บทที่ 283 งั้นก็ปล่อยให้พวกเขาคุกเข่าไปก่อน

เมื่อเผชิญหน้ากับแม่ที่แข็งแกร่ง เฉินโย่วก็ได้แต่ปลอบใจอย่างอ่อนโยน "ท่านแม่อย่าโกรธเลย หมอเทวดาคนนั้นข้าจะเชิญมาให้ได้แน่นอน"

"ท่านพ่อของเจ้าจะอยู่ไม่ได้กี่วันแล้ว จะเชิญก็รีบไป ถ้าเชิญกลับมาไม่ได้ พวกเจ้าสองคนก็ไม่ต้องกับมา!"

หลังจากพูดเช่นนั้น ฮูหยินท่านเจ้าเมืองก็จ้องมองที่หรงหรงอย่างดุเดือด จากนั้นจึงหันหลังและจากไป

น้ำตาแห่งความโศกเศร้าเต็มดวงตาของหรงหรง เฉินโย่วก็ลูบหัวของเธอ "อย่ากลัวไปเลย ข้าจะไปเชิญเอง"

"ไม่ สามี ถ้าจะไปพวกเราก็ไปด้วยกัน ตอนนี้คนในเมืองต่างก็บอกว่าข้าไม่อยากช่วยท่านพ่อ ถ้าข้าไม่ไปคุกเข่าที่นั่น ข้าก็จะผิดตามที่กล่าวหาจริง ๆ ข้าต้องไป"

"เห้อ ไปกันเถอะ"

"..."

ทั้งสองมาที่หย่งชุนถังอีกครั้ง แต่พวกเขาไม่มีอารมณ์เหมือนเดิมอีกต่อไป พวกเขาคุกเข่าลงด้วยกันนอกหย่งชุนถังต่อหน้าทุกคน

สิ่งนี้ทำให้ผู้คนทั้งเมืองตกใจมาก หมอเทวดาแบบไหนกันแน่ที่สามารถทำได้ขนาดนี้?

เจ้าเมืองน้อยและฮูหยินกลับมาคุกเข่าข้างนอกด้วยตนเอง?

เมื่อหมอเหอไปหาหลิ่วเซิงเซิงอย่างตื่นเต้น หลิ่วเซิงเซิง ก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วกลับเข้าไปในห้อง

หมอเหอยืนอยู่นอกประตู "แม่นาง พวกเขาไม่กล้าทุบร้านเราจริง ๆ และตอนนี้พวกเขากำลังคุกเข่าอยู่ข้างนอก..."

"งั้นก็ปล่อยให้พวกเขาคุกเข่าไปก่อน"

หลิ่วเซิงเซิงหาว "ให้คุกเข่าจนถึงพรุ่งนี้ ไม่งั้นก็เพิ่มเงินหนึ่งล้านตำลึง ให้พวกเขาเลือกเอา"

หมอเหอพยักหน้าแล้ววิ่งออกไป

แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็วิ่งกลับมาอย่างเร่งรีบและพูดว่า "แม่นาง แม่นาง เจ้าเมืองน้อยเต็มใจที่จะจ่ายเงินหนึ่งล้านห้าแสนตำลึงเพื่อเชิญท่านไป"

ประตูเปิดออกและหลิ่วเซิงเซิงก็เดินออกไปในที่สุด

"งั้นก็ไปกันเถอะ"

อี้โจวโบกมือ "เจ้ากลับไปให้เขาเอาเงินให้เจ้า ข้ากับแม่นางจะตรงไปที่จวนเจ้าเมือง จะไม่อ้อมไปอ้อมมาเพื่อรอพวกเขาแล้ว"

"ได้ขอรับ!"

"..."

เมื่อพวกเขามาถึงจวนเจ้าเมืองอีกครั้ง ก็เกือบจะมืดแล้ว อี้โจวถือกล่องยาเดินตามหลังหลิ่วเซิงเซิง เมื่อไปถึงประตู ทหารที่ประตูยังเอื้อมมือไปห้ามเธอ

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและพูดว่า "เจ้าเมืองน้อยของพวกเจ้าเชิญข้ามาที่นี่ ข้าแซ่หลิ่ว"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ทหารที่ประตูก็ตกใจ และหนึ่งในนั้นก็รีบกลับไปหาฮูหยินท่านเจ้าเมือง

เมื่อหลี่หงฮูหยินท่านเจ้าเมืองรีบออกมาที่ประตู เธอเห็น หลิ่วเซิงเซิงยืนอยู่นอกประตูด้วยใบหน้าที่สงบ

หลี่หงเป็นคนที่เคยเห็นเรื่องใหญ่ ๆ มาก่อน เธอที่รู้ว่าคนอื่นไม่สามารถดูที่หน้าตาได้ จึงรีบทำท่าทาง "เชิญ"

ไม่นานหลังจากติดตามหลี่หงไป พวกเขาก็มาถึงห้องของท่านเจ้าเมือง

หลี่หงเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเธอ และในที่สุดก็ถามสิ่งที่ลึกอยู่ในใจของเธอว่า "แม่นางคือหมอเทวดาหลิ่วที่มีชื่อเสียงใช่ไหม?"

หลิ่วเซิงเซิงกล่าวว่า "ก็ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร แค่มีชื่อเสียงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"

เป็นเธอจริง ๆ!

ไม่คิดว่าหมอเทวดาหลิ่วชื่อดังระดับโลกจะเป็นสาวน้อยแบบนี้...

ไม่น่าแปลกใจที่จะมีนิสัยแปลก ๆ...

แต่ท่านเจ้าเมืองตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นหลี่หงจึงไม่กล้าที่จะละเลยเธอ ไม่เพียงแต่หาสาวใช้มากมายมาช่วยเธอเท่านั้น แต่ยังเฝ้าประตูเพื่อรอเธอด้วยตัวเองด้วย

หลิ่วเซิงเซิงชอบคนที่รู้เรื่องแบบนี้ เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องและมองดูชายวัยกลางคนที่กำลังจะตายที่นอนอยู่บนเตียง เธอก็จับชีพจรของเขาก่อน จากนั้นจึงหยิบเข็มฝังเข็มออกมา