บทที่ 40 ชอบเธอไง

เมื่อมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า เสี่ยวถังก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่ตัวเองถูกป้าหวัง วางทุบตี และสัมผัสใบหน้าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ไม่โทษป้าหวังที่กล้าตบเสี่ยวเยี่ยน นึกถึงตัวเองเป็นคนของพระชายา ก็เคยโดนตบเหมือนกัน...

เสี่ยวเยี่ยนปิดหน้าตัวเองด้วยความโกรธ "ป้าหวัง ท่านตบข้าทำไม? ข้าไม่ใช่คนของจวนอ๋องสักหน่อย!"

"ไม่ใช่คนในจวนอ๋องยังวิ่งเข้ามาน่าอับอาย ไม่ตบเจ้าตบใคร? เจ้าควรดีใจจริง ๆ ที่เจ้าไม่ใช่คนในจวนอ๋องไม่งั้นตอนนี้ข้าจะถลกหนังของเจ้า ไม่ดูว่าตัวเองเป็นอะไร? กล้ามาผยองต่อหน้าพระชายา"

เสี่ยวเยี่ยนโกรธมาก มองไปรอบ ๆ และเห็นว่าไม่มีใครอยู่เลย และทันใดนั้นก็พูดอย่างกล้าหาญ: "ท่านจำไว้ ถ้าวันหนึ่งคุณหนูของข้าแต่งงานเข้ามา ข้าจะ..."

"โอ้โห งั้นเจ้าก็ขอให้คุณหนูของเจ้ารีบแต่งงานเข้ามาเถอะ ข้าแทบรอไม่ไหวที่จะทําความสะอาดกีบเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้าแล้ว"

ป้าหวังมองเธอด้วยรอยยิ้ม "ข้าขอเตือนไว้ก่อนว่าคนรับใช้ทุกคนในจวนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของข้า ถ้าคุณหนูของเจ้ามีความคิดเกี่ยวกับท่านอ๋องของข้าจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอไม่สามารถเข้ามาได้ ถึงเข้ามาแล้ว จวนนี้ก็จะมีพระชายาเพียงคนเดียว ส่วนเธอ อย่างมากก็เป็นนางสนม ในฐานะที่เป็นนางสนม สาวใช้ข้าง ๆ เสียชีวิตหนึ่งคนสองคน จะไม่มีใครสนใจเลย"

เสี่ยวเยี่ยนตกใจมากกับคำพูดของเธอจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียว

เกิดอะไรขึ้น?

ไม่ใช่ทุกคนที่จะบอกว่าหลิ่วเซิงเซิงไม่ได้รับความโปรดปรานในจวนอ๋องชางเหรอ แม้แต่สาวใช้ก็กล้ารังแกเธอ?

ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ป้าหวังเกลียดที่สุดคือหลิ่วเซิงเซิงเหรอ และก็มักจะปราบปรามเธอตลอดไม่ใช่เหรอ?

ทําไมวันนี้ถึงช่วยหลิ่วเซิงเซิงพูดอย่างเต็มกําลัง?

ทั้งหมดนี้ต่างจากข่าวลือ!

ท้ายที่สุดก็ตกใจมาก เสี่ยวเยี่ยนตะคอก "หึ" และหันหลังจะจากไป

ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูจากด้านหน้า และคือหลิ่วเซิงเซิงที่เปิดประตูแล้วเดินออกมา

ทันทีที่เห็นเธอ เสี่ยวถังก็เข้ามาล้อมเธอแล้วถามว่า "พระชายา ท่านตื่นแล้วเหรอ?"

ป้าหวังยังกล่าวอีกว่า: "พระชายา ทำไมท่านถึงตื่นเร็วขนาดนี้? พวกเราเสียงดังรบกวนเหรอ?"

หลิ่วเซิงเซิงพยักหน้าแล้วส่ายหัว "ไม่เป็นไร ถึงเวลาตื่นแล้ว ไม่เช่นนั้นข้าจะนอนไม่หลับตอนกลางคืน"

ป้าหวังพูดอย่างรวดเร็วว่า: "ข้าตุ๋นไก่ดำมาให้ท่านบำรุง ท่านจะดื่มตอนนี้หรือว่า..."

เมื่อมองดูป้าหวังที่เมื่อกี้ยังดุร้ายอยู่กลับกลายเป็นเคารพเช่นนี้เมื่อเผชิญหน้ากับหลิ่วเซิงเซิง เสี่ยวเยี่ยนเกือบจะหมดแรงอาเจียนเป็นเลือด

เกิดอะไรขึ้น?

หลิ่วเซิงเซิงเธอมีความสามารถอะไรที่จะเอาชนะป้าหวังได้?

เสี่ยวถังก็ตกใจและตกตะลึงเช่นกัน อ้าปากกว้างและไม่ปิดมันเป็นเวลานาน

หลิ่วเซิงเซิงดื่มซุปไก่อย่างเมินเฉย "ตัวเองก็ต้องบำรุงด้วย"

"เพคะ ข้าน้อย..."

"ต่อหน้าข้าแทนตัวเองว่า 'ข้า' ก็พอแล้ว เองก็ไม่มีทางเปลี่ยนได้ในเวลาอันสั้น 'ข้า' บ้าง 'ข้าน้อย' บ้าง กระดากปากไหม?"

ไม่มีเจตนาที่จะตําหนิ กลับเต็มไปด้วยความโปรดปราน

ป้าหวังพูดด้วยความเขินอาย: "พระชายาพูดถูก ก่อนหน้านี้ข้า ช่วงนี้ ฮ่าฮ่า..."

หลิ่วเซิงเซิงส่ายหัวด้วยความโปรดปราน จากนั้นมองไปที่เสี่ยวเยี่ยนที่ประตูแล้วพูดว่า: "เองไม่ใช่จะพาข้าไปงานเลี้ยงดอกท้อเหรอ? ไปกันเถอะ"

เดิมทีเสี่ยวเยี่ยนก้าวร้าวมาก แต่เมื่อเธอเห็นหน้าของป้าหวังเธอก็เก็บอารมณ์ทันที

พวกเขาทั้งสามเดินออกจากจวนชิงเฟิงทีละคน เป็นการดีที่มีการยกเลิกการกักขัง หลิ่วเซิงเซิงก็สามารถออกไปอย่างเปิดเผยได้