บทที่ 247 ได้ยินมาว่าเจ้าไม่สามารถตั้งครรภ์ได้

หรือว่าเป็นหมอหลวงในวังพวกนั้น?

แต่หนานมู่เจ๋อน่าจะบอกพวกเขาว่าอย่าพูดพล่ามไปทั่ว...

แต่คิดอีกที หมอหลวงเป็นคนของฮ่องเต้ ต้องฟังฮ่องเต้มากกว่าแน่ ๆ แบบนี้ แพร่กระจายออกไปก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ดูเหมือนว่ากำลังประสบปัญหาใหญ่

สนมโหรวดูเศร้าแล้วพูดว่า "ข้ารู้ว่าเจ้าคงรู้สึกอึดอัดมาก เรื่องแบบนี้คงเป็นหายนะสำหรับผู้หญิงทุกคน แต่เจ้าก็ยังใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติ แข็งแกร่งมาก"

"อันที่จริงข้า..."

"เจ้าไม่จำเป็นต้องพูด ข้าเข้าใจ ข้าเป็นผู้หญิง มีเพียงผู้หญิงเท่านั้นที่จะเข้าใจความเจ็บปวดในใจของผู้หญิง การเป็นแม่นั้นศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่มาก แต่เจ้าจะไม่มีโอกาสนั้นอีก..."

สนมโหรวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เพียงเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังต้องเปิดกว้าง เนื่องจากผู้หญิงก็ต้องเป็นแม่ ไม่งั้นชีวิตจะไม่สมบูรณ์จริง ๆ เจ้าไม่สามารถมีลูกได้ก็ไม่เป็นไร ผู้หญิงคนอื่นสามารถมีได้ก็พอ เนื่องจากเจ้าเป็นพระชายา ต่อไปลูกที่เกิดจากนางสนมเจ้าอุ้มมาเลี้ยงดูเหมือนลูกแท้ ๆ บุญคุณที่เลี้ยงดูยิ่งใหญ่กว่าบุญคุณที่ให้กําเนิด ลูกจะรู้จักเจ้าเสมอ"

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็เข้าใจคำแปลก ๆ เหล่านี้

ทันใดนั้นเธอก็พูดถึงตัวเองในฐานะพระชายา แล้วเธอก็พูดถึงนางสนม

เธอจะบอกว่า หนานมู่เจ๋อจะรับนางสนมเหรอ?

หลิ่วเซิงเซิงไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ ดังนั้นเธอจึงพูดว่า "ข่าวลือทั้งหมดเป็นเท็จ สุขภาพของข้าสบายดี ท่านอ๋อง ให้ยาแก่ข้า แต่ข้าไม่ได้ดื่ม ดังนั้นข้า..."

"เซิงเซิง ข้าเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้มีคนรู้ ทำให้เจ้าอับอายมาก แต่ความจริงเป็นที่ทราบกันดีแล้ว เจ้าดื่มหรือเปล่า ทุกคนก็ดูออก"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

เธออยากจะพูดอะไรบางอย่างจริง ๆ คนนอกอย่างพวกเขาจะบอกได้อย่างไรว่าตัวเองดื่มแล้วหรือยัง?

แต่เธอยังคงสงบและพูดว่า "พระสนมไม่รู้อะไร ตอนนั้นท่านอ๋องส่งยามาให้ข้า ข้าก็จิบไปเล็กน้อย แต่เมื่อคนออกไปข้าก็อาเจียนออกมาทันที ดังนั้นยานั้นจึงมีผลกระทบเพียงเล็กน้อยต่อข้า ร่างกายของข้ายังคงแข็งแรงมาก"

สนมโหรวถอนหายใจยาว ท่าทางที่พูดไม่ออก

หลิ่วเซิงเซิงทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ เธอควรพูดอะไรเพื่อที่เธอจะได้เชื่อตัวเอง?

ไม่สามารถไปตั้งท้องลูกให้พวกเขาดูได้จริง ๆ ใช่ไหม?

มันลำบากเกินไป...

แต่การที่ใคร ๆ ก็บอกว่าไม่สามารถมีลูกได้ ความรู้สึกนี้ไม่รู้จะอธิบายยังไงจริง ๆ

หลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างจริงจัง "ข้ารู้ว่าพระสนมเป็นห่วงข้า แต่ข้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ"

"ข้าเป็นห่วงเจ้าจริงๆ แต่เจ้าต้องยอมรับความจริง หมอหลวงในวังไม่รู้เกี่ยวกับสภาพร่างกายของเจ้าเหรอ? โม่เล่าในจวนของเจ้าไม่รู้เหรอ? คนเหล่านั้นฮ่องเต้ได้ส่งคนไปถามทีละคน และฮ่องเต้ก็รู้เรื่องนี้แล้ว แต่อ๋องชางต้องมีทายาท ดังนั้นเขาจึงต้องแต่งงานกับอีกคน แม้ว่าจะเป็นนางสนมก็ตาม…"

หลิ่วเซิงเซิง "..."

ปรากฎว่ายังมีความหมายนี้นอกคำพูด

ฮ่องเต้หวังว่าหนานมู่เจ๋อจะแต่งงานกับอีกคน แต่สนมโหรวกลัวว่าตัวเองคิดมากเกินไปจึงมาปลอบใจตัวเอง...

แต่วิธีการปลอบใจนี้ก็ช่าง...

หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเศร้าโศกและรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากด้วยเหตุผลบางประการ

"พระสนม ข้าสบายดีจริง ๆ วันนั้นหมอหลวงมาหาข้า ข้าจงใจทำให้ชีพจรเต้นแรงจนคิดว่าจะมีลูกไม่ได้ ตอนนั้นข้าคิดว่าท่านอ๋องต้องการให้ยาข้าอีกครั้ง ข้า...เอ่อ ยังไงซะ นี่มีการเข้าใจผิด ข้าสบายดี พระสนมไม่ต้องเป็นห่วงข้าจริง ๆ"

"ที่จริงเจ้าไม่จําเป็นต้องพูดเรื่องพวกนี้ ข้าดูออกว่าเจ้าไม่อยากให้อ๋องชางรับสนม แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถ้าไม่แต่งงานก็ไม่แต่งงานแล้ว แต่ตอนนี้ความจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาจําเป็นต้องแต่งงาน"

มุมปากของหลิ่วเซิงเซิงกระตุก "ความจริงที่พวกท่านพูด เป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น..."

"ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าอยากปลอบเจ้ามาก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าจะปลอบตัวเองได้"