บทที่ 294 เจ้าจะตบข้าได้ยังไง

อี้โจวโกรธมาก ขณะที่กำลังจะพูด หลิ่วเซิงเซิงก็เดินออกไปอย่างเย็นชา "เดิมทีพวกเรากำลังจะไป ในเมื่อฮูหยินน้อยกระตือรือร้นมาก ข้าคิดว่าเราอยู่ต่อดีกว่า"

สีหน้าสาวใช้เปลี่ยนไป "เจ้ารู้ตัวเองมั๊ยว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"

"ในเมื่อเจ้านำคำพูดมาด้วยความกระตือรือร้นขนาดนี้ งั้นข้าก็ต้องกระตือรือร้นหน่อย เจ้าก็ช่วยข้าบอกฮูหยินน้อยด้วย นัดเธอไปพบที่หย่งชุนถังพรุ่งนี้เถอะ ถ้าเธอไม่มา เรื่องราวความเจ้าชู้ของเธอในเมืองหลวงในอดีตก็จะสะเทือนในเจียงเฉิง"

เมื่อเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหลิ่วเซิงเซิง สาวใช้ก็โกรธมาก "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

"ความหมายของข้าเจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ ฮูหยินน้อยของเจ้าเข้าใจก็พอ"

หลังจากพูดจบ หลิ่วเซิงเซิงก็ปิดประตูอย่างไม่เกรงใจและกลอกตา "อะไรวะเนี่ย"

อี้โจวยังเยาะเย้ยว่า "ไม่ดูตัวเองเลยว่าตัวเองเป็นยังไงยังกล้ามาขู่ ผู้หญิงคนนั้นช่างปัญญาอ่อนไม่รู้เรื่อง!"

"กลัวว่าสมองจะใช้ในการหลอกลวงผู้ชายอย่างเดียว"

หลิ่วเซิงเซิงดูถูกเหยียดหยามและกระซิบคำพูดสองสามคำกับอี้โจว ก่อนที่จะกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น

เมื่อหลิ่วเซิงเซิงมาถึงหย่งชุนถัง หรงหรงก็รออยู่ที่ประตูมานานแล้ว

ทันทีที่เห็นเธอมา หรงหรงทักทายเธอว่า "เจ้าเป็นใครกันแน่?"

หลิ่วเซิงเซิง เดินเข้าไปในประตูด้วยรอยยิ้มและขอให้หมอเหอไปเอาสมุดบัญชีมา ในขณะที่ตรวจดูก็พูดอย่างสบาย ๆ "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าข้าเป็นใคร แค่อย่าลืมว่าตัวเองเป็นใครก็พอ"

หรงหรงเดินเข้าไปด้วยความโกรธ โบกมือ และสาวใช้ที่อยู่ข้างหลังเธอ "เชิญ" หมอหลายคนที่อยู่ข้างในออกไป

เมื่อเหลือเพียงพวกเธอสองคนอยู่ข้างใน หรงหรงกัดฟันและพูดว่า "ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นใคร ถ้าเจ้ากล้าพูดเรื่องไร้สาระข้างนอก ก็ระวังลิ้นของเจ้าด้วย!"

หลิ่วเซิงเซิงเลิกคิ้ว "เจ้าพูดซะข้ากลัวมาก หรือว่าเจ้าจะตัดลิ้นข้า?"

หรงหรงหัวเราะเยาะ "ข้ากล้าจริง ๆ! ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องที่เมืองหลวง ข้าจะไม่เสแสร้งกับเจ้าอีกต่อไป เจ้าจะไปด้วยตัวเอง หรือจะให้ข้ามาเชิญเจ้าไป?"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มอย่างเมินเฉย "แล้วถ้าข้าไม่อยากไปล่ะ?"

"เจ้าอย่าทำเกินไป! ข้ารู้ว่าตอนแรกเราไม่พอใจกันจริง ๆ แต่ไม่มีความแค้นลึกซึ้ง ทำไมเจ้าถึงกดดันทีละก้าว?"

"คำพูดนี้ไม่น่าฟังไปหน่อย เมื่อวานเจ้าอยากวางยาข้า เจ้าก็เป็นคนส่งคนมาขู่ ทำไมประโยคเบา ๆ ของข้าถึงกลายเป็นว่าข้ากกดดันทีละก้าว?"

