปกป้ององค์ชายสอง! ข้ารู้ว่าตอนนี้ท่านไม่เชื่อข้า ดังนั้นจึงไม่จําเป็นต้องเสแสร้งเป็นห่วงข้าอยู่ที่นี่ ท่านแค่ต้องปกป้องพวกเขาสองคนให้ดี ไม่ต้องสนใจข้า!"

หลิ่วหย่งเสียใจมาก "เซิงเซิง พ่อ…"

"ไปให้พ้น! ในเมื่อท่านไม่เชื่อข้า แล้วจะยังอยู่ที่นี่ทำไมอีก?"

หลิ่วเซิงเซิงคำรามอย่างตื่นเต้น

เหอเชียนชิวหัวเราะเยาะและกระซิบ: "นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้าตื่นเต้นขนาดนี้ ดูเหมือนว่าคุณก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นนะ"

หลิ่วเซิงเซิงคว้าผมของเธอแล้วดึงเธอออกไปอย่างรวดเร็ว

เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด "เจ้าปล่อย! ปล่อย!"

หลิ่วเซิงเซิงไม่สนใจเลยและลากเธอไปที่ถนน

ก็ไม่รู้ว่าหนานซินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ จิตวิญญาณของหลิ่วเซิงเซิงก็เหม่อลอยเล็กน้อย เมื่อเดินไปที่ถนน แสงแดดส่องมาที่ตัวเธอ เธอลืมตาไม่ได้เล็กน้อย

หนานซินกระโดดลงจากรถม้าและรีบวิ่งไปอย่างใจจดใจจ่อ

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัวให้เธอ