บทที่ 278 ไม่อยากให้เจ้าอับอายอีกต่อไป

ขณะที่หลิ่วเซิงเซิงตกตะลึง หรงหรงก็สังเกตเห็นเธอเช่นกัน

หลิ่วเซิงเซิงในปัจจุบันนี้มีรอยแผลเป็นครึ่งหน้า รอยแผลเป็นที่ขี้เหร่นั้นทําให้หรงหรงจําไม่ได้ แค่รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย

แต่คนที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยต้องมาจากเมืองหลวง...

เมื่อนึกถึงชื่อเสียงตัวเองในเมืองหลวง หรงหรงก็รู้สึกผิดเล็กน้อย เธอกลัวที่จะถูกจดจำ และยิ่งกลัวที่จะสูญเสียทุกสิ่งที่มีตอนนี้ไปเสียอีก...

เป็นผลให้ใครก็ตามที่ดูคุ้นเคยกับเธอทำให้เธอรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง!

"ทุกคนได้เห็นกับตาแล้วว่าแม่นางหย่งซวนพาเด็ก ๆ กลับมา ทำไมทุกคนต้องฟังคำพูดที่ไม่เกี่ยวข้อง? ทุกคนรู้ความจริง ไม่จำเป็นต้องโต้แย้งที่นี่"

หลังจากพูดอย่างนั้น หรงหรงมองไปที่หย่งซวนแล้วพูดว่า "แม่นางช่วยชีวิตเด็ก ๆ ได้มากมายและเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในเจียงเฉิง เจ้าเมืองได้เตรียมเงินหนึ่งแสนตำลึงเป็นพิเศษเพื่อเป็นของขวัญขอบคุณ แม่นางเชิญมากับข้าด้วย"

เมื่อฮูหยินน้อยพูดแล้ว ความกล้าหาญของหย่งซวนก็โดดเด่นยิ่งขึ้นมาก

"ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจ ข้าไม่รู้ว่าทำไมสองคนนี้ถึงเป็นศัตรูกับข้าถึงขนาดสร้างเรื่องโกหก ข้าคิดว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน ข้าเดาว่าข้าได้เป็นเพื่อนกันโดยบังเอิญและทำให้ทุกคนหัวเราะเยาะ"

คำพูดเหล่านี้ทำให้อี้โจวโกรธมาก เขาโกรธมากจนกำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อลงมือ แต่ทันใดนั้นหลิ่วเซิงเซิงก็คว้าเขาไว้และกระซิบคำสองสามคำในหูของเขา

อี้โจวมองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะพูดว่า "แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่!"

หลิ่วเซิงเซิงกระซิบ "ไปหามา"

"ขอรับ!"

จากนั้นอี้โจวก็ออกจากฝูงชนและรีบวิ่งหนีไปภายใต้สายตาที่ประหลาดใจของทุกคน

"เมื่อกี้ไม่ได้สาบานเหรอว่าพวกเขาช่วยเด็กพวกนั้นไว้เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงวิ่งหนีไปล่ะ?"

มีคนในฝูงชนถาม

หลังจากนั้นทันที ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นก็เริ่มพูดคุยกัน

"ต้องมีความรู้สึกผิด ทุกคนรู้ดีว่าเด็กเหล่านั้นได้รับการช่วยเหลือโดยแม่นางหย่งซวน เป็นเรื่องที่แน่นอน พวกเขายังมีความกล้าที่จะมาที่นี่และวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง"

"ถูกต้อง ฮูหยินน้อยก็มาแล้ว พวกเขาจะไม่กล้าพูดเรื่องไร้สาระแน่นอน"

"เป็นเรื่องจริงที่คนขี้เหร่มักจะก่อเรื่องเลวร้าย ยิ่งคน ขี้เหร่จิตใจชั่วร้ายก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น"

"ดูรอยแผลเป็นบนใบหน้าสิ อาจถูกคนอื่นตบตอนที่เขายุ่งอยู่ข้างนอก สมควร"

"..."

ในขณะนี้ เกือบทุกคนด่าไปที่หลิ่วเซิงเซิง และใบหน้าของหย่งซวนก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเช่นกัน

เธอมองดูหลิ่วเซิงเซิงอย่างมีชัย สายตาราวกับว่าเธอกำลังพูดว่า "ข้าบอกเจ้าแล้วว่าจะไม่มีใครเชื่อเจ้า"

หลิ่วเซิงเซิงยืนอย่างสงบ ดวงตาที่ไม่กลัวของเธอทำให้หย่งซวนรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

ดังนั้นก่อนจะเข้าไปเธอก็เดินไปหาหลิ่วเซิงเซิงด้วยรอยยิ้ม

"แม่นางควรกลับไปดีกว่า อยู่ที่นี่ต่อก็เป็นเรื่องที่น่าอาย แม้ว่าเราจะพบกันโดยบังเอิญ แต่ข้าก็ยังยินดีที่จะยอมรับเพื่อนอย่างเจ้า แต่ต่อไปเรื่องแบบนี้เจ้าอย่าทําอีกเลย..."

"จริงที่เราพบกันโดยบังเอิญ แค่บังเอิญเจอกัน เราช่วยเจ้ามาแล้วสองครั้งแล้ว เจ้ารู้วิธีตอบแทนน้ำใจจริง ๆ"

มีมีดซ่อนอยู่ในรอยยิ้มของหลิ่วเซิงเซิง และเธอก็มองเธอราวกับว่าเธอกำลังดูเรื่องตลกอยู่

แม้แต่หรงหรงที่อยู่ด้านข้างก็ทนไม่ได้กับท่าทางสงบของเธอ ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างเย็นชา "แม่นาง ผู้สมรู้ร่วมคิดของเจ้าหนีไปแล้ว ทำไมเจ้ายังอยู่ที่นี่เพื่อทำให้ตัวเองอับอาย"

ผู้คนที่ดูถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกคนบอกว่าหลิ่วเซิงเซิงน่าอายแค่ไหน

หย่งซวนกลับพูดจาหน้าซื่อใจคดมากว่า "ฮูหยินน้อยอย่าพูดแบบนี้ ยังไงก็เป็นลูกผู้หญิง แม้ว่าจะดูขี้เหร่ไปหน่อย แต่จิตใจของเธอก็ไม่ได้เลวร้าย แค่คิดทำชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น บางทีที่นี่อาจมีคนมากเกินไป เธออายที่จะจากไป อย่างไรก็ตามก็นับเป็นเพื่อนของข้าครึ่งหนึ่งด้วย ก็ให้เธอนั่งรถม้าของข้าออกไปเถอะ"