บทที่ 267 ผู้หญิงที่ชอบทำตัวเด่น

หลิ่วเซิงเซิงอยากกลับไปมากแล้ว ไม่ได้ให้ความสนใจกับคำพูดของหย่งซวนมากนัก

แต่อี้โจวพูดไม่ออกว่า "การหายตัวไปของเด็ก ๆ ได้รับการจัดการโดยทางการ ไม่จําเป็นต้องให้ประชาชนอย่างเราต้องเป็นห่วง นอกจากนี้แม่นางก็เป็นผู้หญิง แม้ว่าจะไปเจอเจ้าเมืองจริง ๆ เจ้าเมืองก็อาจไม่มีเวลาสนใจเจ้า สู้เอาเวลาไปพัฒนาตัวเองและดูแลของขวัญที่คนอื่นมอบให้เจ้าเมื่อไม่นานจะดีกว่า"

คำพูดที่เย็นชาและไร้หัวใจเหล่านี้ทำให้หย่งซวนรู้สึกเขินอายทันที "คำพูดของคุณชายหมายความว่ายังไง?"

"ท่านพี่ ท่านพูดอะไร?"

อี้เฉินพูดไม่ออก "แม่นางหย่งซวน เจ้าไม่ต้องสนใจเขา พี่ชายของข้าหัวแข็งมาก เขาชอบพูดแบบนี้เสมอ"

เห็นได้ชัดว่าหย่งซวนเข้าใจอะไรบางอย่าง แต่เธอไม่แสดงออกมา แค่ยิ้มอย่างเชื่องช้า

แต่จู่ ๆ ผู้คนบนถนนก็ถอยกลับไปทั้งสองฝั่ง โดยยังคงตะโกนว่า "เจ้าเมืองมาแล้ว" ประมาณนี้

หลิ่วเซิงเซิงก็ถอยกลับไปข้างถนนและเห็นรถม้าคันหนึ่งมาในทิศทางนี้จากระยะไกล

"ได้ยินมาว่าช่วงนี้เจ้าเมืองกำลังสืบสวนคดีเด็กหายตัวไปทุกวัน นี่ก็หนึ่งเดือนแล้ว แต่ยังไม่มีเงื่อนงำเลย"

"เห้อ เมืองข้าง ๆ ได้สูญเสียไปแล้ว หยุนตูเกือบจะตีเมืองเจียงเฉิงของเราแล้ว ตอนนี้เด็กก็มาหายไปมากมายอีก เจ้าเมืองต้องยุ่งมากแน่ ๆ"

ผู้คนที่อยู่ริมถนนพูดคุยกันมากมาย และอีกคนก็พูดว่า "ไม่ได้บอกว่ากำลังเสริมจะมาเร็ว ๆ นี้เหรอ? ฝั่งหยุนตูไม่ต้องกังวลไหม?"

"มันจะง่ายขนาดนั้นที่ไหน? หยุนตูยึดเมืองใหญ่ของเราสองเมืองติดต่อกันในเวลาเพียงไม่กี่เดือน ได้ยินมาว่าหลี่เฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ติดเชื้อจากโรคระบาดเนื่องจากสงคราม และมีผู้คนจำนวนมากเสียชีวิต"

"โรคระบาดหยุนตูเป็นคนนำมา ไม่ใช่เพราะสงครามติดเชื้อ แต่ทหารของพวกเขาอาจนำโรคระบาดมาด้วย ถ้านี่เข้าเมืองเจียงเฉิง พวกเราก็คงเสร็จกันหมด ไม่งั้นพวกเรารีบหนีออกจากเมืองกันดีกว่า"

"..."

ในขณะที่ผู้คนที่อยู่ริมถนนคุยกันไม่หยุด จู่ ๆ หย่งซวนที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบวิ่งไปกลางถนนและหยุดรถม้าของเจ้าเมือง

การกระทำดังกล่าวสร้างความฮือฮาให้กับประชาชนที่อยู่ริมถนนอย่างมาก

"กล้าดี! รถม้าใครก็กล้าขวาง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?"

องครักษ์หน้ารถตะโกนด้วยความโกรธ

แต่ได้ยินหย่งซวนพูดอย่างมั่นใจมากว่า "ท่านเจ้าเมือง ข้ามีวิธีตามหาเด็กเหล่านั้น!"

อี้โจวหัวเราะเย็นชา "หยิ่งผยอง"

ขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาก็มองไปที่หลิ่วเซิงเซิงแล้วพูดว่า "แม่นาง พวกเรากลับกันเถอะ"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้า เหลือบมองหย่งซวนที่ยังคงอวดดีที่หน้ารถม้า ส่ายหัวเล็กน้อยและจากไปพร้อมกับอี้โจว

ผู้หญิงที่ชอบทำตัวเด่นขนาดนี้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อก่อนทํางานอะไร เธอคิดว่าคนข้ามเวลามาจะเหนือกว่าคนอื่นเหรอ?

มีคนมากมายในโลกนี้ที่ใช้ชีวิตเสี่ยง หญิงสาวคนหนึ่งเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้ ในเบื้องหลังเช่นนี้เธอกล้าที่จะโจ้งขนาดนี้ ไม่ได้พกสมองมาแน่นอน

"..."

เมื่อเธอกลับมาถึงที่พัก หลิ่วเซิงเซิงให้อี้โจวนำสมุดบัญชีของร้านขายยาทั้งสามแห่งมาให้ หลังจากตรวจสอบแล้วพบว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงไปดูโรงเตี๊ยมภายใต้ชื่อ แล้วกลับห้องไปพักผ่อน

ฟังอี้โจวพูด ธุรกิจร้านขายยาสามแห่งในเจียงเฉิงดีมาก ยกเว้นหนึ่งในนั้นที่หาหมอในเมืองมาช่วยตั้งร้าน อีกสองแห่งเป็นร้านเป็นสมาชิกแก๊งแอบแฝงดูร้านอยู่

ยุ่งมาทั้งวันแล้ว ไม่ถึงเย็น หลิ่วเซิงเซิงก็วางแผนที่จะเข้านอนพักผ่อน

แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู

"แม่นาง ท่านพักผ่อนแล้วหรือยัง?"

"มีเรื่องอะไร?"

"เจ้าอี้เฉินแอบออกไปข้างนอกแล้ว ข้ารู้สึกเป็นห่วง สามารถออกไปตามได้ไหม?"

ประตูห้องเปิดออก หลิ่วเซิงเซิงก็เดินออกไปอย่างเหนื่อยล้า "เขาไปไหนแล้ว?"

"น่าจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นโน้มน้าวท่านเจ้าเมืองได้ คาดว่าอยากจะแสดงต่อหน้าท่านเจ้าเมือง หรือต้องการพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเอง เธอใช้เงินหาเด็กคนหนึ่งมาล่องูออกจากถ้ำ ทําให้ตอนนี้เธอหายตัวไปพร้อมกับเด็กคนนั้น ตอนนี้แม่ของเด็กร้องไห้โวยวาย อี้เฉินเป็นห่วง จึงไปตามหาตามข่าวแล้ว..."