บทที่ 262 เหลือแค่กระดูกนิดเดียว

จิ่งฉุนยืนเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร แต่เสี่ยวอู่พูดว่า " นายท่านของข้ากับพระชายาไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน ยอมช่วยเหลือก็เมตตากรุณาแล้ว ต้องให้เจ้าสั่งด้วยเหรอ?"

"ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน?"

อาสิงมองจิ่งฉุนอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ทุกคนเสียใจกับพระชายา แต่เจ้ากินนอนสบาย ครั้งก่อนพวกเหอเชียนชิวทำร้ายพระชายา เจ้าก็แค่ยืนดูเฉย ๆ ครั้งนี้เจ้าก็ยังยืนดูอยู่เฉย ๆ เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"

หัวใจของจิ่งฉุนกระตุกวูบ

"เหอเชียนชิว เธอเคยช่วยข้าไว้"

"บ้า! คนจากจวนอำมาตย์ต้องการฆ่าเจ้าแทบไม่ทัน แล้วพวกเขาจะช่วยเจ้าได้อย่างไร? แม้ว่าเจ้าจะหาข้อแก้ตัว ก็หาที่ดีกว่านี้ได้ไหม!"

อาสิงดึงคอเสื้อของเขาขึ้นด้วยความโกรธ "เจ้าอย่าลืมสิว่า ตอนที่เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสจากจวนอำมาตย์และถูกโยนอยู่นอกจวน ใครเป็นคนชีวิตเจ้าและล้างพิษให้เจ้า! ถ้าไม่ใช่เพราะพระชายาช่วยชีวิตเจ้าไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าก็คงตายไปเป็นพันครั้งแล้ว!"

ชั่วครู่หนึ่ง จิ่งฉุนก็ตกตะลึงไปทั้งตัว

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ? เป็นเธอ..."

จู่ ๆ ภาพวันนั้นก็แวบขึ้นมาในหัวของเขา วันนั้นพวกเหอเชียนชิวเอาแต่พูดว่าพวกเธอช่วยตัวเองไว้ แต่ทั้ง ๆ ที่มีมีดซ่อนอยู่ด้านหลัง..

พวกเธอต้องการฆ่าตัวเองตายจริงเหรอ?

และคนที่ช่วยชีวิตตัวเองไว้คือหลิ่วเซิงเซิง?

จู่ ๆ จิ่งฉุนก็คว้าไหล่ของอาสิง "วันนั้นในตรอก เหอเชียนชิวพูดชัดเจนว่าเธอช่วยข้าไว้…"

"ตรอก? วันนั้นพระชายาช่วยเจ้าไว้ ไม่สะดวกที่จะพาเจ้ากลับไป เธอส่งคนไปตามหาเจ้าทันทีที่กลับมา แต่เจ้าก็ไม่อยู่ที่นั่นแล้ว…"

ก็เป็นเธออีก...

ตอนนี้จิ่งฉุน ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย เขาปวดหัวแทบระเบิด เสี่ยวอู่รีบพยุงเขา "นายท่าน นายท่าน..."

"ไสหัวไปให้พ้น!"

จิ่งฉุนผลักเขาออกไปอย่างแรง

เสี่ยวอู่ไม่รู้ว่าทำไม "นายท่าน ท่าน..."

ด้วยเสียง "เพี๊ยะ" จิ่งฉุนตบหน้าเขา "ไสหัวไปให้พ้น! อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีก!"

เสี่ยวอู่ตกตะลึง แต่ก็ไม่ยอมแพ้ ยืนขึ้นและเดินไปหาเขา "นายท่าน..."

จิ่งฉุนคว้าคอของเขา ดวงตาของเขาแดงก่ำอย่างมาก "ข้าบอกให้เจ้าไสหัวไป ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ? หรือจะให้ข้าฆ่าเจ้า!"

เมื่อเห็นจิ่งฉุนที่โกรธแค้นต่อหน้าเขา เสี่ยวอู่ก็ลืมเรื่องการดิ้นรนไปโดยสิ้นเชิง เพียงแต่รู้สึกว่าหายใจลำบากมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่อาสิงต่างหากที่ผลักเขา "คนบ้า! บ้าขึ้นมาคนของตัวเองก็ยังฆ่าได้!"

ด้วยการผลักดันนี้ เสี่ยวอู่ก็ล้มลงกับพื้น เมื่อรู้สึกว่ายมทูตเข้าใกล้ตัวเอง จึงลุกขึ้นและวิ่งหนีไปโดยไม่รู้ตัว

นายท่านจริงจัง!

เขาอยากจะฆ่าตัวเองจริง ๆ!

แต่เมื่อเห็นเสี่ยวอู่หลบหนี จิ่งฉุนก็ได้แต่ยืนท่ามกลางสายฝนด้วยความสิ้นหวัง เขาไม่รู้ว่าเป็นอะไร เขาแค่รู้สึกว่างเปล่าในใจ

แต่ดูเหมือนมีมดนับล้านตัวมากัดกินหัวใจของเขา

มันเจ็บ มันเจ็บจนบรรยายไม่ถูก

เขาได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนกลางสายฝนว่าเขาพบศพของพระชายาแล้ว

จากนั้นคนกลุ่มใหญ่จำนวนมากก็จากไปพร้อมกับกระดูก

จิ่งฉุนไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ กลับตามพวกเขากลับไปที่จวนอ๋องชาง

แต่เขาไม่กล้าเจอหนานมู่เจ๋อ แค่กล้านอนบนหลังคาปล่อยให้ฝนตกใส่เท่านั้น

เสี่ยวเจียงและป้าหวังคุกเข่ากลางสายฝนไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว ร่างของป้าหวังโอนเอนไปมาจนล้มลงกับพื้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เธอถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"พวกเขาทั้งสองทำไปเพื่ออะไร? ท่านอ๋องไม่ได้ลงโทษพวกเขา คุกเข่ามาทั้งวันทั้งคืนแล้ว…"

"พวกเขาทำร้ายจิตใจพระชายาและทำร้ายจิตใจท่านอ๋อง แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่ได้ลงโทษพวกเขาแล้วไง? ตอนนี้ป้าหวังเสียใจมากเกินไป รอให้ท่านอ๋องคิดถึงพวกเขาได้ก็จะลงโทษพวกเขาอย่างแน่นอน..."

"เห้อ พระชายาน่าสงสารมาก ได้ยินมาว่าเหลือแค่กระดูกนิดเดียว ถูกไฟเผาทั้งเป็น ต้องเจ็บปวดขนาดไหน"

"จะว่าไปแล้วชีวิตพระชายาช่างน่าสังเวช ทั้ง ๆ ที่เป็นลูกสาวของท่านแม่ทัพ แต่เธอไม่เคยมีชีวิตที่มั่นคงเลยตั้งแต่เธอแต่งงาน เธอถูกคนอื่นทุบตีหรือดูหมิ่น อุตส่าห์ทำให้ท่านอ๋องตกหลุมรักเธอแต่กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก"

"เห้อ โชคไม่ดีเลย"

"..."

ในตำหนัก

เมื่อมองดูกระดูกที่ถูกนำกลับมา หนานมู่เจ๋อก็หน้าซีดและไม่พูดอะไรสักคำ

องครักษ์ ไม่กี่คนไม่กล้าอยู่อีกต่อไป และพวกเขาก็จากไปอย่างรวดเร็ว

หนานมู่เจ๋อโซเซไปข้างหน้า