ในขณะที่พูด หลิ่วเซิงเซิงได้ตรวจบัญชีเสร็จแล้ว เธอมองหรงหรงด้วยรอยยิ้ม "ที่จริงข้าก็ไม่ได้ชั่วร้ายอะไร ไม่งั้นเจ้าไปกับเจ้าเมืองน้อยว่าตัวเองได้ทำอะไรไปบ้าง? จะได้ไม่ต้องให้ข้าไปพูดใช่ไหม?"

"เจ้า…"

"ข้าอะไร?"

"ก็แค่คนที่เปิดร้านขายยาก็กล้ายุ่งกว้างขนาดนี้ แค่หลอกชาวบ้านให้เฝ้าประตูเมืองกับเจ้า ก็ถือว่าตัวเองเป็นคนแล้วจริง ๆ เหรอ? เจ้าคิดว่าใครจะเห็นเจ้าอยู่ในสายตา? ก็คือช่วงนี้เจ้ากำลังเฟื่องฟู หลังจากผ่านช่วงเวลานี้ไป แม้ว่าเจ้าจะตายในชานเมืองที่รกร้างก็จะไม่มีใครสนใจ!"

หรงหรงมองเธออย่างดุเดือด "วันนี้ข้ามาที่นี่ ไม่ได้มาปรึกษาเจ้า ถ้าเจ้าเป็นคนฉลาด ก็รีบออกไป ไม่งั้นข้าจะปล่อยให้เจ้าตายโดยไม่มีที่ฝังศพ!"

หลิ่วเซิงเซิงกระพริบตาและพูดอย่างไร้เดียงสา "โหดร้ายขนาดนี้ไม่ดีมั้ง? เจ้าไม่กลัวเจ้าเมืองจะลงโทษเจ้าเหรอ?"

"เจ้าเมืองคือครอบครัวของข้า และเจ้าเมืองน้อยคือสามีของข้า เจ้าคิดว่าสุดท้ายพวกเขาจะเชื่อใคร? แค่เราสองคนเดินออกไป ไม่ว่าใครจะเห็น พวกเขาจะคิดว่าข้าอ่อนโยนและใจดี แต่เจ้าโหดร้าย อิ เจ้าคิดว่าในสายตาทุกคน ใครคือคนที่โหดร้าย?"

หลิ่วเซิงเซิงเกือบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ "เต้า? อ่อนโยนและใจดี เจ้าไปได้ยินใครพูด สามีของเจ้าทำให้เจ้ามีเกิดภาพลวงตาแบบนี้เหรอ?"

หรงหรงมองดูเธอจากหัวจรดเท้า "ดังนั้นเจ้านัดข้ามาที่นี่ก็เพื่อขู่ข้า? น่าขำ เจ้าคิดว่าคำพูดของเจ้าไม่กี่คำก็ขู่ข้าได้เหรอ?"

"อืม...ไม่ได้เหรอ?"

"ตลกมาก ช่วงนี้มีคนชื่นชมเจ้ามากเกินไป ทำให้เจ้าเกิดภาพลวงตาใช่ไหม? ข้าเดามานานแล้วว่าเจ้ามาจากเมืองหลวง แต่ข้าไม่คิดว่าข้าจะเดาถูก แต่เจ้าอย่าภูมิใจ แม้ว่าเจ้าจะรู้อดีตของข้าแล้วไง? ตอนนี้ข้าเป็นฮูหยินน้อยแล้ว ซึ่งเมื่อเร็ว ๆ นี้อ๋องชางมาถึงแล้ว ถ้าเขาไม่อยู่ ข้าจะเป็นอันดับต้น ๆ ในเจียงเฉิง!"

หลิ่วเซิงเซิงทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ถ้าเขาไม่อยู่ที่นี่ เจ้าคงอยู่ในหมู่ผู้ลี้ภัยที่หลบหนีไปแล้ว"

"เจ้า…"

หรงหรงหน้าแดงด้วยความโกรธ "ผู้หญิงอย่างเจ้า..."