บทที่ 31 พี่สาวโมโหข้า

เมื่อเห็นว่าหนานลั่วเฉินจ้องมองทิศทางเดียวตลอดเวลา ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะมองไปในทิศทางนั้น

ก็เห็นข้างบ่อปลาคาร์พมีหญิงสาวสวยคนหนึ่งกําลังเดินเข้ามาใกล้ทิศทางนี้ทีละก้าว ผิวที่ขาวและอ่อนโยนนั้นดูเหมือนจะเปล่งประกายได้ ดวงตาสีดํามืดครึ้มดูมีชีวิตชีวา ทั้งน่ารักและงดงาม

หนานลั่วเฉินมองตรงไปข้างหน้า ไม่สามารถหุบปากได้ "นี่คือใคร?"

เขาถามอีกครั้ง

ทั้งชีวิตเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาก่อน เขาคิดว่าหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนสวยที่สุดในโลกแล้ว แต่เขาไม่คิดว่าจะมีคนที่สวยกว่าอีก

หนานเทียนก็ตะลึงเช่นกัน "ผู้หญิงคนนี้มีความคล้ายคลึงกับเฉี่ยนเฉี่ยนอยู่บ้าง"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนในสายตาเลย ตอนนี้ก็ไม่ได้มองไปในทิศทางนั้นเลย ได้ยินองค์รัชทายาทบอกว่ามีผู้หญิงหน้าตาเหมือนตัวเอง ในใจก็แอบภูมิใจ

ดูเหมือนว่าอ๋องชางจะสนใจในตัวเองจริง ๆ ดังนั้นจึงหาคนที่คล้ายตัวเองมาไว้ข้างตัว?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็ค่อย ๆ หันศีรษะกลับไป แต่เธอก็ตะลึงเมื่อมองแวบแรก

คนนี้คือใคร?

ไม่ ใบหน้านี้...

"หลิ่วเซิงเซิง?"

หนานเทียนถามอย่างสงสัย

หนานลั่วเฉินกล่าวว่า "ท่านพี่ ท่านคงจำคนผิดแล้ว สาวสวยคนนี้จะเป็นหลิ่วเซิงเซิงได้อย่างไร? เธอ..."

ไม่ ใบหน้าเหล่านี้ดูเหมือนหลิ่วเซิงเซิงจริง ๆ!

แต่ผิวของเธอไม่ได้แย่เหรอ?

แล้วสิวพวกนั้นล่ะ?

เป็นหลิ่วเซิงเซิงจริง ๆ เหรอ?

หนานลั่วเฉินเฉินตกใจมากจนพูดไม่ออก และดวงตาของเขาก็เบิกกว้างมาก

หนานมู่เจ๋อดื่มชาอยู่คนเดียว ไม่ได้มองไปทางนั้นเลยด้วยซ้ำ

"ท่านพี่? นั่นพี่เหรอ?"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนลุกขึ้นยืนตัวสั่นใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

แม้แต่แม่ทัพหลิ่วก็ยังตกใจ แน่นอนว่าเขารู้จักลูกสาวของเขา แต่ตั้งแต่เธอเริ่มเป็นสิวเมื่อไม่กี่ปีก่อน ใบหน้าของเธอก็น่าเกลียดมาก ทำไมจู่ ๆ เธอก็หายหลังจากไม่ได้เจอเธอมาหลายเดือน?

และเมื่อเทียบกับรูปลักษณ์ของเธอเมื่อไม่กี่ปีก่อนตอนที่เธอยังไม่โตเป็นสาวเต็มที่ ตอนนี้เธอก็สวยขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด...

แม้แต่หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนยืนอยู่ข้างเธอ ก็ดูธรรมดาไปเลย...

ความตื่นตระหนกแวบวาบขึ้นมาในดวงตาของหลิ่วเซิงเซิง เธอเดินไปหา หลิ่วเซิงเซิงด้วยความไม่เชื่อและยื่นมือออกไปแตะใบหน้าของหลิ่วเซิงเซิง

หลิ่วเซิงเซิงคว้าข้อมือของเธออย่างใจเย็น "ทำไมเหรอน้องสาว? ทําไมเจ้าดูเหมือนไม่ค่อยดีใจล่ะ?"

ในที่สุดหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนก็กลับมามีสติ เธอรีบชักมือกลับแล้วพูดด้วยรอยยิ้มแข็งว่า "จะเป็นไปได้ยังไงท่านพี่? แน่นอนว่าข้าดีใจกับพี่ ข้าแค่สงสัยว่าทําไมสิวบนใบหน้าของท่านพี่หายเร็วขนาดนี้ ตอนข้าพบท่านเมื่อเดือนที่แล้ว..."

"หมอบอกว่าหน้าข้าโดนวางยาพิษ เลยได้ให้ยาแก้พิษมา ทาไปสองสามวันสิวก็หายไป"

หลิ่วเซิงเซิงมีรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าของเธอ แต่คําพูดนี้กลับทําให้ทุกคนรอบตัวแอบให้ความสนใจ

โดนวางยาพิษ?

เป็นไปได้ไหมที่จู่ ๆ เธอก็กลายเป็นคนขี้เหร่เมื่อไม่กี่ปีก่อนเพราะมีคนวางยาพิษเธอ?

ใครกันที่โหดร้ายและสามารถลงมือกับใบหน้าที่สวยงามเช่นนี้ได้ ...

หนานลั่วเฉินรู้สึกเขินอายมาก เขามองไปที่หนานเทียนแล้วกระซิบ:

"ผู้หญิงเปลี่ยนทุกการเจริญเติบโตจริง ๆ การเปลี่ยนแปลงนี้ก็มากเกินไป ถ้าไม่ใช่ว่าหน้าตานั้นไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก ข้าเกือบจะคิดว่านี่เป็นการเปลี่ยนคนแล้ว ว่าแต่เมื่อก่อนหลิ่วเซิงเซิงไม่ได้ขาวขนาดนี้ใช่ไหม? เธอต้องแอบใช้อะไรแน่ ๆ?"

"พูดให้น้อยลงหน่อย"