บทที่ 254 ถ้าเป็นล่อเสือออกจากถ้ำล่ะ

ใช้เวลาไม่นานหลิ่วเซิงเซิงก็มาถึงจวนองค์หญิง

ก็เห็นว่าหนานซินอยู่ในสภาพที่ดีเยี่ยม เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะหินในสวนหลังบ้าน อาบแดดอยู่ มีสาวใช้กำลังป้อนองุ่นอย่างระมัดระวัง เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้า หนานซินลุกขึ้นนั่งทันที

"ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว!"

ขณะที่เธอพูด เธอก็ก้าวไปข้างหน้าและจับมือของหลิ่วเซิงเซิง "ข้าคิดว่าข้าตื่นขึ้นมาเจ้าจะอยู่ข้าง ๆ ข้า แต่เจ้ากลับกลับไปเลย ในสายตาของเจ้ายังมีเพื่อนอย่างข้าอีกไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

หนานซินดึงเธอให้นั่งข้างตัวเอง

"ข้ารู้เรื่องที่เสด็จแม่ไปพบเจ้าแล้ว และเดาว่าเธอต้องพูดอะไรกับเจ้า จริง ๆ แล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจเลย เธออยู่ในพระราชวังมาเกือบทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นข้างนอกเลย แต่ทุกคนในพระราชวังต่างก็ทะเลาะกัน เธอไม่เคยเห็นมิตรภาพที่แท้จริงเลย ที่เรียกว่าความเป็นเพื่อนกัน เธอยิ่งไม่เคยเชื่อ เลยขัดขวางไม่ให้เจ้าและข้าเป็นมิตรกัน"

"องค์หญิงเข้าใจผิดแล้ว สนมโหรวไม่ได้พูดอะไรกับข้าเลย"

หนานซินกลอกตาของเธอ "ยังเสแสร้งอยู่อีกเหรอ? เสด็จแม่ของข้าเองข้ายังไม่รู้เหรอ? แม้ว่าเธอจะเป็นเสด็จแม่ที่ข้ารักที่สุด แต่พูดตามตรง เธอมีรอยยิ้มแม่เสือเล็กน้อยจริง ๆ เมื่ออยู่กับเธอนาน ๆ จะพบว่าเธอพูดไม่น่าฟังจริง ๆ แต่อยู่ด้วยกันมานานจริง ๆ เจ้าจะพบว่าเธอไม่ได้ทําร้ายอะไร ครั้งนี้เห็นข้าบาดเจ็บ เธอหน้าจะจะโกรธในใจ เลย..."

"องค์หญิง ไม่จำเป็นต้องอธิบาย ข้าเข้าใจทุกอย่าง"

หลิ่วเซิงเซิงยอมรับคำพูดของเธอด้วยรอยยิ้ม

หนานซินถอนหายใจ "เอาล่ะเอาล่ะ เจ้าบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไร ยังไงข้าก็ได้ปลอบใจเจ้าแล้ว"

พูดแบบนี้เธอก็พูดต่อว่า "เรื่องที่เสด็จพ่อพระราชทานแต่งงานให้เสด็จอา ข้าก็ได้ยินแล้ว เจ้าก็อย่าคิดมาก เสด็จพ่อก็ฟังข่าวลือบ้าง ทำอะไรไม่ถูกถึงเป็นแบบนี้ ข้าเป็นลูกสาวที่เสด็จพ่อโปรดที่สุด เดี๋ยวข้าจะเข้าวังไปอ้อนวอนเขา ถ้าทําได้ ข้าจะขอร้องให้เขายกเลิก"

"องค์หญิงไม่ได้"

หนานซินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เจ้าไม่อยากให้ข้าออกหน้าแทนเจ้าเหรอ?"

ได้ยินเธอพูดแบบนี้ หลิ่วเซิงเซิงอดคิดไม่ได้ว่าเธอน่ารักไปหน่อย

"องค์หญิงถูกเอาอกเอาใจมาตั้งแต่เด็ก ๆ จริง ๆ สนมโหรวไม่ได้สอนท่านถึงเรื่องพลิกผันด้วยซ้ำ ขนาดข้ายังรู้ว่าพระราชโองการของนั้นไม่อาจฝ่าฝืนได้ ยิ่งไปกว่านั้นข้ากับอ๋องชางยังไม่ได้พูดอะไร แต่เจ้ากลับเข้าไปในวังและพูดเรื่องแบบนี้ ไม่ว่าจะไปถึงหูใคร ก็จะว่าเจ้าไม่รู้เรื่อง"

หนานซินเกาหัว "แล้วเจ้าจะทำยังไง? แม้แต่ข้าก็ไม่ช่วยเจ้าพูด ใครจะช่วยได้อีก? ไม่งั้นข้าจะไปหาเสด็จอา? ข้าให้เขาดูแลเจ้าดี ๆ ต่อให้แต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเข้ามาก็ต้องตามใจเจ้าคนเดียว"

หลิ่วเซิงเซิงเพียงยิ้มและไม่พูดอะไร

แม้ว่าเธอจะไม่ได้มาจากโลกนี้ แต่เธอยังคงมีความทรงจำเกี่ยวกับโลกนี้อยู่ในร่างกายของเธอ

ไม่ว่าจะเป็นวังหรือบ้าน สถานที่ไหน ๆ ที่มีผู้หญิงเยอะก็วุ่นวายไปหมด

ถ้ามีคนใหม่เข้ามาจริง ๆ จะมีตามใจแค่คนเดียวได้ยังไง?

เธอตัดสินใจว่าจะจากไป แต่ก็ยังไม่สะดวกที่จะพูดคำเหล่านี้กับองค์หญิงที่ไร้เดียงสาคนนี้

แต่เธอยิ้มไม่พูด หนานซินยังคิดว่าเธอน้อยใจแล้ว "โอ๊ย ที่นี่น่าเบื่อจัง อยากไปเที่ยวกับเจ้าจังเลย ตอนนี้เราจะไปหาเสด็จอาที่จวนอ๋องชางกันดีไหม?"

"ข้าซาบซึ้งในความมีน้ำใจขององค์หญิง แต่ไม่สะดวกที่จะให้องค์หญิงเข้าไปยุ่งในเรื่องดังกล่าว"

"ข้าว่าเจ้าโง่หรือเปล่า? เสด็จอากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าพูดสองสามคํา เจ้ายังห้ามข้าแบบนี้ เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า?"