บทที่ 297 เรียกข้าว่าหมอหลิ่วก็ได้

"ชีวิตและความตายของคนคนหนึ่งไม่สำคัญเท่ากับชาวบ้าน ถ้าวันนั้นเป็นเจ้าและข้าสองคนไปช่วยที่ประตูเมือง ชาวบ้านทั้งเมืองมองด้วยสายตาเย็นชา งั้นวันนี้ข้าก็จะมองด้วยตาเย็นชา แต่วันนั้นชาวบ้านทั้งเมืองมาช่วยเหลือ พวกเขาเห็นแก่หน้าข้ามาก แม้ว่าพวกเขาจะเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง พวกเขาก็ไปแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ วันนี้ข้าก็ไม่เข้าไปยุ่งไม่ได้ นี่จึงเป็นการไปมาหาสู่กันตามมารยาท"

สายตาของหลิ่วเซิงเซิงแน่วแน่มาก "ถ้าไม่ใช่โรคระบาด การมาของเราก็แค่ไร้ประโยชน์ แต่ถ้าเป็นโรคระบาดจริง ๆ ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ อย่างที่หมอเหอพูด นี่เป็นพื้นฐานที่สุดในฐานะหมอ"

อี้โจวถอนหายใจ "ท่านเป็นแบบนี้มาตลอด คนที่ทำดีแก่ท่านก็จำได้ ก็เหมือนคนที่ทำไม่ดีแก่ท่าน ท่านก็จำได้ ท่านพูดมีเหตุผลอย่างนี้ ข้าจะได้ไม่กล้าพูดว่าท่านเป็นห่วงอ๋องชางแล้ว"

"แคกแคกแคก..."

หลิ่วเซิงเซิงไอสองสามครั้งแล้วพูดว่า "อย่าเดาไปทั่ว"

ขณะที่อี้โจวกำลังจะพูด หมอทุกคนที่อยู่ข้างหน้าก็เข้าไปแล้ว และในไม่ช้าพวกเขาก็ส่ายหัวออกมา

หมอเหอกลับมาหาหลิ่วเซิงเซิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "แม่นาง ไม่จำเป็นต้องเข้าไปดูเลย มันเป็นโรคระบาดจริง ๆ"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหมอแต่ละคน สาวใช้และคนรับใช้ที่อยู่รอบ ๆ พวกเขาต่างก็ถอยกลับไปในระยะไกล และแม้แต่เฉินเหลียงเฟิงก็ยังถอยกลับ

"จะเป็นไปได้ยังไง? รบแค่ครั้งเดียว ก็ติดโรคระบาดแล้วเหรอ?"

ชายชราคนหนึ่งถอนหายใจ "แปลกจริง ๆ ในเมื่อนอกจากทหารที่ดูแลเมืองแล้ว หลายคนยังเป็นชาวบ้านธรรมดา ชาวบ้านเหล่านั้นไม่ได้เข้าร่วมในสงคราม อยู่ดี ๆ พวกเขาจะติดเชื้อโรคระบาดได้อย่างไร?"

หมอหลายคนหยิบกล่องยาแล้วรีบออกไปเพราะกลัวว่าจะติดเชื้อ เหลือชายชราเพียงเจ็ดแปดคนเท่านั้นที่ยืนคุยกัน

เฉินเหลียงเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง

"หมอทุกท่านฟังข้านะ ข้ารู้ว่าโรคระบาดน่ากลัว แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของชาวบ้านทั้งเมืองอยู่ในมือของพวกท่าน ข้าจะไม่บังคับให้พวกท่านอยู่ต่อ แต่ข้าก็ยังหวังว่าคนที่มีความสามารถจะอยู่ต่อและดูแลผู้ป่วยข้างในพร้อมกับหมอทหาร อย่างไรก็ตาม เราต้องร่วมมือกันคิดหาวิธีต่อต้าน!"

หมอมองหน้ากันแล้วส่ายหัวออกไปอีกสองสามคน

หมอเหอถอนหายใจ "แม่นาง เราก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ไม่งั้นเราก็กลับกันเถอะ?"

"ข้ายังไม่ได้เข้าไปเลย รอให้ข้าออกมาค่อยว่ากัน"

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็เดินเข้าไปในลาน

ทันทีที่เธอเข้าไป หมอคนอื่น ๆ ข้างนอกก็ส่ายหัวและถอนหายใจ

"คนอื่นทำอะไรไม่ได้ เธอผู้หญิงคนหนึ่งจะทำอะไรได้?"

"เจ้าอย่าดูถูกคนอื่น คนอื่นเป็นหมอเทวดาหลิ่วที่มีชื่อเสียง"

"อะไรนะ? แม่นางคนนั้นคือ..."

"ชู่ เบาเสียงหน่อย แม้ว่าข้าจะคิดว่าหมอเทวดาหลิ่วจะเป็นชายชรา แต่เขาเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่เจ้าเมืองก็ยังเชิญเธอเป็นพิเศษ"

"..."

ในขณะที่หลายคนกำลังถอนหายใจ หลิ่วเซิงเซิงก็เดินเข้าไปในลานแล้ว

จึงเห็นว่ามีเพิงหลายหลังตั้งอยู่รอบ ๆ ลานบ้าน มีคนเกือบสิบคนนั่งอ่อนแออยู่รอบ ๆ ใบหน้าของทุกคนซีดมาก

ในบรรดาสิบคนนั้นมีทหารเพียงห้าหรือหกคนและคนอื่น ๆ ก็เป็นชาวบ้านธรรมดา เมื่อพวกเขาเห็นหลิ่วเซิงเซิง ทุกคนก็มองเธอแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไป ใบหน้าของเกือบทุกคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หลิ่วเซิงเซิงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าทหารคนหนึ่งและจับชีพจรของเขาเบา ๆ จากนั้นจึงไปดูทหารอีกคน

"พวกเจ้าทุกคนมีอาการอาเจียนกันหมดเลยไหม?"

ผู้คนพยักหน้าอย่างมึนงง พวกเขาตอบคำถามนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่หมอทุกคนก็แค่ถามและจากไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีความหวังใด ๆ

หลิ่วเซิงเซิงยืนขึ้นและเดินไปหาผู้หญิงอีกคนหนึ่ง "สะดวกให้ข้าตรวจท่านไหม?"