บทที่ 280 ข้าก็สามารถช่วยเขาดูได้

ถนนที่ยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ผู้คนนับไม่ถ้วนล้อมรอบจวนเจ้าเมืองและตะโกนฆ่า หย่งซวนซึ่งเดิมยังอ่อนโยนถูกตีจนเป็นบ้าในพริบตาและในที่สุดก็หยิบหินบนพื้นขึ้นมาโยนไปทั่วจนผู้ปกครองที่ล้อมรอบเธอกลัวจนหนีไป

ผมของเธอยุ่ง มีรอยตบสีแดงบนใบหน้า และปากของเธอก็เบี้ยวเมื่อเธอพูด

"พวกโง่เขลา! เชื่อสิ่งที่เด็กเหล่านี้พูดได้ไหม? เห็นได้ชัดว่าพวกเขาติดสินบนและข้าคือวีรสตรีตัวจริง!"

"วีรสตรีบ้านเธอสิ!"

หญิงชราคนหนึ่งทุบหัวเธอด้วยไม้เท้า

"อย่ารังแกหลานชายที่รักของข้า หลานชาย กลับบ้านกันเถอะ!"

ทันทีที่เอาไม้ทุบ หย่งซวนก็นั่งลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวดและไม่สามารถลุกขึ้นได้สักพัก

หญิงชราพาหลานชายเดินออกไปด้วยไม้ค้ำยัน

ผู้คนรอบตัวส่ายหัว "ไม่คิดว่าผู้หญิงที่มีความสามารถขนาดนี้จะเลวทรามขนาดนี้ พูดมาได้ว่าเด็กโดนติดสินบน!"

"ใช่แล้ว มีเด็กเยอะมาก พวกเขาทั้งหมดเป็นเด็กเลวเหรอ? ตัวเองไม่เชื่อคำพูดเลยด้วยซ้ำ"

"เห้อ มองคนผิดไปจริง ๆ สงสารแม่นางขี้เหร่คนนั้น เมื่อกี้โดนคนว่าเยอะแยะ..."

"อย่าลืมเอาของขวัญทั้งหมดที่ได้ไปมาคืนด้วย คนแบบนี้เธอไม่สมควรได้รับของขวัญ!"

"..."

หย่งซวนโกรธมากจนร่างกายของเธอสั่น เธอจ้องมอง หลิ่วเซิงเซิงข้าง ๆ เธอด้วยความโกรธ แต่เห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงยังคงดูสงบและเงียบ การแสดงออกตั้งแต่เมื่อกี้ถึงตอนนี้ทำให้เธอโกรธมาก!

และในที่สุดหรงหรงก็ถูกคนพยุงขึ้นมา เธอเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เมื่อมองดูชาวบ้านที่โกรธ เธอทำได้เพียงระงับความโกรธและพูดอย่างเชื่องช้า "คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าแม่นางหย่งซวนจะเป็นคนเช่นนี้ ตอนนี้ข้ารู้สึกไม่ดีจริง ๆ..."

หย่งซวนกัดฟันแล้วพูดว่า "พวกเจ้าอย่าเชื่อเธอ ข้าคือฮีโร่!"

"ใครก็ได้ ลากเธอออกไปที่นี่"

หรงหรงพูดอย่างเย็นชา ผู้หญิงบ้านี่ทำให้เธอลำบากไปด้วย!

จนกระทั่งหย่งซวนถูกลากไปที่ถนน ผู้คนบนถนนก็สาปแช่งเธอและถ่มน้ำลายเป็นครั้งคราว หย่งซวนตกใจมากจนเธอไม่กล้าอยู่บนถนนอีกต่อไปและเดินกะเผลกออกไปในขณะที่ใช้ประโยชน์จากความสับสนวุ่นวาย

สถานการณ์ไม่ถูกต้อง!

ไม่ควรเป็นแบบนี้!

เธอเป็นคนเดินทางข้ามเวลา คนโบราณที่โง่เขลาเหล่านี้จะเอาชนะตัวเองได้อย่างไร?

ต้องมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง!

หย่งซวนโกรธและไม่พอใจ ไม่กล้าหันกลับไปมองตอนที่เธอวิ่งหนี

หลังจากที่เธอวิ่งออกไป สภาพแวดล้อมโดยรอบก็เงียบสงบในที่สุด

หรงหรงมองไปที่หลิ่วเซิงเซิงอย่างเชื่องช้า "คนนั้นโกหกเก่งมาก ทุกคนถูกเธอหลอก เธอทำให้แม่นางต้องคับข้องใจ ขอโทษจริง ๆ"

คนรอบตัวก็ลดสายตาลงเช่นกัน มีเพียงเด็ก ๆ เท่านั้นที่กล่าวขอบคุณหลิ่วเซิงเซิง

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มให้เด็ก ๆ และขอให้พวกเขากลับไปพักผ่อน เธอยังไม่รับของขวัญที่พวกเขานำมาด้วย หลังจากส่งเด็ก ๆ ออกไปแล้ว เธอก็หันไปมองหรงหรง

"ไม่ใช่ว่ามีเงินแสนตำลึงเหรอ? ควรเอาให้ข้าได้แล้วหรือเปล่า?"

มุมปากของหรงหรงกระตุก คน ๆ นี้จะมีนิสัยแบบไหน?

เธอไม่ต้องการของขวัญที่คนทั่วไปมอบให้เธอ แต่เธอต้องการของขวัญจากจวนเจ้าเมือง?

เมื่อมองดูหลิ่วเซิงเซิงด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ต่อหน้าเธอ หรงหรงก็เขินอายเกินกว่าจะอารมณ์เสีย ดังนั้นเธอจึงพูดได้เพียงอย่างสุภาพ "แม่นางไม่เข้าไปนั่งข้างในเหรอ? ไปให้เจ้าข้างในเถอะ"

"ไม่จำเป็น ที่ที่ไม่มีผู้คนข้ากลัว"