บทที่ 273 ลากลงไปแล้วทุบตีให้ตายด้วยไม้

เมื่อมองดูหญิงชราที่หวาดกลัว อี้โจวก็ทำได้แต่ปลอบเธออีกครั้ง "ไม่หรอกยาย ครั้งนี้เรามีคนเยอะ อีกฝ่ายน้อย เป็นไปไม่ได้ที่จะแพ้อีก อีกอย่างต่อให้แพ้ คนอื่นก็จะไปโจมตีเมืองใหญ่เท่านั้น จะแวะพักที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แบบนี้ที่ไหนกัน?"

ขณะที่เขากำลังพูด เสียงขององครักษ์มาจากด้านนอก

"ฝ่าบาทมีคำสั่ง ใกล้จะมืดแล้ว พักผ่อนที่เดิม ค่อยเดินทางต่อพรุ่งนี้!"

อี้โจว "..."

คนเหล่านี้รู้วิธีเลือกสถานที่จริง ๆ

เมื่อเทียบกับทุกคนที่ทำอะไรไม่ถูก หลิ่วเซิงเซิงแค่กินเพียงไม่กี่คำก็วางชามและตะเกียบลง

"อิ่มแล้วก็กลับกันเถอะ"

"แม่นาง อาเฉินยังไม่ฟื้นเลย..."

อี้โจวพูดเบา ๆ

หญิงชรากังวล "ตอนนี้เกือบจะมืดแล้ว และมีทหารอยู่ข้างนอกมากมาย มันไม่ปลอดภัยที่จะเดินทาง…"

"ใช่แล้ว แม่นาง เราใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะถึงทะเลสาบ ตอนนี้เราออกเดินทางกลับแล้ว ไม่ว่ายังไงเราก็จะไปถึงรุ่งเช้าพรุ่งนี้ และยังต้องข้ามภูเขาและเดินเส้นทางเล็ก ๆ ตลอดทางถึงจะใช้วิชาตัวเบาถึงเร็วขนาดนี้ เมื่อวานพวกเราไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ พักหนึ่งคืนก่อน รุ่งสางค่อยเดินทางเถอะ"

หลังจากฟังคำพูดของอี้โจว หญิงชราก็ชี้ไปที่ห้องข้าง ๆ เธอแล้วพูดว่า "ไม่งั้นแม่นางกลับห้องไปพักก่อน? ห้องนั้นเป็นห้องรับรอง สะอากมาก"

เป็นเวลาพระอาทิตย์ตกแล้ว หลิ่วเซิงเซิงรู้สึกเหนื่อย จึงไม่ลังเลและเดินตรงเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน

เสียงฝีเท้าดังมาและเดินไปตามถนน แค่นั่งอยู่ในลานบ้านก็ได้ยินเสียงเกือกม้า ความรู้สึกกดขี่อย่างแรงทำให้ทุกคนในบ้านกลัวที่จะส่งเสียง เมื่อมืดลงทุกคนก็กลับเข้าห้องไปพักผ่อน

ขณะนี้ถนนใหญ่เต็มไปด้วยผู้คน มีองครักษ์นับไม่ถ้วนกำลังพักผ่อนอยู่ริมถนน บางคนกำลังนั่งอยู่ที่จุดนั้น ในขณะที่คนอื่น ๆ กำลังพิงอยู่ใต้ต้นไม้ หลายคนก่อไฟ เมื่อมองไปก็เป็นทหารเต็มไปหมด

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องอันแหลมคมของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากลานข้างถนน ทหารด้านนอกมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครกล้ารีบเข้าไปในลาน

"ฝ่าบาทไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตด้วย ฝ่าบาท!"

เสียงร้องขอความเมตตาดังก้องไปทั่วท้องฟ้า เห็นแต่ผู้หญิงในชุดทหารกำลังคุกเข่าอยู่ในสนามหญ้าด้วยผมที่ไม่เรียบร้อย ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

ข้าง ๆ เธอ เสี่ยวเจียงโกรธมาก "กล้าปลอมตัวเป็นผู้ชายและจงใจหลอกล่อท่านอ๋อง เจ้ากล้าดีมาก!"

ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้และหายใจไม่ออก "ไม่ใช่ ข้าอยากไปสนามรบเพื่อฆ่าศัตรูจริง ๆ ข้าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาอย่างดี ข้า…"

"พอแล้ว! เจ้าดูชุดที่ไม่เรียบร้อยของเจ้าสิ ยังทำสงครามฆ่ากับศัตรูอีก กลัวจะทำให้คนอื่นอับอายมากกว่ามั้ง? ใครเป็นคนจัดให้เจ้าเข้ามา ไม่อธิบายให้ชัดเจน ข้าจะฆ่าเจ้าตอนนี้!"

"ไม่มีจริง ๆ ข้าใช้ความสามารถเข้าร่วมกองทัพ ข้า..."

"ใช้ความสามารถปีนเตียงหรือเปล่า?"

เสี่ยวเจียงขัดจังหวะเธออย่างไร้ความปรานี "ใครก็ได้ ลากผู้หญิงคนนี้ออกไปแล้วทุบตีเธอให้ตายด้วยไม้!"

"ไม่นะ! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! อ๋องชาง ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล่อลวงท่านจริง ๆ ข้าแค่คิดว่าท่านเหนื่อยและอยากจะชงชาร้อนให้ท่านสักถ้วย โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!"

ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องอย่างเจ็บปวด และในขณะที่เธอกำลังจะถูกลากลงไป จู่ ๆ ประตูตรงหน้าเธอก็เปิดออก จากนั้นชายหนุ่มรูปหล่อก็ค่อย ๆ เดินออกมา

เมื่อเห็นหนานมู่เจ๋อ ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะเห็นผู้ช่วยชีวิตแล้วจึงพูดอย่างตื่นเต้น "ฝ่าบาท มีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ข้าปลอมตัวเป็นผู้ชาย แต่ข้าก็อยากช่วยประเทศด้วย... "

"ช่วย?"

หนานมู่เจ๋อกล่าวเบา ๆ

หญิงสาวพยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า "ใช่ฝ่าบาท ข้าเข้าร่วมกองทัพแทนพ่อ ก็คืออยากเข้าสนามรบฆ่าศัตรู ต่อให้เสียสละเพื่อประเทศชาติตายก็ไม่เป็นอะไร! ทุกอย่างเมื่อกี้เป็นอุบัติเหตุ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล้มไปอยู่อ้อมแขนท่าน ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ข้าก็เผลอดึงผมออกมา ด้วย..."

"พูดเรื่องไร้สาระให้น้อยลงที่นี่ ความคิดของผู้หญิงอย่างพวกเจ้าเหมือนกันหมดหรือเปล่า? ตลอดทางนี้ มีผู้หญิงไม่ต่ำกว่าห้าคนที่ล้มลงในอ้อมแขนของท่านอ๋อง มีไม่ต่ำกว่าสิบคนที่เป็นลมอยู่กลางถนน ท่านอ๋องของเรากำลังจะไปสงคราม ไม่ใช่ออกมาเลือกนางสนม เจ้ากลับมีที่ลึกซึ้งที่สุด คาดไม่ถึงว่าจะแต่งตัวเป็นผู้ชาย เจ้าตายก็ไม่เสียดาย!"