บทที่ 36 ขวางมีดให้เสี่ยวเจียง

หลังจากพูดอย่างนั้น หลิ่วเซิงเซิงก็พูดต่อด้วยการเยาะเย้ย:

"มีคนมากมายที่อยู่ในเหตุการณ์ มีทั้งพ่อแท้ ๆ ของข้า มีพระสวามีของข้า มีองค์รัชทายาท มีองค์ชาย และแม้กระทั่งคนใช้มากมาย มีคนไหนเชื่อข้าบ้าง? และมีใครช่วยข้าพูดสักประโยคหนึ่ง? ท่านก็ช่วยข้าอยู่ แต่ทุกคําพูดของท่านก็เข้าข้างเธอเหมือนกัน!"

"ท่านกลัวว่าชื่อเสียงของเธอจะถูกทำลาย แต่ทำไมท่านไม่ลองคิดดูว่า ข้าใช้ชีวิตด้วยใบหน้าที่ขี้เหร่เช่นนี้มาหลายปี แม้แต่ขอทานตามถนนก็ยังหัวเราะเยาะข้าที่ขี้เหร่ ทำไมท่านไม่รู้สึกสงสารข้าบ้าง? ทำไมไม่กลัวว่าชื่อเสียงของข้าจะเสียหายบ้าง?"

แม่ทัพหลิ่วถูกกล่าวว่าจนหน้าแดงไปหมด "เซิงเซิง เจ้าต้องการอะไรพ่อจะให้เจ้าทุกอย่าง!"

"ข้าไม่ได้ปฏิเสธเรื่องนี้ ข้าก็ไม่ได้บอกว่าท่านไม่ได้ให้อะไรข้าเลย ท่านดีกับข้า ในใจข้ารู้ดี แต่ท่านพ่อ ท่านไม่ใช่พ่อของข้าคนเดียว ท่านก็เป็นพ่อของเฉี่ยนเฉี่ยน อย่างน้อยระหว่างเราสองคน ท่านทําให้ข้ารู้สึกว่าลําเอียงไปหน่อย"

"ไม่ใช่ พ่อ..."

"ถ้าวันนี้ไม่ใช่เพราะท่านอ๋องดื่มเยอะเกินไป และถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาแค่คิดจะนอนและขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเรา บางทีข้าอาจจะโดนโบยสามสิบทีไปแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงยิ้มและส่ายหัวแล้วหัวเราะกับตัวเอง: "ถ้าเขามีสติ เขาจะไม่มีวันให้โอกาสข้าพูดมากมายขนาดนี้ ข้าคงไม่มีโอกาสได้อธิบายตัวเองต่อหน้าผู้คนมากมายด้วยซ้ำ ไม่ง่ายนักที่ข้าจะพลิกชีวิตสักครั้ง เธอไม่ยอมปล่อยข้า ทําไมข้าต้องปล่อยเธอไปล่ะ?"

หลิ่วเซิงเซิงจ้องมองหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนด้วยความโกรธ

"พรุ่งนี้ข้าจะมางานเลี้ยงดอกท้อ เพื่อเห็นแก่หน้าพ่อ ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย ถ้าเจ้าสามารถยอมรับต่อหน้าทุกคนเรื่องที่เจ้าวางยาพิษข้า ข้าจะให้อภัยเจ้า ถ้าเจ้าจะปล่อยเรื่องนี้ไปเฉย ๆ เราก็ลากันแค่นี้"

พูดพลาง หลิ่วเซิงเซิงก็นั่งยอง ๆ ลงบนพื้นอย่างช้า ๆ ใกล้กับหูของหลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนและพูดว่า: "ถ้าลากันแค่นี้ เจ้าก็อย่ายั่วยุข้าจะดีกว่า ไม่งั้นข้า ข้าจะทำให้การร้องไห้เสแสร้งของเจ้ากลายเป็นการร้องไห้จริง ๆ อย่างแน่นอน"

หลิ่วเฉี่ยนเฉี่ยนกำมือเข้าไปในเนื้อ ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

ให้ตายเถอะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ทำไมจู่ ๆ หลิ่วเซิงเซิงถึงกลายเป็นแบบนี้?

เงาของหลิ่วเซิงเซิงส่ายไปมา เธอขี้เกียจเกินกว่าจะพูดเรื่องไร้สาระกับคนสองคนนี้เธอจึงลุกขึ้นและเดินจากไปทีละก้าว

แม่ทัพหลิ่วปวดใจ "โบยสามสิบทีคืออะไร เซิงเซิง เจ้าพูดให้รู้เรื่อง!"

เสี่ยวถังกระซิบ: "ท่านอ๋องเป็นคนสั่งให้โบยเจ้าค่ะ เพราะแม่ครัวให้กินข้าวเย็น พระชายาสั่งสอนแม่ครัวเหล่านั้น จึงถูก..."

ขณะที่เธอพูด เธอก็ถอนหายใจและวิ่งตามหลิ่วเซิงเซิงไป

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ส่ายไปมา แม่ทัพหลิ่วก็รู้สึกเป็นทุกข์ที่สุด

ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาได้รับความทุกข์ทรมานมากแค่ไหนกันแน่...

ตรงข้ามกับทุ่งหญ้าเป็นป่าซากุระ โดยจิ่งฉุนนอนอยู่บนต้นซากุระสูงและดูการแสดงทั้งหมดจนจบ

ดูไปเขาก็ส่ายหัวไป

"จุ๊จุ๊ ช่างน่าสังเวช..."

บังเอิญว่าหลิ่วเซิงเซิงเดินอยู่ใต้ต้นไม้ หลิ่วเซิงเซิงซึ่งมักจะรู้สึกว่ามีคนจ้องมองเธออยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองกิ่งไม้โดยไม่ตั้งใจ

แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง จิ่งฉุนก็หายตัวไปจากที่นั่นแล้ว...

"พระชายา ท่านทำอะไรอยู่เพคะ?"

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัวเบา ๆ "กลับกันเถอะ"

เมื่อพวกเธอกลับไปที่จวนชิงเฟิง ก็พบว่าป้าหวังกำลังเดินไปมาอยู่หน้าประตูจวน สีหน้าดูกังวลราวกับว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

ทันทีที่เธอเห็นหลิ่วเซิงเซิง ป้าหวังก็รีบเข้ามาและพูดว่า " พระชายา ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ข้าน้อยรอท่านมานานแล้ว"

หลิ่วเซิงเซิงตกใจเล็กน้อย ป้าหวังนี่ทำไมถึงแตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง?