บทที่ 230 ข้าเคยทำร้ายเจ้า

เมื่อมองไปที่หนานลั่วเฉินที่มีชีวิตชีวา หลิ่วเซิงเซิงก็รู้สึกแปลกใจ "เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว?"

"นี่ตั้งกี่วันแล้ว ข้ายังจะเป็นอะไรได้อีก? ส่วนใหญ่เป็นเจ้าไหม? เจ้าเป็นยังไงบ้าง?"

หนานลั่วเฉินเดินก้าวใหญ่เข้ามาหาเธอแล้วพูดว่า "ข้าได้ยินมาว่ามือของเจ้าเกือบจะพิการแล้ว เจ้ายังไปหายามารักษาตัวเอง โชคดีที่เจ้ามีความสามารถ มิฉะนั้นข้าจะรู้สึกผิดจริง ๆ"

ขณะพูด เขาถอนหายใจ "ข้าประเมินตัวเองสูงเกินไป จึงช่วยให้ยุ่งไปอีกและเกือบจะทำร้ายเจ้าด้วย พูดแล้วก็ละอายใจจริง ๆ"

เดิมทีหลิ่วเซิงเซิงต้องการจะปลอบใจเขา แต่คิดอีกทีก็พูดคำในใจ

"ถึงแม้เจ้าจะมีเจตนาดี แต่เจ้าก็ประเมินตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ที่ประตูวังครั้งก่อนหรือครั้งนี้ เจ้าก็เป็นคนโง่เขลาอยู่เสมอและจะถูกคนอื่นวางแผนหากไม่ระวัง โชคดีที่ทั้งสองครั้งนี้ผ่านมาได้ มิฉะนั้นตอนนี้เจ้าจะไม่สามารถยืนอยู่ที่นี่ได้แล้ว"

ได้ยินหลิ่วเซิงเซิงพูดแบบนี้ หนานลั่วเฉินก็แค่เงียบ

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวต่อ "ข้ารู้ว่าจิตใจของคุณดี บางทีในความคิดของเจ้า ฝานฝานก็เป็นแค่เด็ก และพวกค้ามนุษย์ที่ลักพาตัวเขาก็ไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น ดังนั้นเจ้าจึงคิดว่าเจ้าสามารถช่วยเขาออกมาได้ด้วยตัวเอง เจ้าก็ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นเข้ามาแทรกแซงอยู่เบื้องหลัง แต่เรื่องอันตรายแบบนี้มันวุ่นวายอยู่แล้ว ลำพังคนเดียวก็ยากที่จะจัดการได้ ดังนั้นถ้าเจ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก เจ้าต้องไม่ลงมือคนเดียวอีก"

"ข้ารู้แล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจ พยักหน้าแล้วพูดว่า "ข้าไม่ได้จะตำหนิเจ้า ในทางกลับกัน ข้ายอมพูดกับเจ้ามากมายขนาดนี้ เพราะข้าเห็นเจ้าเป็นเพื่อน จริง ๆ แล้วข้าก็เข้าใจเจ้ามาก เพราะหลายครั้งข้าก็เป็นแบบนั้น พอหัวร้อนก็พุ่งพล่านโดยไม่คํานึงถึงผลที่จะตามมา แต่เราก็ต้องยอมรับ แบบนั้นมันไม่ดีมาก"

หนานลั่วเฉินพยักหน้า "เจ้าพูดถูก แต่เหตุผลพื้นฐานที่สุดคือข้าไม่แข็งแกร่งพอ หากศิลปะการต่อสู้ของข้าสูงกว่านี้หน่อย ถ้าข้าแข็งแกร่งกว่านี้ สิ่งเหล่านี้ก็จะไม่เกิดขึ้น ดังนั้นข้าจะเพิ่มความพยายามเป็นสองเท่า สักวันหนึ่งจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเจ้าได้"

เมื่อมองดูการแสดงออกที่หนักแน่นของเขา หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่? ข้าไม่ต้องให้เจ้าปกป้องข้า ข้า..."

"เจ้าจะหย่ากับเสด็จอาแล้วไม่ใช่เหรอ? ถึงตอนนั้นต้องมีคนรังแกเจ้ามากมาย หัวเราะเยาะเจ้า คนจวนแม่ทัพเหล่านั้น ในสถานการณ์แบบนั้นก็สามารถเข้าใจเจ้าผิดได้ ถ้าไม่มีการคุ้มครองจากเสด็จอา เจ้าต้องเสียท่ามากอย่างแน่นอน"

หนานลั่วเฉินมองเธอด้วยดวงตาที่สดใส "ดังนั้น ข้าจะพยายามแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน เพื่อที่ข้าจะได้ปกป้องเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงผิดปกติขนาดนี้?

ในขณะที่ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง หนานลั่วเฉินก็ถามเธอว่า "พวกเจ้าไม่ได้บอกว่าจะหย่ากันนานแล้วไม่ใช่เหรอ? ตัดสินใจแล้วหรือยังว่าเมื่อ..."

พูดยังไม่จบ จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังมาจากข้างหลัง

"ไสหัวออกไป"

คนสองคนที่อยู่ในสนามตกตะลึง และเมื่อพวกเขาหันหลังกลับก็เห็นหนานมู่เจ๋อยืนอยู่ที่ประตู มองพวกเขาอย่างเย็นชาในขณะนี้

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย กำลังจะถามเขาว่ามาทำไม? หนานลั่วเฉินก็เดินก้าวใหญ่ไปแล้วพูดว่า "เสด็จอา พวกท่านจะ..."

"ไสหัวไป!"

การแสดงออกของหนานมู่เจ๋อน่าเกลียดมาก เสี่ยวเจียงที่อยู่ข้างหลังเขารีบพูดว่า "องค์ชายสอง เชิญท่านออกจากที่นี่"

หนานลั่วเฉินไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงโกรธขนาดนี้ ตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?

ก่อนหน้านี้เสด็จอาบอกเองว่าไม่ชอบหลิ่วเซิงเซิง งั้นตัวเองถามแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติใช่ไหม?

แต่บรรยากาศน่าอึดอัดใจมาก เขาจึงยักไหล่ หลังจากบอกลาหลิ่วเซิงเซิงแล้ว สุดท้ายเขาก็จากไป

หลิ่วเซิงเซิงก็ลุกขึ้นจากชิงช้า หลายวันมานี้ไม่ได้เห็นหนานมู่เจ๋อ เห็นเขาอีกครั้ง เขาดูซีดเซียวเล็กน้อย

เมื่อเห็นหนานมู่เจ๋อยกมือขึ้น สาวใช้หลายคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับอาหารและในไม่ช้าก็เต็มโต๊ะหินในสนาม

"ท่านอ๋องนี่มัน?"

หลิ่วเซิงเซิงดูสับสน

หนานมู่เจ๋อแค่นั่งที่โต๊ะแล้วพูดว่า "มากินข้าวด้วยกัน"

กลับมาที่นี่เพื่อกินข้าวกับตัวเอง...

หลิ่วเซิงเซิงเดินมาหาเขาอย่างช้า ๆ หลายวันมานี้ก็ไม่ได้มาเยี่ยมตัวเอง จู่ ๆ ก็จะมากินข้าวกับตัวเอง หนานมู่เจ๋อนี่ก็แปลกเกินไปแล้ว

"ข้าไม่หิว"